Het liefst zou ik bij iedere lezer van deze website even langs gaan en met dit nieuwe album van The Lancaster Orchestra wapperen en hem/haar vervolgens met al mijn overtuigingskracht toe te roepen dat hij/zij even naar dit ongetitelde album (Stargazer Records) moet luisteren. Niet één keer maar een paar keer. En dan hoeft hij/zij mij echt niet te laten weten of het beviel. Dat weet ik wel. Want Carl Mathson, dat is de man achter The Lancaster Orchestra, heeft een ongelofelijk fraai derde album gemaakt. Halverwege het vorige decenium waren we hier bijzonder meer…

A Madman’s Masterpiece (Hillcountry Records) is een onweerstaanbaar goed debuut van Ron Etheridge. Zo, we knallen er maar even net zo hard in als Etheridge doet met Golden Years, het fan.tas.tische autobiografische openingsnummer, met prachtige gitaarsolo. Over Etheridge zelf is niet zo heel veel te vertellen. Hij komt uit Mississipi en schrijft alle nummers op deze plaat uit 2014 zelf. Ja, en hij heeft een heerlijke stem, waarmee hij veel soul in z’n songs kan leggen. Tap Dancing draait helemaal om een ijzersterk basloopje. Blijf dan maar eens stilzitten meer…

Zijn er in de Greater Bay Area americana-artiesten die geen gebruik hebben gemaakt van de diensten van Tom Heyman? Vast, maar het zullen er niet veel geweest zijn. De befaamde pedal steelspeler, die deel uitmaakte van The Court & Spark, is op veel plaatwerk uit die contreien te horen. Voor zijn komst naar San Francisco was hij, diep in de jaren tachtig, al lid van de Altcountry-oerband Go To Blazes. Kortom, Heyman is iemand die het klappen van de zweep kent. Soms brengt hij ook onder eigen naam een album uit. That Cool Blue Feeling meer…

Het hoeven niet altijd rammelende banjo’s, schurende fiddles en huilende pedal steelgitaren te zijn. We kunnen hier ook best genieten van countrypolitan, mits goed gedaan. Jill Barber snapt dat. De Canadese zangeres brengt met Fool’s Gold (eigen beheer) haar inmiddels zesde album op de markt. En Barber beperkt zich niet tot smeuïge country. In de 10 nummers op dit album switched ze even makkelijk tussen jazz, country, folk en motown-achtige soul. Of beter nog; ze incorpereert op knappe wijze de verschillende elementen uit die muziekgenres meer…

Diep groovende americanablues met zo nu en dan een fluit. Dat is kort maar krachtig de beste omschrijving voor de muziek van Lee Harvey Osmond. LeE HARVey OsMond, zoals ze zelf schrijven, is geen bestaand persoon maar een band uit Toronto rondom Tom Wilson die u zou kunnen kennen als een van de drie hoofdpersonen in Blackie & the Rodeo Kings of, eerder al, als spil van Junkhouse. Beautiful Scars (Latent Recordings) is al hun derde godheerlijke album. Ja, echt heerlijk dus. Het zit hem allereerst in die fantastische sfeer die elk nummer uitademt. Het is meer…

Kijk, Daniel Romano is niet altijd een goed geklede retro-countryrocker geweest. In het begin van dit millenium speelde hij in de punkband Attack In Black. Een van zijn bandmaten van toen was Spencer Burton. Maar ook deze Burton is niet blijven hangen in de punk, zo is te horen op Don’t Let The World See Your Love (Dine Alone Records). Niet zijn eerste soloplaat overigens, maar al zijn derde (hoewel de eerste twee onder de naam Grey Kingdom verschenen). Dit is ook countryrock, en ook een beetje retro maar meer hangend naar meer…

We zullen eerst eens wat namen laten vallen: This Red Mountain van Porter werd geproduceerd door Will Johnson (Centro-matic). Behalve Chris Porter zelf bestond de band op dit album uit Chris Masterson (van The Mastersons, gitaar, pedalsteel en veel meer), Eleanor Whitmore (ook The Mastersons, fiddle, zang en meer), Eleanor’s zus Bonnie Whitmore (ook een verdienstelijk songwriter zelf – we bespraken haar album hier -, bas en zang), Jon Dee Graham (pedal steel) en Falcon Valdez (drums). This Red Mountain is Chris Porters debuut maar hij maakte eerder meer…