Kwartet! Met Rainy Eyes is mijn kwartet talentvolle vrouwelijke singer-songwriters, waartoe eerder al Rachel Baiman, Jess Jocoy en Margo Cilker verzameld waren, compleet. Rainy Eyes is het pseudoniem van Irena Eide, een jonge vrouw die in Bergen, Noorwegen opgroeide, op haar 17de naar Kopenhagen verhuisde, daar kennis kreeg aan een Amerikaanse jazzmuzikant en binnen een jaar met hem naar Californië verhuisde. Daar brak uiteindelijk de relatie. Moeilijke jaren als alleenstaande moeder volgden. Het schrijven van liedjes hielp bij de verwerking. Lonesome Highway meer…

Een goed staaltje marketing is het van Terry Anderson & the Olympic Ass-kicking Team om een paar maanden voor de Spelen een nieuw album op de markt te brengen: Got To Be Strong (Kool Kat). Het is een soort comeback-plaat want het vorige album van het rock ‘n’ roots combo uit North Carolina dateerde al uit 2011 (we tellen de soloplaat van Terry Anderson uit 2017 even niet mee). Maar ze zijn in vorm, hoor, laverend tussen rootsrock en powerpop, met jangly gitaren. Gitaarnummers over de liefde en de littekens die je eraan kan overhouden. Maar niet uitsluitend. Het meer…

Ja, hij is terug! In een interview in de Rolling Stone in 2021 gaf Sturgill Simpson aan dat hij niet meer dan vijf albums onder eigen naam zou maken en The Ballad Of Dood & Juanita was dan die vijfde (de albums met bluegrassbewerkingen van zijn songs niet meegerekend). Sturgill Simpson maakt nu een plaat onder het pseudoniem Johnny Blue Skies. Simpson is ook nog eens terug in vorm, want Passage Du Desir (High meer…

Het lijkt erop dat we hier eens in de ongeveer 10 jaar met albums van The Lancaster Orchestra moeten wapperen. Dat deden we halverwege de jaren nul, in 2015 en nu is het weer zover. De vanuit Stockholm opererende Zweed Carl Mathson riep het ‘orkest’ weer bij elkaar en dat resulteerde in A Light That Can Brighten Up The Dark (Ella Ruth Institutet). Hierop acht nummers, met een speelduur van in totaal net geen 30 minuten. Wel mooie minuten trouwens. Pedal steel, strijkers, veelal akoestische en soms elektrische gitaar, orgel, piano, allemaal erg smaakvol gedaan. De weemoed druipt ervan af, ondanks meer…

Het zijn waanzinnige cijfers die Zach Bryan kan overleggen. Vijf albums (waarvan één live) in vijf jaar en nog een trits singles en ep’s, uitverkochte tournees, een nummer 1-hit (duet met Kacey Musgraves). Er lijkt geen eind aan  te komen. Je zou zeggen dat er zo langzamerhand een Zach Bryan-moeheid zou optreden die een rustperiode zou rechtvaardigen. Maar nee, The Great American Bar Scene (Warner) is alweer het volgende album van de ex-marineman. En net als de ongetitelde voorganger en de driedubbelaar American Heartbreak is het weer een bomvolle meer…

De mannen van Blitzen Trapper uit Portland was ik eerlijk gezegd de laatste jaren een beetje uit het oog verloren. Maar er ligt een nieuw album, 100’s of 1000’s, Millions Of Billions (Yep Roc, V2), dat me zeker kan bekoren, hoewel het echt anders klinkt dan de albums uit de periode 2008-2015. Misschien komt dat ook wel omdat een deel van de songs voortborduren op liedjes die voorman Eric Earley terugvond op een oude verloren gewaande tape van hem. Het is meer dan ooit psychedelisch folkrock die het midden houdt tussen The Pernice Brothers, Midlake en The Rain Parade. Oh, en zeker meer…

Edin Najetovic, Frank de Boer en Joost Abbel staan ook bekend als Eddy Tea (zang, bas), Franky Tea (zang, gitaar, mandoline) en Johnny Tea (zang, banjo, gitaar). Althans zo is dat op het debuut, Train (eigen beheer), van het Amsterdamse gezelschap Barnyard Tea. Een opmerkelijk debuut, want Train is gelijk een dubbel-cd. Zoals je uit het genoemde instrumentarium kan afleiden, gaat het hier om bluegrass. De ene cd is getiteld Engine; hierop staan de nummers met een stevige drive. Op het tweede deel, met de ondertitel Memories, komen de gevoeligere liedjes aan bod. Om eerlijk meer…

Geheel over het hoofd gezien in december 2023, maar Earth Tones (Bottom Shelf Records) van Timo van Lierop verdient beslist aandacht op deze site. Ik bedoel; we gaan de Nederlandse Jeff Tweedy hier toch niet veronachtzamen? Niet dat Van Lierop zichzelf zo noemt, maar zo staat de jonge dertiger bij zijn platenmaatschappij bekend. En helemaal onbegrijpelijk is dat niet. De nummers van Van Lierop zouden zomaar op een Wilco-album kunnen staan. Of op een album van Kurt Vile. Dit Earth Tones is in het geheel door Van Lierop zelf ingespeeld. Gitaar, toetsen, bas en meer…

Op Mariposa Gold (recensie) brachten Tommy & the Ohs een soort Californische psychedelische countryrock. Voor het nieuwe tweede album keerde het gezelchap meer landinwaarts. Op Box Truck Boogie (Perpetual Doom) hoor je voornamelijk klassieke country. Voor de goede orde: Tommy & the Ohs is het geesteskind van de in Nashville gevestigde platenproducent Tommy Oliverio en The Ohs zijn voornamelijk studiomuzikanten die hand– en spandiensten verlenen op de albums van Oliverio. De bekendste daarvan op dit nieuwe album zijn Billy Contreras op viool en meer…