Geckøs is de naam waar een illuster gezelschap achter schuilgaat: Howe Gelb, Matthew Ward en Mark McCausland. Howe Gelb kent u van onder meer Giant Sand. Matthew Ward maakt muziek als M. Ward en McCausland is een Ier die als McKowski multi-instrumentaal bezig is. Zij ontmoetten elkaar tijdens een huwelijksfeest van een gezamenlijke vriend en “they hit it off”, zoals ze dan zeggen. Na wat sessies lagen de eerste ideeën voor liedjes al vast en via wat heen-en-weer mailen waren er genoeg nummers (11) voor een plaat: het titelloze debuut (Orgmusic) van dit meer…

Ha, naast Jenny Don’t  is er nu ook Betty Won’t. Deze vijfpersoonband komt uit Minneapolis/St. Paul en wordt aangevoerd door zangeres Margo Babb. Trouble (eigen beheer) is hun tweede volledige album. Daarop staan 10 eigen songs en een, overigens heerlijke, cover van Psycho van Leon Payne (‘the blind balladeer’). Kenmerkend voor de sound van Betty Won’t is de wat dwingende stem van Babb, de heerlijke twangy danwel jazzy gitaarsound van Eliot Gordon en het zoemende orgel van Sheela Iris. Countrypunk, maar veel meer country dan punk. In elk geval geen muziek die meer…

De doorgewinterde americanist zal vast wel van Leyla McCalla gehoord hebben, die na deel te hebben uitgemaakt van de Carolina Chocolate Drops (met o.a. ook Rhiannon Giddens), nu solo aan de weg timmert. Dat zij nog een jongere zus heeft die ook het rootspad is ingeslagen zal niet iedereen weten. Dat gaat zeker veranderen met Don’t Call Me Baby (uitgebracht op Gar Hole Records van Nick Shoulders), het veelbelovende debuut van Sabine McCalla. Op dit door Sam Doores (Deslondes) geproduceerde album hoor je negen nummers die ergens liggen op het snijvlak van folk, pop, meer…

This Is How We Dance (Signature Sounds) is het vijfde album – en het eerste sinds 2016- van Winterpills. Winterpills, voor wie het vergeten is, is de band rondom de Amerikaan Philip B. Price (zang, gitaar) waarin sinds jaar en dag ook zijn levenspartner Flora Reed (zang, toetsen) Dennis Crommett (gitaar), Dave Hower (drums) en Max Germer (bas) zitten. Een goed op elkaar afgestemde band dus, die wel raad weet met de ingenieuze liedjes van Price. Op dit nieuwe album staan 12 schitterende nummers die het midden houden tussen powerpop en melodieuze altcountry a la meer…

The Dreaming Spires is niet zo’n bekende band in het americanawereldje. Maar de gitarist/zanger van dit Engelse gezelschap, Robin Bennett, geniet wel enige bekendheid, in elk geval hier op de redactie. Want hij is de Bennett in Bennett Wilson Poole, wier twee albums zeer gewaardeerd werden in recensies op deze site. Normal Town (Clubhouse Records) is het derde album van The Dreaming Spires. Naast Robin Bennett (zang, gitaar) bestaat de band uit zijn broer Joe Bennet (zang, bas en andere instrumenten), Jamie Dawson (drums), Tom Collinson (toetsen) en Nick Fowler (gitaar). meer…

Wat een verrassing is dit Further From The Country (Six Shooter Records) van William Prince! De enige keer dat ik Prince toevallig (solo) zag optreden maakt dat geen grote indruk op me. Ook toen ik later de albums van de Canadese singer-songwriter beluisterde werd ik niet enorm geraakt, ondanks dat de man inmiddels twee Juno-awards (de Canadese Edisons) in de wacht gesleept had. Dat is bij deze nieuwe plaat helemaal anders. Een paar geweldige nummers en de rest is ook prima, in een mooie productie. Luister eens naar Thousand Miles Of Chains, de onderkoelde voordracht maar met warme stem van meer…

 Na 2016 gooide Jonny Fritz het bijltje erbij neer. Hij had er genoeg van, van het “het moeten maken” in de muziekindustrie. Hij werd makelaar. Het bloed kruipt echter, enfin, hij maakte toch weer een nieuw album, maar nu helemaal op de manier zoals hij wilde. Dat werd Debbie Downers (eigen beheer), een countryplaat die helemaal Jonny Fritz is. Hij heeft ook genoeg van het verkopen van huizen, zo zingt hij in Hot Chicken Condo’s, al die homofobe vette lui met hun ingestopte roze polo’s waar iedereen tegenop kijkt en die rijk worden van Airbnb. In het titelnummer rekent hij ook af met de meer…