En nog een festival! Een kleiner opgezet festival weliswaar, maar toch. Op zondag 26 oktober vindt in dorpshuis De Furs in Lage Vuursche voor de eerste maal het Sunday Afternoon Festival plaats. De organisatie is in handen van de mensen van In The Woods, Continental records en muziekblad Heaven. Optredende artiesten zijn Kreg Vieselman, Amy Speace, The Howlin’ Brothers, Cara Luft, Steve ‘Blabbermouth’ Folk, en BJ Baartmans. Kaarten kosten 20 euro en deze zijn te reserveren via meer…
Het is niet onze gewoonte om veel aandacht te geven aan EP’s. Maar dit is een bijzondere. Zes nummers telt The New Black And White (Excelsior), van Danny Vera. The New Black And White heet ook het nieuwe programma waarmee Vera deze herfst de theaters ingaat. Een programma met nieuwe en oude liedjes, eigen werk en covers. Die tegenstelling wil Vera in de naam van het programma laten uitkomen. Bovendien is het ‘n eerbetoon aan zijn vader die ooit in een band met die naam zat. Op de EP vind je drie eigen composities: Waiting For Me, You en meer…
Wie herinnert zich O’Death nog? De band die in 2008 zo’n verpletterende indruk maakte, o.a. in de foyer tijdens het Take Root festival. Hefige countryfolkpunk met een drummer die de vellen van zijn drums met kettingen bewerkte. Prachtig was dat, maar na 2008 verwdween de band toch een beetje van de Nederlandse radar. In 2010 werd nog een album uitgebracht dat weinig aandacht kreeg. Zanger Greg Jamie kocht een club in Biddeford, Maine en verlegde zijn aandacht daarmee enigszins. Nu is het vijftal echter terug met Out Of Hands We Go (Nothern Spy Records). En meer…
Het Ramblin’ Roots-festival dat op zaterdag 18 oktober georganiseerd gaat worden in het nieuwe Vredenburg te Utrecht is bijna rond. Als laatste toevoegingen zijn de Nederlandse bands The Cannonball Johnsons en Reverse Cowboys (zie ook hieronder) bekendgemaakt. Het mooie is dat deze Nederlandse bands op een extra podium (het vierde) acte de présence zullen geven. De website van Vredenburg geeft ook aan dat de Blue Grass Boogiemen daar van de partij zullen zijn. Eerder al waren de volgende namen vastgelegd: Mary Gauthier, meer…
Stel je een roestige Cadillac Eldorado voor, met daarin drie mannen die inmiddels hun jeugd voorbij zijn, rijdend door het Groningse platteland. De achterbak staat vol bier en tequila, maar ook met een staande bas, twee gitaren, twee footdrums en een banjo. Aangekomen op een vervallen boerderij, laden ze de spullen uit en installeren zich. In de ondergaande zon hangen ze nog wat lampionnen op. En dan zien ze in de verte het schijnsel van een stel koplampen. En er komen er nog meer, en meer. De drie mannen, Harry Kingma, Michiel Hoving en meer…
Festivals, we krijgen er in Nederland maar geen genoeg van. Ze springen, vooral in de zomermaanden, als paddestoelen uit de grond. Helaas zijn er maar weinig festivals waarop americana en rootsmuziek in het centrum staan. Ja, Take Root en gelukkig binnenkort ook het Ramblin’ Roots festival (18 okt). Verder is het toch zoeken naar een speld in een hooiberg als je een beetje echt goede muziek wil beleven. Hoe jaloers kijk ik dan ook naar de inwoners van meer…
Zo kan het ook, direkt vanaf de eerste noot de luisteraar bij de keel grijpen. Met spannend gitaarspel een onheilspellende sfeer creëren en vervolgens openen met de regels: I can’t tell anyone what’s on my mind (zie hieronder). Dan heb je me. Alana Amram & the Rough Gems doen het op Spring River (Kingswoods Records). Het New Yorkse vijftal maakt breed uitwaaierende gitaarrock met sterke country-ondertonen en doet ergens denken aan Jesse Sykes & the Sweet Hereafter (wat is daar mee gebeurd trouwens?). Na het openingsnummer volgt meer…
Voormalig Jayhawk Mark Olson wilde, na zijn definitieve breuk met zijn voormalige bandgenoten, wel eens wat anders dan die Americanaliedjes. Dat is natuurlijk prima. Met zijn Noorse vrouw Ingunn Ringvold zwierf hij de wereld over en nam her en der nummers op. Je hoort in de pop van Good-bye Lizelle (Glitterhouse) dan ook diverse invloeden uit de wereldmuziek en ook een behoorlijke dosis psychedelica. En dat is ook allemaal prima. Maar de grote makke van deze soloplaat is het gebrek aan Liedjes. Het is, op één of twee uitzonderingen meer…
Ik had ook nog nooit gehoord van Kelley Mickwee. Pas toen ik er achter kwam dat ze deel uit heeft gemaakt van de Trishas ging er een heel klein lichtje branden. Maar de Trishas zijn niet meer en Mickwee is de eerste van deze Texaanse band die daarna een soloplaat uitbrengt: You Used To Live Here. En dat is er een waar ze mee duidelijk maakt dat ze niet van plan is om van de radar te verdwijnen. Sterker nog: ze komt er pregnant mee in beeld. Het is een mini-album met maar zeven nummers. Zeven nummers waarop ze op meer…
Rijkelijk laat zijn we met de bespreking van de al begin dit jaar verschenen debuut tweede plaat van Parker Millsap. Maar nog niet te laat. Millsap treedt op 26 oktober op in Paradiso dus je hebt nog genoeg tijd om deze ongetitelde plaat aan te schaffen en je te laven aan al het goeds dat deze jongeman uit Oklahoma te bieden heeft. De Amerikaanse muziekblogwereld heeft Millsap al veel vroeger ontdekt en steekt over hem de loftrompet. Daarin willen we best meegaan. Millsap was nog maar 20 jaar oud toen hij deze plaat opnam, meer…
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
© Alt Country NL