The Information is een Nederlands kwartet, uit de buurt van Zwolle en Meppel. Na het debuut uit 2013, Sounds Of The Backwoods, komt het nu met een opvolger, I Foresee Trouble (Milkcow Records). Bij platen van Nederlandse bands, en zeker als ze in het Engels zingen, dringt zich de vraag op: is dit de moeite waard, kan het de vergelijking met the real deal doorstaan? In dit geval kunnen we die vraag met “ja” beantwoorden. The Information maakt een soort donkere countryfolkrock die herinneringen oproept aan 16 Horsepower. In het overdonderende openingsnummer meer…

Jesse Matas, Darwin Baker en Matt Foster zijn een bijzonder stel. Als Jesse, Darwin en Matt Crooked vormen zijn gedrieën The Crooked Brothers. Het trio uit het Canadese Winnipeg levert met Thank You I’m Sorry (Transistor 66) een derde album af. En dat is er eentje die er mag wezen, sodeju! De mannen schrijven alledrie nummers en hebben daar zo hun eigen weg in. Dat zorgt ervoor dat deze schijf zeer van elkaar verschillende liedjes kent. Van het a capella gezongen, bluesy, Mean Mean Baby via het zeer dansbare Pass You By tot de grommendrockende stomper meer…

“Alweer een recensie van een Scandinavische zangeres?”, zullen sommigen onder u zich afvragen bij het lezen van de naam Kristin Andreasson. Nee, nu eens niet. Andreasson is een Amerikaanse zangeres/multi-instumentaliste, gevestigd in Boston. De echte diehards onder u zullen de naam misschien herkennen omdat ze in het verleden deel uitmaakte van Uncle Earl, een geheel vrouwelijke bluegrassgroep (met onder anderen ook Abigail Washburn) die tien jaar geleden best wel wat succes had. Daarnaast vormde Andreasson in die tijd met Aoifie O’Donovan ook Sometymes Why meer…

Laatst zat ik te kijken welke platen we hier 10 jaar geleden bespraken en toen viel mijn oog op Beneath The Ashes van ene Michael McDermott. Bijzonder, want een paar weken geleden ontvingen we West Side Stories (eigen beheer) van The Westies, een band waarvan het echtpaar Heather Horton en Michael McDermott de spil is. Ja, inderdaad diezelfde McDermott van 10 jaar terug die toen werd beschreven als een singer/songwriter met een veelbelovende start die hem zelfs in de Amerikaanse hitparades bracht, en een evenharde val in de diepte met drank, meer…

Achter de weinig opvallende naam My Baby gaat een Amsterdams trio schuil: zangeres/gitariste Cato van Dyck, drummer Joost van Dyck en de Nieuw-Zeelandse gitarist Daniel ‘Da Freez’ Johnston. We hadden het hier eerder over hen bij bespreking van de theatervoorstelling over Judee Sill. Maar het nieuwe album Shamanaid (Embrace Recordings) is weer heel andere koek. Het verschijnen van dit tweede album bracht ze al in De Wereld Draait Door. Die media–aandacht is zeer terecht want met dit album doet My Baby iets speciaals. Basis meer…

Als je niet meer woont in de streek waar je bent opgegroeid ken je het gevoel wel. Die streek doet nog steeds wat met je, zelfs al leven je ouders er al lang niet meer. Het blijft altijd in je zitten. In het geval van de thans in Stockholm wonende Eric Palmqwist is die streek uit zijn jeugd het eiland Gotland. Dat eiland is het onderwerp in Lojsta And Other Stories From An Island (Despotz Records), het nieuwe album van EP’s Trailer Park, de groep waarvan Palmqwist zanger/gitarist en songwriter is. Elk nummer op de plaat (elf stuks) heet naar een plaats op het eiland. In meer…

Bij het vorige album van Johnny Dowd, Do The Gargon, constateerde ik dat dat voor mij een praktisch onbeluisterbaar album was. Bij het nieuwe album That’s Your Wife On The Back Of My Horse, laat ik dat voorbehoud ‘praktisch’ vallen. Deze is gewoon onbeluisterbaar. Of zou in elk geval niet beluisterd behoeven te worden. Niet door liefhebbers van americana, want daar heeft de muziek op dit schijfje niets mee van doen. Maar ook andere potentiële luisteraars kunnen dit nieuwe werk, dat Dowd solo in elkaar gezet heeft gerust links laten liggen. Tenzij meer…