Het weer was nog zo mooi. De ontknoping van de Vuelta was op televisie. En TakeRoot zou zo beginnen… Al voor het festival begon, wat het een kwestie van kiezen. JP Harris and the Tough Choices zouden het festival aftrappen en die maakten de keuze wat makkelijker. Harris brengt liedjes vol oneliners en tekstuele spitsvondigheden. Niet te missen. Zijn authentieke country is puur vakwerk. Met de cover Amarillo Highway van Terry Allen stuurde meer…
Danny Vera
is de Nederlandse Chris Isaak, of de Nederlandse Jim Lauderdale. Of mischien is hij wel gewoon de Nederlandse Danny vera. In elk geval is op zijn nieuwe album The Outsider (Excelsior) goed te horen dat die vergelijkingen met genoemde Amerikaanse artiesten niet zo vreemd zijn. Vet aangezette nummers waardoor Vera zich een weg croont. Twangende gitaren, hele blikken strijkers, de toon wordt gelijk gezet in het openingsnummer Ghost. In het tweede nummer (Hiding) heeft Vera het over Feel like a deer / hiding for a hunter. Ik zou daar eerder meer…
“God, wat mooi”, denk ik als Golden Age (Barsuk) van Chris Staples is afgelopen. En dat iedere keer keer opnieuw. Een betoverend album. Staples (niet te verwarren met Chris Stapleton) had een hoop tegenslag te verwerken de afgelopen jaren. Hij kreeg suikerziekte, en een lange relatie werd verbroken. En dan kreeg hij ook nog een zeer ernstig ongeluk als gevolg waarvan hij een nieuwe heup diende te krijgen (en daardoor op hoge kosten werd gejaagd, zo gaat dat in de VS). Op het melancholiek klinkende Golden Age kijkt hij terug op zijn leven. Je zou meer…
De muziek van Anders Westin heb ik de afgelopen maand veel gedraaid. De muziek die te vinden is op zijn debuut House By The Lake (eigen beheer). Rustige americana met prachtige details. Melancholische liedjes die te maken hebben met het leven van uit Uppsala afkomstige Westin. Herinneringen, ouder worden, persoonlijke ervaringen. Carpenters Daughters Son gaat over de aftakeling van van zijn moeder, de dochter van een timmerman. Die timmerman komt weer terug in Grandpas ToolBox. Met die opa loopt het trouwens slecht af als hij wordt meer…
Aanstaande zaterdag staat het TakeRoot festival in de Groningse Oosterpoort op de rol. Dit jaar hebben de organisatoren een zeer veelbelovend programma samen kunnen stellen. Wij kijken vast even vooruit.
Er treden drie artiesten op wiens laatste albums wij met maar liefst vijf sterren hebben beloond: Torgeir Waldemar, Doug Seegers en Barna Howard. Die laatste twee traden nog niet eerder op in Nederland. Dat is sowieso iets om naar uit te kijken. Doug Seegers is een heel apart geval. Hij was een oude aan lager wal geraakte straatmuzikant die in Nashville ontdekt werd door een Zweedse countryzangeres. Dankzij meer…
Mat D & the Profane Saints doen niet aan zwijmelmuziek. Zoveel was al duidelijk op het uit 2014 stammende Holyoak (hier besproken). Op het nieuwe album, The Mercy Road, doet het uit Sioux City, Iowa komende viertal er nog een schepje bovenop. Stevige kost dus. Nu gaat een substantieel deel van de nummers op deze plaat over het leven “on the road” en dat is ook een hard leven. Die stevige aanpak past daar dus wel bij. De gitaren van Mat DeRizo en Kurt Mullins leiden ons daarbij door het moeras van de ‘hard luck americana’, zoals ze hetzelf noemen. De meer…
Je treft hier niet vaak, zeg maar nooit, een recensie aan van iemand uit Argentinië. Nu spelen we bij deze bespreking van Careless (Continental) van Richard Shindell wel een beetje vals, want Shindell mag dan wel in Buenos Aires wonen, maar hij is natuurlijk gewoon een Amerikaan. Careless werd bovendien maar deels in Buenos Aires opgenomen. Een groot deel werd ook in upstate New York aan de band toevertrouwd. Vorig jaar imponeerde Shindell nog met een duoplaat onder de naam The Pine Hill Project (met Lucy Kaplansky). Dit Careless is meer…
Het was, eerlijk gezegd, de naam van meestergitarist Neal Casal die me het eerst opviel aan dit ongetitelde album (eigen beheer) van Lonely Avenue. De voormalige begeleider (Cardinals) van Ryan Adams en tevens zelf begenadigd songschrijver, is als extra gitarist te horen op deze eersteling van dit kwartet. En dat dit een gitaarplaat is hoor je gelijk bij de eerste noten van het openingsnummer Heart Of Stone. Wat een heerlijke riff! En dan die massieve solo op 2/3 van het nummer. Gecombineerd met de lading strijkers en de pakkende melodie is dit gelijk meer…
Op basis van de eerste tonen van Labor Of Love (Randm Records), het openingsnummer van het gelijknamige album van Fruition, denk je misschien aan bluegrass. Maar schijn bedriegt. Fruition is veel meer dan een stringbandje. Dat blijkt allereerst uit het instrumentarium van dit vijftal uit Portland, Oregon. Niet alleen werken zij met drums, maar ook met een elektrische gitaar. En de nummers op deze opvolger van het ook hier besproken Just One Of Them Nights, gaan ook veel verder dan de grenzen van de bluegrass. Santa Fe, met een heerlijk meer…
Gill Landry bracht vorig jaar zijn derde (ongetitelde) soloplaat uit. Een hele fijne, op grond waarvan hij dit jaar wordt geprogrammeerd op TakeRoot. De dag erna, op zondag 11 september, treedt hij ook op in Roepaen in Ottersum. Voor dat optreden mogen we 2 duokaarten weggeven. Landry was tot vorig jaar lid van de Old Crow Medicine Show. Weet je ook van welke groep hij daarvoor deel uitmaakte? Zo ja, mail dat antwoord dan voor 1 september, naar dutchtwang@yahoo.com en je maakt kans op een meer…
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
© Alt Country NL