Het leven in Amerika is goed … zolang je credit card het doet. Aldus Michael Johnathon op America. Dat is een liedje zoals Eric Andersen ze ook veel heeft gemaakt. Medemenselijkheid als motto met daaraan verbonden een politieke lading. Afterburn – Folk At Arena Level (PoetMan Records) is bovendien een geslaagde poging om de albumtitel waar te maken. Want grootser dan The Dream kan bijna niet. Violen en een big drum sound, zangeres erbij – bijna een rockopera. Op Assassins InThe Kingdom klinkt Johnathon als een Engelse folktroubadour. Een mondharmonica. Een meer…

Cosmic Banjo (PoetMan Records) wordt op het hoesje omschreven als ‘Pete Seeger meets Pink Floyd’. Dat zou je ook wel kunnen zeggen van Afterburn – Folk At Arena Level. En dat is veel aardiger dan dit slechts ten dele geslaagde album. Want de opsomming van alle grappen die Michael Johnathon kent over de banjo is leuk voor een keer, maar de bijna vijf en een halve minuut Ban-Jokes hoef je zoals dat gaat bij moppen niet dikwijls te horen. En een bonustrack met weer eens Summertime is ook geen must. Dat gezegd hebbende, het publiek zingt leuk mee en de banjo als hoofdinstrument is echt wat meer…

Een bezig baasje, deze Bart Davenport uit Los Angeles. In de jaren 90 was de Amerikaan actief met het lekkere r&b-bandje The Loved Ones, daarna heeft hij heel diverse dingen gedaan. Op Episodes (Tapete Records/Sonic Rendezvous) is hij een softrock troubadour die de barokke pop van de jaren 60 terugbrengt. Er zitten dus zeker Engelse invloeden verpakt in zijn geluid. Met It’s You begint het album een beetje als The Kinks. Holograms is pure pop met een vleugje merseybeat, terwijl Alice Arrives meer met de folk van Nick Drake gemeen heeft. De pop uit de sixties van Easy Listeners maakt je wee op de meer…

Er verschijnt naast Ride My Galaxy (DollyRocker Records) dit jaar nog een tweede album van Pawn Shop Saints. Vorig jaar bespraken we nog Ordinary Folks. Het door songschrijver Jeb Barry aangevoerde gezelschap begint fijn met Chevy Nova (That 70’s Song), waarop ze met de autoruiten naar beneden door de zomerse warmte rijden. Toetsen en een heerlijke elektrische gitaar zorgen voor een sound waarbij het landschap als een ruwe schets in paarse tinten aan de luisteraar voorbij trekt. En in een staat van zinsbegoocheling brengt. Op I’ll Be Missing You Again bevindt Barry zich ‘1000 miles from I don’t meer…

Zingen kan hij wel, deze Brock Davis. En met A Song Waiting To Be Sung (Raintown Records) heeft hij ook wat te vertellen. Verwacht geen al te verrassende inzichten, maar wel persoonlijke verhalen over de ups en downs van het leven. Op I Get It Now doet zijn stem af en toe eventjes denken aan Jimmy LaFave. Qua stijl gaat het ook wel een beetje in die richting. De in Californië neergestreken Canadees maakt een soort heartland rock, die ook beslist wat heeft van het werk van John Mellencamp. Helemaal als een soulkoortje meedoet. Het album werd opgenomen in Nashville door ervaren krachten, waardoor meer…

Jack Bottleneck komt uit de Friese Wouden. Dat is Cow Country (eigen beheer), zoals het album heet dat hij met zijn band opnam. De oostelijke flank van Friesland is een streek met nogal wat onaangepaste lieden die hun eigen gang gaan. Zoals ook Bottleneck deed. Hij kwam zichzelf behoorlijk tegen, maar klauterde weer omhoog uit het dal. Zijn levensstijl leverde hem in ieder geval een hese strot op, heel geschikt om liedjes van mensen als Justin Townes Earle, Tom Waits, Rory Gallagher of Daniel Norgren te coveren. Zijn band bestaat uit ervaren kerels. Rob Taekema (bas), Herman Frank (gitaar) en Johannes meer…

Het eerder dit jaar verschenen album Sinner’s Shrine van Dean Owens is verplichte kost voor fans van Calexico. De Schotse singer-songwriter trok met de Amerikaanse band net over de grens naar Mexico en focuste op de problemen aldaar, net zoals Joey Burns en John Convertino dat in de beginjaren van Calexico deden. Maar hoe zit het met hun nieuwe album? De band zocht de afgelopen jaren steeds meer grenzen op. Op El Mirador (City Slang/Konkurrent) trekt Calexico heel diep Zuid-Amerika in. Dat betekent dat er niet alleen tex-mex met trompetten te horen valt, maar ook meer…

Berichtje in de mailbox. In juni verschijnt het tweede album van The Lucky Ones. Een mededeling die vrolijk stemt, maar tegelijk ook een ongemakkelijk gevoel brengt. Want het voortreffelijke debuut The Lucky Ones (eigen beheer) uit september 2021 ligt nog steeds op het bureau en dat betekent dat de recensie nog niet geschreven is. Aantekeningen zijn er al wel, dus nu direct alsnog aandacht voor deze formatie uit het noordoosten van Canada. Uit het territorium Yukon komen ze en die naam verbinden we hier onmiddellijk met Yukon Railroad, een prachtig liedje in de uitvoering van The Nitty Gritty meer…

Dat de uit Oklahoma afkomstige Beau Jennings ook enkele jaren heeft gewoond in New York is nog goed te horen op enkele nummers van Heavy Light (Black Mesa Records/Sonic Rendezvous). Want op The Comeback en Bring A Little Light neigt zijn degelijke rootsrock naar een aanpak die zou kunnen gedijen in stadions. Denk daarbij aan een Southside Johnny of Willie Nile. En de overgave aan rock-’n-roll op slotnummer May This Song Be In Your Heart past daar ook bij. Maar laten we daarbij vooral niet vergeten dat ze in Oklahoma de laatste jaren ook flink aan de weg timmeren. Dus zijn begeleidingsband The Tigers bestaat meer…

Toets de naam Johnny Beauford in op de zoekfunctie van deze site en er komen twee recensies tevoorschijn. In 2015 schreven we over de poppy rootsrock van de band Jack Kerowax. En in 2017 waren we enthousiast over Bravo Max, waarin we net als twee jaar eerder Cavedogs noemden ter referentie. Ook Just A Little Pick Me Up (St. Cait Recordings) brengt powerpop. Opener Killer Bus Driver zou je zelfs punkpop kunnen noemen. Beauford werkt samen met Jonathan Jackson en Garrett Padgett en hij doet dat al zo’n tien jaar. Een triobezetting dus, bijna een garantie voor power. Cool Breeze is een vlot meer…