Tot 1948 stond kunst, verdeeld in de onderwerpen muziek, literatuur, architectuur, schilderkunst en beeldhouwkunst, op het programma van de Olympische Spelen. Een jury beoordeelde de inzendingen, net zoals dat bij b.v. breaking en schoonzwemmen ook het geval is. Jammer dat muziek nu geen Olympisch onderdeel meer is. Dan zou België met Bruno Deneckere een kanshebber op een medaille zijn geweest. Zijn gehele oeuvre is indrukwekkend en met Healing Water (Lie Records) voegt hij daar weer een uitstekend album aan toe. Daarop 12 nummers meer…

Het is zover: vanaf vandaag kan het nieuwe album, Woodland (Acony Records) van Gillian Welch & David Rawlings gestreamd worden (de cd is pas eind oktober verkrijgbaar). En ja, het is het wachten waard geweest. Tien nieuwe liedjes, op twee daarvan neemt Dave Rawlings de zang voor zijn rekening. Op zeven andere is het Welch zelf en op What We Had, een mooi nummer met pedal steel en strijkers over verlies, gaan Rawlings en Welch in duet. Het gaat op deze plaat verder over troost, over de onmacht om met elkaar in gesprek te blijven (maar het móét) in The Day The Mississippi Died. Over meer…

Vaste lezers herinneren zich Johnny Irion nog wel als (weder)helft van een duo met Sarah Lee Guthrie (kleindochter van Woody). Maakten mooie folkrock/popplaten en traden zelfs op op Blue Highways in Utrecht. Nu ligt Sleeping Soldiers Of Love (Blackwing Music), een soloplaat van Irion, op de spreekwoordelijke deurmat. Hoe zit het dan met Sarah Lee? Wel, uw juicekanaal Altcountry.nl zocht het uit. Sarah Lee plaatste vorig jaar een bericht op haar Facebook-pagina dat het stel, die samen twee dochters kregen, al jaren uit elkaar zijn. Ze treden zo nu en dan nog wel samen op, dus meer…

De vorige plaat van de Amerikaanse Morgan Wade, het vorig jaar verschenen Psychopath, vonden we hier een behoorlijke misser. Het lijkt erop dat Wade, die trouwens ook ultraloopster is (50 km of meer), dat achteraf gezien ook zelf vond. Met haar nieuwe album, getiteld Obsessed (Ladylike Records/Sony Music), keert de 29-jarige Virginian, aan de hand van producer/gitarist Clint Wells terug naar de verantwoorde countrypop van haar debuut. De plaat biedt 14 nummers die vol staan van verlangen naar de ander; je zou kunnen zeggen dat het een obsessie is. Het is echt het samenhangende meer…

Tussen de mazen van ons net doorgeglipt is de tweede plaat van Fantastic Cat, het samenwerkingsverband van de zingende songwriters Don DiLego, Anthony d’Amato, Mike Montali en Brian Dunne. Het in juni uitgebrachte werk heeft de ronkende titel Now That’s What I Call Fantastic Cat (Missing Piece Records) meegekregen. Terecht, hoor, het album knalt door de energieke melodieën je speakers uit, misschien nog wel meer dan op het toch ook al niet misselijke debuut. Nee, niet bepaald CSNY. Is het rootsrock, powerpop, pubrock? Van alledrie wat en meer…

Ja, kindertjes, lang voor Twitter, dat nu X heet, was er al X. Opa spreekt. X is een in 1977 opgerichte countrypunkband uit Los Angeles, aangevoerd door John Doe en Exene Cervenka en had ooit David Alvin als gitarist in de gelederen. Brak geen echte potten, zoals dat gaat met countrypunkbands. Vooral John Doe bracht ook nog een paar goede soloplaten uit. In 2020 was daar ineens een comebackplaat: Alphabetland en nu is daar het allerlaatste album dat de band zal uitbrengen (zeggen ze): Smoke & Fiction (Fat Possum). Natuurlijk meer…

Micah Schnabel is al bijna 25 jaar gitarist/zanger in Two Cow Garage, maar hij brengt ook geregeld soloplaten uit. Daarop is gebleken dat hij een scherpe observator is. Ook op The Clown Watches The Clock (eigen beheer), met 10 liedjes, is dat weer het geval. Overigens heeft Schnabel eind vorig jaar een roman uitgegeven met dezelfde titel. Deze plaat hangt er dan ook mee samen; het zijn songs die hij, ten tijde van de pandemie, tegelijkertijd met die roman schreef. Het openingsnummer heet dan ook niet voor niets 4 Vignettes From An American Strip Mall; vignettes moet je meer…

Als je als countryliefhebber de afgelopen 10 jaar zonder bereik op een onbewoonbaar eiland hebt doorgebracht, is een plaat als Visions Of Dallas (Son Of Bill/Thirty Tigers) van Charley Crockett het walhalla. In die eenzame positie hebben wij echter niet gezeten. Voor ons is vergelijkingsmateriaal voorhanden. En dan valt die jongste leg van de Amerikaanse soulcountrycrooner een klein beetje tegen. De plaat heeft als ondertitel $10 Cowboy, Chapter II. Het zijn namelijk liedjes die al tijdens de sessies voor het eerder dit jaar verschenen album van Crockett werden meer…

BJ Barham, voorman/spil van American Aquarium, wilde wel weer eens een meebrulplaat maken. Dat is met Fear Of Standing Still (Losing Sight Records/Thirty Tigers) goed gelukt. En niet op een manier dat het een niemandalletje geworden. Nee, de songs gaan ook nog echt wel ergens over. Maar dan met een kick, zelfs als het gaspedaal niet tot op de bodem ingetrapt wordt. Een voorbeeld daarvan is Cherokee Purples, een weemoedig nummer over Barhams oma waaraan hij ineens moet denken als hij een sandwich staat klaar te maken. Of Babies Having Babies waarin Barham zijn zorgen meer…

We hebben op deze pagina’s nog niet eerder aandacht besteed aan de muziek van de Amerikaan David Quinn, terwijl we daar best van genoten hebben de afgelopen jaren. Wanderin’ Fool (2019), Letting Go (2020) en Country Fresh (2022) waren heel aardige albums waarop Quinn stevige country liet horen. Op het nieuwe album, Young Love (Down Home Records), tapt hij uit een ander vaatje. Zelf geeft hij aan dit de eerlijkste plaat is die hij ooit heeft gemaakt. Jammer genoeg spreekt die mij niet aan. “Slappe hap”, zou een bepaalde politicus zeggen. Het is natuurlijk relatief, maar meer…