Het gevoel dat blijft hangen bij beluistering van het nieuwe album van Julianna Riolino is: lekker plaatje. De Canadese Riolino komt uit de stal van Daniel Romano, maar staat al een tijdje op eigen benen. Met haar vorige album All Blue klopte ze op de deur bij menig americanist. Met de opvolger Echo In The Dust (Moonwhistle Records) zullen ook de indierockers zich bediend kunnen vinden, zonder dat de liefhebbers van stevige altcountry zich in de kou gezet voelen. En er zit ook een portie soul in de muziek van Riolino. Dat ze kan rocken, was al duidelijk bij diegenen die eens meer…

Rainy Eyes, Abigail Lapell, Margo Cilker en Jess Jocoy, dat is het kwartet zangeressen dat ik in de gaten houd. Omdat ze speciaal zijn en ieder op hun eigen manier me ergens raken. Van Jess Jocoy is nu een nieuw album verschenen: Cul-De-Sac Kid (eigen beheer). Jocoy groeide op in de buurt van Seattle in het noordwesten van de VS: niet direct een bakermat van de country. Maar haar vader draaide altijd Shania Twain en Alan Jackson in de auto. Dan krijg je toch iets mee. Jocoy trok naar Nashville om daar aan de Belmont University het schrijven van liedjes te leren. Da’s gelukt meer…

Wacht tot je alleen bent, trek de gordijnen dicht en ga met gesloten ogen languit op de bank liggen. Dan creëer je de perfecte omstandigheden om Ex Voto / The Silent Love (Tapete Records) over je heen te laten komen. Dit album van de Zweedse bard Christian Kjellvander is het slotstuk van een trilogie waarvan Hold Your Love Still en About Love And Loving Again de voorgaande delen waren. Op dit nieuwe album is het weer even donker als op die andere. Het begint met drie verstilde songs waarvan God Simple het mooist is. In het daaropvolgende The View Is Watching (ruim meer…

Drie jaar geleden blies Bill Scorzari me van mijn sokken met The Crosswinds From Kansas (recensie). Deze keer doet hij het met zijn nieuwe album Sidereal Days, Day 1 (eigen beheer). Ja, Day 1, want volgend jaar volgt er ook nog een Sidereal Days, Day 2. Maar voorlopig moeten we het dus doen met dit eerste deel van het project. Daarop staan tien nummers die stuk voor stuk imponeren, elk op hun eigen manier. En ik ben normaalgesproken helemaal niet zo gauw onder de indruk van zo’n typische singer-songwriterplaat. Maar poeh! Scorzari heeft ook de naam van een meer…

De eerste klanken op het nieuwe album van Eytan Mirsky, All Over The Map (eigen beheer), doen vermoeden dat we hier met een regelrechte soulkraker te maken hebben. Maar als Mirsky begint te zingen zijn we in het land aangekomen waar Nick Lowe koning is, en Jonathan Richman, Elvis Costello en Dave Edmunds zijn ministers. Mijn favoriete bestemming. Pubrock dus, met een vleugje country en een zekere sulligheidsfactor. I Apologise in Advance is, thematisch gezien, een nummer dat zo in een film van Woody Allen gebruikt zou kunnen worden. Mirsky biedt van tevoren al excuses meer…

The Barbaras is de volkomen onlogische naam van een band die is opgericht door twee zusters die geen van beiden Barbara heten. Het gaat om Weezy Ford en haar zus Sallie Ford, die in het verleden iets meer (internationale) bekendheid heeft verkregen met The Sound Outside. Uit die laatste band maakte ook gitarist Jeff Munger de overstap naar The Barbaras. Tezamen met een pedal steel-speler en een ritmesectie komt men op Rollercoasters (eigen beheer) tot een lekkere mix van klassieke country en jaren 60 meidenpop. Sallie en Weezy doen aan mooie samenzang en coole koortjes. Ze meer…

Dat je ook op een hele lieve manier harde oordelen kunt vellen wordt duidelijk op I Hope We Can Still Be Friends (Saddle Creek) van Dean Johnson, singer songwriter met Crosby-snor uit Seattle, die een paar maanden geleden nog in Nederland optrad. Het is, na Nothing For Me, Please uit 2023, zijn tweede soloplaat. Wederom is het een heel vriendelijk klinkend album, grotendeels akoestisch en gezongen met die heel bijzondere, bijna tedere, stem van Johnson. Maar vergis je niet, Dean Johnson draait er soms niet omheen: Two good ears, one on either side your head / I notice you don’t care to use them meer…

We diepen weer iemand op uit het moeras der vergetelheid. Maar… niet onder eigen naam. In het vorige decennium, meer bepaald in 2011 en 2016, bracht de Amerikaan Matty Charles albums uit die wel wat stof deden opwaaien. Het zorgde er zelfs voor dat hij de oversteek naar hier kon maken om wat optredens te verzorgen. Daarna werd het stil. Maar ziedaar: in Portland vond hij wat gelijkgestemden en vormde met hen The Jackson County Kills. Hun debuut, Honky Tonk Beast (eigen beheer), verscheen vorig jaar al. Toch willen we dat hier nog bespreken, want het is een heel meer…

Het algoritme van Spotify pompte de afgelopen maanden steeds singletjes van Case Oats in mijn persoonlijke playlist. Die waren interessant genoeg om het debuut van de zangeres af te wachten. Dat is er nu, Last Missouri Exit (Merge Records/Konkurrent). Case Oats blijkt echter geen zangeres te zijn, maar een band uit Chicago, waarvan zangeres Casey Walker niet eens het bekendste lid is. Dat is namelijk drummer Spencer Tweedy (inderdaad de zoon van Jeff). Andere bandleden zijn Max Subar (gitaar, pedal steel), Scott Daniel (fiddle) en Jason Ashworth (bas). Daarnaast zijn er ook nog bijdragen op piano meer…