Gisteravond werden in Los Angeles voor de 58ste keer de Grammy Awards uitgereikt. Daarbij vielen Chris Stapleton (foto) en Jason Isbell ieder twee keer in de prijzen. Stapleton kreeg ze voor “Country Solo Performance” en “Country Album” en Isbell voor “American Roots Song” (24 Frames) en “Americana Album”. De Grammy voor het beste folkalbum ging naar Bela Fleck en Abigail Washburn en die voor het beste bluegrass-album meer…
Ze werden hier al genoemd in recensies van albums van Willie Sugarcapps en Scott Nolan. Maar hun eigen Dirt Road’s End bleef onbesproken. Daar maken we nu een eind aan, ook al is het album al bijna een jaar oud. Gewoon omdat het kan en omdat dit een album is dat nodig onder de aandacht gebracht dient te worden. Sugarcane Jane is een duo uit Nashville bestaande uit de Anthony Crawford en echtgenote Savanna Lee Crawford. Eerstgenoemde is een zeer ervaren kracht die onder eigen naam al een paar albums uitbracht en in de begeleidingsgroepen meer…
De eerste namen voor de op 2 juli in het Utrechtse Julianapark te organiseren derde editie van het Roots In The Park-festival zijn door de organisatie bekend gemaakt. Het zijn de Amerikaanse southern rockband Blackberry Smoke en het Engelse countryduo My Darling Clementine. Kaarten a raison van € 42,90 zijn onder meer te koop via Ticketmaster.
Quiet Hollers voorman Shadwick Wilde “incorporates Americana and classic indie rock with a strong post-hardcore influence”. Zo zag ik het omschreven staan. Ik kan het zelf niet beter beschrijven. Zo bezien valt de muziek van dit kwintet uit Louisville, Kentucky dan ook enigzins te vergelijken met die van de American Music Club. Bij de recensie van hun vorige album schreef ik nog dat de band een niet al te actieve drummer had. Nu pas lees ik dat hij bij de opnames een gebroken nek had. Bij dit nieuwe, titelloze, album (eigen beheer) is de man achter de drumkit echter meer…
Eergisteren bereikte ons het bericht dat Giant Sand er na 30 jaar mee ophoudt. Howe Gelb kapt met zijn band. Het einde van een tijdperk. Jammer. Maar waar iets verloren gaat ontstaat vaak ook weer wat anders moois. In een van de laatste (of was het de laatste?) samenstellingen van Giant Sand zaten Brian Lopez en Gabriel Sullivan, een duo dat er samen ook nog een andere band op nahoudt: XIXA (hé, zagen we zoiets niet eerder gebeuren? Denk Calexico). Het dus ook vanuit Tucson opererende XIXA draagt heel duidelijk de sporen van Gelb maar ook van meer…
Vandaag, 6 februari, is op 74-jarige leeftijd Dan Hicks overleden. Hicks richtte al in 1967 Dan Hicks and His Hot Licks op, een band die, met tussenpozen, tot op de dag van vandaag bestaan heeft. Hicks’ muziek was niet onder een noemer te vangen. Hij combineerde (vaak met humorvolle teksten) country met jazz, bluegrass, pop, swing en folk. Dan Hicks componeerde, al in 1969, ook I Scare Myself dat in de versie van Thomas Dolby een bekende hit werd. Maar zie hieronder de originele versie van meer…
Scott Nolan is een Canadese singer-songwriter die we hier altijd met een schuin oog in de gaten houden. Voor de opnames van zijn alweer zevende album, Silverhill (Transistor 66), zakte hij af naar het gelijknamige plaatsje in Alabama. Hij trad er, met Mary Gauthier, ooit op in de befaamde Frog Pond at Blue Moon Farm en raakte gelijk verliefd op de plek. Als begeleiders koos hij de mensen van Willie Sugarcapps, u weet wel: Grayson Capps, Will Kimbrough, Corky Hughes en het duo Sugarcane Jane. Een goede keuze, want het in een paar dagen opgenomen album heeft meer…
In de onregelmatige serie ”waar luisterden we tien jaar geleden naar?”, nu – hoewel het al februari is – even een terugblik naar januari 2006. Op deze pagina’s bespraken we toen een paar albums die nog steeds het beluisteren waard zijn en ook een aantal albums van artiesten die compleet van de radar verdwenen zijn. Wat te denken bij voorbeeld van Linda McLean? Van haar recenseerden we No Language. Daarna was er nog wel wat nieuw plaatwerk van deze dame die ook zeer regelmatig op de Nederlandse podia stond, maar meer…
Aan de onbekendheid van Ian Fisher gaat de komende tijd iets veranderen. En dat dat is meer dan terecht. Fisher is een Amerikaan die werd geboren op een boerderij in Missouri, die al jaren in Europa woont. Tegenwoordig noemt hij Berlijn zijn thuis, maar hij had al eerder zijn stek in Wenen en Hamburg. Zijn eerste soloplaat, Nero, wordt uitgebracht door het Nederlandse label Snowstar Records. Het opvallende is dat hoe langer Fisher weg is uit de VS, hoe pregnanter de country in zijn muziek doorklinkt. Nero kent dan ook een bijzonder meer…
Matty Charles is een songer-songwriter die we hier hoog hebben zitten (zie recensie van zijn vorige plaat). In 2012 vertrok hij uit New York naar het Portland van zijn jeugd. Daar ontmoette hij zijn muze Katie Rose en Catching Arrows is hun eerste gezamenlijke plaat. Het valt niet mee. Charles & Rose hebben stemmen die objectief gezien best mooi bij elkaar passen, maar er gebeurt gewoon helemaal niets als ze samen zingen. Het is spanningsloos en eigenlijk zelfs een beetje suf. Het kabbelt de hele plaat maar door. Dat ligt deels aan de wat saaie composities maar het meer…
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
© Alt Country NL