Artiesten uit Scandinavië zijn meesters in het kopiëren. Meer dan eens weten ze compleet te verrassen met platen die uit een ander tijdperk lijken te komen. Prachtige westcoastproducties of knappe altcountry, het lijkt wel of die bands uit Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken altijd alles goed doen. Dus hoe zit dat met Jesper Lindell uit Zweden? Toen hij 17 was speelde hij muziek die sterk was beïnvloed door Savoy Brown, Grand Funk Railroad en Thin Lizzy. Op Twilights (Brunnsvik Sounds/V2) is vanaf de eerste tonen van een rollend orgellijntje op opener Westcoast Rain duidelijk dat The Band het meer…

Pete Mancini komt uit New York en hij heeft een uitgesproken hekel aan het overdreven kapitalisme van de Amerikaanse maatschappij. Daarover gaat Madison Avenue Blues, waarop hij zich druk maakt over hoe 9/11 nu geld in het laatje moet brengen door toeristen met prullaria op te schepen. Op Killing The Old Ways (Paradiddle Records/Sonic Rendezvous) maakt Mancini zich een beetje boos in verhalende liedjes die zich bewegen tussen alternatieve country en powerpop. Voor de opnamen reisde hij naar Mississippi, waar hij in producer Matt Patton (Drive-by Truckers) een gelijkgestemde vond. meer…

De Britse bluesrock van Elles Bailey gaat over Cheats And Liars, dus denk maar niet dat ze de gevolgen voor lief neemt. Bakken soul stort ze uit over iedereen die Shining In The Half Light (eigen beheer) een plekje gunt in de spotlichten. Daar is ze wel aan toe na deze periode van stilzitten door de beperkende maatregelen die de coronacrisis met zich meebrachten. Er zit een ontzettende dreun in de bas van dat nummer waarmee het album aanvangt. Opzwepend als een slavenlied of iets van Sixteen Horsepower. Daarna rockt The Game als Black Crowes. Colours Start To Run is pure soul. En dat meer…

Peter Rogan is een elektricien in een staalfabriek in Pennsylvania. Hij verkocht zijn Honda motor om de opnamen van Broken Down Love (Melt Shop Records) te bekostigen. De vijftiger ontmoette Phil Madeira op een cursus songschrijven en dat contact leidde tot meer. Madeira speelt toetsen en lap steel op het tweede album van Rogan, die ook verder niet te klagen heeft aan hulp van meer ervaren krachten. Will Kimbrough (elektrische en akoestische gitaren, slidegitaar en mondharmonica), Chris Donohue (bas) en Dennis meer…

De sinds 2007 in Amerika wonende Brit Rupert Wates keert op For The People (Bite Music) terug naar zijn roots die in Engelse folk liggen. Het van tokkelende gitaar voorziene titelnummer trekt naar de jaren zestig. Het is geschreven voor allen die vechten voor hun leven. Dat is alles wat hij kan doen, zingt hij. En misschien is dat wel genoeg, omdat je hoort dat hij het meent. Zo af en toe moet je denken aan Nick Drake. Soms is zijn muziek voorzien van een wollen deken, maar dan prikt de hoge stem van Wates daar doorheen. De liedjes gaan over vroeger en nu. Ze spelen zich af in de Spaanse kuststad Cadiz en meer…

David Christian verliet Engeland wegens de brexit en vertoeft sindsdien op het platteland van Frankrijk. Na 29 jaar moedwillige mislukkingen met zijn band Comet Gain was het tijd voor iets anders. Hoewel, hij had wel de hulp nodig van zijn Britse vrienden voor For Those We Met On The Way (Tapete Records). Op dit werkstuk onder de naam David Christian And The Pinecone Orchestra krijgt hij hulp van mensen van zijn vorige band en andere bands zoals The Clientele, Teenage Fanclub en Hanging Stars. Het verhuizen naar een ander land betekende dat Christian juist dieper in zijn verleden dook. Hij bekeek meer…

Elke Europese tournee brengt de Canadees Jerry Leger in Groningen. Het is een pleisterplaats geworden voor hem. Leger maakte er vrienden, maar een van hen is er niet bij op 29 april als hij weer in de stad is voor een concert in het Der Aa-theater. Dat is de vorig jaar overleden Jan Kooi van platenzaak Elpee. Leger droeg zijn nieuwe album Nothing Pressing (Latent Recordings/ Bertus) op aan hem. En aan een eveneens overleden Canadese vriend. Liedjes met vragen over het bestaan, doodgaan, hoop, vertrouwen en hartzeer zijn het geworden. Toch is het niet een werkstuk in meer…

De Amerikaanse Kendra Morris zou de nieuwe Amy Winehouse kunnen worden. En dan zonder de ellende van aftakeling door alcohol en drugs. Want de in New York wonende soulzangeres loopt al een tijdje mee. En ze heeft al met wat demonen afgerekend. Op Nine Lives (Colemine Records/Konkurrent) staat bijvoorbeeld een liedje met de titel Dry; over haar worsteling om de drank te laten staan. Het album omvat een periode van zo’n tien jaar die niet de meest gelukkige waren in haar leven. Ze was zelfs even van plan om geen platen meer te maken. Want zulks is toch ook maar een uitputtingsslag. Maar meer…

Margot Merah noemt Take Heart (eigen beheer/Sonic Rendezvous) een nooit gekoesterde wens die in vervulling ging. Haar drukke leventje met Sophie Janna als folkduo The Lasses was door de coronapandemie tot stilstand gekomen. Enthousiaste reacties op enkele onlineconcerten die ze solo deed, brachten haar op het idee voor deze plaat. Samen met de Schotse multi-instrumentalist Alan McLachlan, bekend van The Scene en Sjako!, begon ze eraan. Maar Merah werd ernstig ziek en ging een onzekere tijd tegemoet. McLachlan werkte ondertussen door aan de opnamen en voegde banjo, mandoline, piano, dobro en meer…