Een favoriet rootsalbum in huize Vogel is Hard Lessons (recensie) uit 2016 van de band Big Shoals uit Florida. En ook het eerder uitgebrachte debuut Still Go On wordt hier nog regelmatig gedraaid. De band Big Shoals is (voorlopig?) einde verhaal, maar voorman Lance Howell heeft nu met Another Sad Song (eigen beheer) een eerste soloplaat uitgebracht. Dit Another Sad Song is met recht een soloplaat, want er is behalve Howell niemand anders aan te pas gekomen. De man en zijn akoestische gitaar (en soms een mondharmonica) in negen songs. Vijf daarvan zijn soloversies van nummers die ook op de twee bandalbums te horen waren. Daarnaast ook meer…

Het nieuwe album van Hannah Kaminer werd ons getipt door Alexis Vos van The Grapes Of Grain. Deur/huis: Heavy On The Vine (eigen beheer) is een verslavend mooie plaat! Belangrijk bij die vaststelling zijn de volgende punten. De North-Carolingische Kaminer kan echt zingen en heeft een heerlijke stem. Er gaat een zekere rust vanuit, zonder dat het slaapverwekkend is. Ze schrijft bovendien liedjes die nou eens niet allemaal over de liefde (of het gebrek daaraan) gaan. Asheville, waarmee de plaat opent, gaat over de invloed van toerisme haar stad meer…

Ik heb tegengestelde gevoelens ten aanzien van het debuut van Brittney Spencer. Haar ken ik als een fantastische zangeres die te horen is op Georgia Blue, het jubelalbum dat Jason Isbell opnam n.a.v. de Democratische overwinning in Georgia in 2020. My Stupid Life (Elektra Records) is haar eerste eigen album. Het kent 13 nummers, hoewel de telefoonconversatie als inleiding bij Night In eigenlijk niet als opzichzelfstaand liedje beschouwd dient te worden. Laten we het dan over de nummers hebben. Het is countrypop, die meer naar pop overhelt dan naar country. Maar de in Nashville meer…

Voor Mojohand is optreden a way of life. Sinds het kwartet in 2016 bij elkaar kwam in New Jersey werd er week in, week uit opgetreden ergens aan de oostkust van de VS, van Vermont in het noorden tot diep in Texas. Sinds 2017 organiseren ze ook jaarlijks hun eigen festival: Mojofest. Dat vele optreden heeft geleid tot een rijke catalogus aan eigen liedjes. In 2021 mondde dat tot een eerste album, Songbook, en nu ligt de opvolger klaar: Moving On (eigen beheer). Daarop 12 songs met soms meer…

De mannen van Old Heavy Hands behoren tot de zware jongens in de americanascene. Het gezelschap uit Greensboro, North Carolina, biedt op hun derde album Small Things (Spitting Daggers Records), 10 stevige op southern rock gebaseerde, songs. Mannen van het Gestrekte Been. Lekker, hoor. Ze kunnen het namelijk. Nate Hall en Larry Wayne Staton zingen en spelen gitaar, Dave Self speelt gitaar en Josh Coe (bas) en John Chester (drums) zorgen voor het ritme. De drie eerstgenoemden werken trouwens ook samen in een lokale tattooshop, terwijl Coe en Chester in bars in dezelfde meer…

De Zweed Daniel Skoglund loopt al een tijdje mee. Zo was hij gitarist bij Daniel Norgren en bij Rambling Nicholas Heron (waarvan we in 2013 Cannot Feel At Home In This World Anymore bespraken). De man maakt echter sinds 2015 ook zelf muziek, zij het onder de naam Songs Of Boda. Op het nieuwste album, Luxury Items (Adore Music), werden we opmerkzaam gemaakt door een lezer in Stockholm. Gelukkig maar, want dit is weer scandicana zoals we die hier graag horen: pakkende melodieën, gevarieerd en met aandacht voor details. In het eerste nummer, het wat zwoele Colors, hoor je naast meer…

Op nieuwjaarsdag dropte Ryan Adam eventjes vijf albums op de streamingsites. Je kon al eerder intekenen op de vinylversies van deze albums. Die worden dan ergens deze maand bij je thuisbezorgd. Het gaat om Sword & Stone, Heatwave, Star Sign, 1985 en Prisoners (Live). Samen goed voor 77 nummers. Natuurlijk: haters gonna hate en lovers gonna love. Maar wat zit erin voor de mensen die tussen deze twee groepen vallen? Na uitgebreide beluistering kunnen we zeggen: behoorlijk wat. Hieronder geven we vijf beknopte beschrijvingen. 

We beginnen met Star Sign, omdat daar voor de traditionele liefhebber van de muziek van Ryan Adams het meest te halen valt. Star Sign grijpt terug naar het tijdperk voordat Adams de jaren ’80 galmende classic rock in zijn muziek begon te mengen, van voor het titelloze album uit 2014. Niet dat er helemaal niet gegalmd wordt, maar Adams houdt het hier binnen de perken. Star Signs is daarnaast ook afwisselend, zowel in tempi en als instrumentale invulling. Je hoort weer eens een mondharmonica, een dobro, een meer…

Het vorige album van de Utrechtse band Grapes Of Grain dateert alweer uit 2009. Sindsdien was de band, zoals ze dan zeggen, op onbepaald verlof. Na de lockdown begon het echter weer te kriebelen bij Alexis Vos, de songschrijver/zanger/gitarist van het gezelschap. Hij zocht contact met zijn oude maatje Berend Jan Ike (gitaar, toetsen, bas, drums) en ze namen een EP op, die in januari van 2023 uitkwam. Er zat echter nog meer in het vat en eind van het vorig jaar verscheen Unaware (eigen beheer). Er staan 10 liedjes op die te situeren zijn op het snijvlak van indiepop en altcountry. Ook meer…

Zijn we al klaar voor She Returns From War? Dit is het muzikale project rondom Hunter Park, een transgendervrouw die opgroeide in South Carolina. Ze is al een jaar of 10 bezig en Ruthless (Admiral Recording) is inmiddels haar derde volwaardige album. Cosmic americana, zo noemt ze de muziek die ze maakt. Wie dan cosmic country a la Gram Parsons verwacht komt bedrogen uit. Je zou het beter poppy americana kunnen noemen. Dat hoor je gelijk bij openingstrack Good Deal; drumcomputer, synthesizers, het zou zo op een album van The Human League kunnen staan. Maar er valt meer…