Ja, nu is het moment dat ook Nederland eens kennis gaat nemen van Matt Joe Gow. In korte tijd presenteerde hij drie albums die allemaal de moeite (meer dan) waard zijn. De in Australië gevestigde Nieuw-Zeelander is al een tijdje bezig. Eerst met/als The Dead Leaves, maar tegenwoordig vooral onder eigen naam. We beginnen met de oudste van de drie platen, Between Tonight & Tomorrow, uit maart vorig jaar. Het is een verkenning van rootsrock en americana die de luisteraar meeneemt op een emotionele reis door meer…

De veerboot vanuit Kopenhagen vaart langzaam de Oslofjord in, trillend en grommend. Aan weerszijden de glooiende heuvels van het Noorse land, steeds dichterbij. Nog één bocht naar stuurboord en dan ligt de stad vol in beeld. Als een drijvende ijsberg lig daar ook het uit wit marmer, graniet en glas opgetrokken Operahuis. Niet zo dominant als dat in Sydney, maar wel een niet te missen eyecatcher. Een cultuurtempel die het Noorse muziekleven nieuw elan geeft. Het is daar waar Torgeir Waldemar in 2022 een concert heeft laten vastleggen, dat nu als At The Opera (Jansen Records) meer…

In feite is het schrijven van een recensie van een nieuw album van Charley Crockett heel eenvoudig: je schrijft gewoon je vorige stukje over. Want Charley Crockett maakt elke keer dezelfde plaat. Ook nu, met $10 Cowboy (Son of Davey/Thirty Tigers) is dat weer het geval. De man uit Texas levert 12 songs af die als klassieke country of als countrysoul zijn aan te duiden. Alsof hij zo vanuit de jaren 70 vijftig jaar de toekomst in is gekatapulteerd, even om zich heen kijkt en vervolgens gewoon zijn ding doet. Het is prachtig, iedere keer weer. Maar ja, je zou ook kritisch op deze aanpak kunnen zijn: is dit niet meer…

Een drummer, een bassist en drie gitaristen waarvan er twee zingen. Meer hoeft het niet te zijn, hè. We hebben het over Bob Lefevre & the Already Gone uit Wyoming. Ze noemen hun tweede album gewoon Two (eigen beheer). Het is recht voor z’n raap, net zoals dat op de 10 songs het geval is. We treffen hier muziek aan op het snijvlak van alternatieve country en heartlandrock. Geen pedal steel, geen fiddle of banjo te bekennen. Beetje ouderwets bijna, maar dat is prima. Lefevre schrijft de songs en dat doet hij heel goed. Neem All The Sense Run Out. Bijzonder is al dat het nummer begint met meer…

Zo, al dat gezwatel over Beyoncé als de zwarte redster van de countrymuziek kan nu met een brede armbeweging van tafel gezwiept worden. Country hoeft niet gered te worden en de kleur van de artiest heeft er al helemaal niets mee te maken. En we hebben Legacy (Soundly Music) van Kyshona. Nee, ook zij redt country niet (dat hoeft immers niet) en het feit dat zij van Afrikaans-Amerikaanse afkomst is, is van generlei belang. Wel dat het een veel beter album is dan Cowboy Carter. Het is een magistraal album, waarop gospel, folk, blues en roots samenkomen. Een americanaplaat meer…

Toen ik me aan het schrijven van deze recensie zette, dacht ik dat ik het vorige album van Cary Hudson nog maar een paar jaar geleden hier had besproken. Het blijkt toch al tien jaar geleden te zijn. How time flies… Enfin, Cary Hudson dus, de man die halverwege de jaren ’90 indruk maakte met de band Blue Mountain, is nog immer actief in de muziek. Ole Blue (Malaco Records) is zijn nieuwste werk, met daarop 10 nummers die hij opnam in de Malaco Studios in Jackson, Mississippi. Een studio waar vanaf de zestiger jaren veel, voornamelijk, soulplaten opgenomen zijn (waaronder het bekende meer…

In 2021 verscheen Long Time Coming van Sierra Ferrell. Ik vond het maar matig. Nog steeds trouwens. Veel te oldtimey en vooral te jazzy naar mijn smaak. Dan luister(de) ik in hetzelfde genre liever naar het werk van Melissa Carper, die met een heel bijzondere stem gezegend is. Dat gezegd hebbende: het nieuwe album van Sierra Ferrell, Trail Of Flowers (Rounder), bevalt me daarentegen zeer goed. Zeker, het jazzy element is niet verdwenen en oldtimey klinkt het ook wel, maar dit nieuwe album is wat breder opgezet en daarmee een americana-album voor alle meer…

Al ruim een jaar uit, maar dat geeft niks. De muziek op The Rookie (Nine Mile Records) van The Push & Shove is namelijk tijdloos. The Push & Shove is de band van zanger en songschrijver Sean O’Connor (ook ondernemer en kok) en de broers Rob Bernard (gitaar, ex-The Damnations) en Claude Bernard (toetsen, ex-The Gourds), uit Austin. Ook de eigenaar van de plaatselijke club Hole In The Wall, bassist Will Tanner, en drummer Bill Coresano maken deel uit van het collectief. Op dit debuut staan 12 verrekt aanstekelijke nummers die evengoed in 1976, 2001 of in 2022 opgenomen meer…