Sadler Vaden is geen onbekende in altcountryland. Tenminste, als je naar een van de meer recente optredens van Jason Isbell bent geweest. Vaden is immers de gitarist van de begeleidingsband van Isbell, The 400 Unit. Daarvoor was hij ook al een tijdje lid van Drivin’ & Cryin’. Nu ligt er een ongetitelde soloplaat van deze gitarist. Een fijne plaat, waarop goed te horen is dat de 30-jarige Vaden een oude soul is. De invloeden van de jaren 70 klinken duidelijk door in de nummers. Neil Young, maar ook zeker Tom Petty en Big Star. Vaden draait mooie rondjes om het punt meer…

Op On The Ropes van The Honeycutters staat een versie van Leonard Cohen’s Hallelujah die er eindelijk weer eens toe doet. Nee, niet de definitieve versie – die is al gemaakt door de betreurde Jeff Buckley – maar wel een versie die het beluisteren meer dan waard is. Redelijk uptempo en toch duurt de track meer dan 8 minuten. The Honeycutters, we zeiden het hier al, is een vijfmansformatie uit Ashville, North Carolina, die vooral draait om zangeres Amanda Anne Platt. Die heeft een stem als een klok. Uitgangspunt is een authentieke countrysound, maar meer…

‘I remember the days when bands could make you cry’, zingt Will Courtney op zijn nieuwe album Planning Escapes (Wren & Shark). “Ik ook, ik ook” denk ik dan. ‘Where was the phrase that gives you a lift, or the chilling ways guitarists play a riff?’ gaat hij dan verder. Raak. Courtney heeft het zelf in elk geval wel begrepen. Geen shitsongs op dit album. Nee, Planning Escapes is een voldragen opvolger van het ook al niet misselijke A Century Behind (zie recensie). Courtney combineert stemmige moderne countryrock met opzwepende gitaarpop. En vindt ook nog meer…

Vorig jaar kwamen we er, door het verschijnen van Big Romance (recensie), achter dat de Canadese Jill Barber een broer heeft, Matthew Barber, die ook albums maakt. En zeker niet onverdienstelijk ook. Deze zomer is het tijd voor een gezamenlijk album van broer en zus Barber, het toepasselijk getitelde The Family Album (Outside Music/V2). Daarop tref je een combinatie van vijf nieuwe eigen composities en zes covers, waarvan het fraaie Comes a Time en If I Needed You de bekendste zijn. Het mooist is echter The Partisan dat enige bekendheid kreeg in meer…

Jonathon Linaberry is bezeten van de blues. Maar… op een juiste manier. Onder de naam The Bones Of J.R. Jones brengt hij platen uit waarop die bluesinvloed ontegenzeggelijk te horen is. Op de nieuwste plaat, Spirit’s Furnace, sijpelen er echter ook andere muziekstijlen, folk en een beetje gospel, door in de muziek van deze eenmansband. De vanuit New York opererende Linaberry schreef de meeste nummers tijdens zijn huwelijksreis in Californië. Maar het gevoelige Wedding Song schreef hij een dag voordat hij trouwde. Het staat in schril contrast met het meer…

Libby Koch is geen bekende naam in de americanawereld, maar Just Move On is toch al haar vierde volwaardige soloplaat. Just Move On, het vraagt er bijna om, inderdaad just move on, miss Koch. We kunnen hier zeker waardering opbrengen voor vrij traditionele country. Sterker nog, het is juist heerlijk als dit genre eens nieuw leven wordt ingeblazen. Maar dan moet je wel met sterke nummers op de proppen komen, dan moet je ook iets te zeggen zeggen hebben op een bepaalde, min of meer originele, manier. Of (liefst: en) een goeie stem. Dan moet er, kortom, wel meer…

De liefhebbers van folky americana kunnen zich in de handen wrijven: er is een nieuw album van The Danberrys. Drie jaar geleden waren we razendenthousiast over hun titelloze debuut. De opvolger, Give & Receive (eigen beheer), volgt hetzelfde stramien. Akoestische liedjes met volop variatie. Sterkste troef is de zang van Ben Deberry en Dorothy Daniel. Vaak samenzang, unisono of in duet, maar er zijn ook nummers waarin laatstgenoemde solo zingt. Het prachtige Let Me Go is daarvan een voorbeeld. In het daaropvolgende korte Life Worth Living meer…