Wade Sapp is een singer-songwriter in de countryhoek, die regelmatig tijdens Amerikaanse tournees in het voorprogramma van Colter Wall stond. Dan weet u een beetje in welke sfeer u het zoeken moet (tenzij het werk van Colter Wall u onbekend is, dan even hier kijken). Radio Check (eigen beheer) is zijn officiële debuut. Het album was al een tijdje af, maar bekende redenen (iets met een pandemie) stonden aan de weg aan een eerdere releasedatum. Op de plaat staan 11 country- en countryrockende nummers, waarvan er een (The Boys We Were) gezongen wordt met de al eerder genoemde meer…

Het duurde even, te weten 21 jaar, voordat Florence Dore een opvolger uitbracht voor haar debuutplaat Perfect City. Daar zijn diverse redenen voor aan te dragen. Ze kreeg een relatie met drummer Wil Rigby, kreeg een kind, reisde met Rigby de halve wereld over in de entourage van Steve Earle, en kreeg ook nog eens allemaal leuke baantjes. Maar nu ligt er dan Highways & Rocketships (Propellor Sounds Recordings). De geboren Nashvillian heeft daarop een hele fijne band: drummer Will Rigby natuurlijk, gitarist Peter Holsapple (dB’s, Continental Drifters), gitarist Mark Spencer (Son Volt, meer…

Bij Teddy and The Rough Riders denk je misschien aan nogal ruige rock, maar dat is niet precies wat dit viertal uit Nashville laat horen op hun tweede, ongetitelde, album. Nee, dit is ouderwetse cosmic countryrock. Swingend in de bruin-oranje zitkuil. In Hey Richard bedanken ze zowel Hank (u weet wel welke) als Richard (de kleine). In Living In The Woods (Appalachia Record Co) klinkt onder meer “If the farmers don’t get funds / There won’t be very much to eat; het zou zo maar een strijdkreet kunnen zijn bij de boerenprotesten hier. Het is echter meer een nummer dat kleinschaligheid meer…

Al eens gehoord van The Damn Quails? De verdoemde kwartels, in goed Nederlands. Vreemde naam, maar dat gold natuurlijk ook voor De Kevers of de Gouden Oorring. De Damn Quails is een gezelschap uit Oklahoma met Gabe Marshall en Bryon White als kern. Ze brachten in 2011 een eerste album uit, maar na een tweede plaat (2015) gaven ze er de brui aan. Een en ander liep uit de hand met de vreemde verdwijning van hun tourmanager als dieptepunt. Bryon White schudde een alcoholverslaving van zich af en Gabe Marshall ging als soloartiest verder. Maar nu ligt er toch opeens een derde album, Clouding Up Your City ( meer…

Best lastig om iets zinnigs te zeggen over Welcome 2 Club XIII (ATO Records), het nieuwe album van de southern rockers Drive-by Truckers. Niet dat het slecht is, maar bij de vorige drie platen sprong direct het politieke karakter van de songs in het oog. Dat is nu veel minder het geval. Van de negen nummers zijn er twee geschreven door Mike Cooley. De andere, als vanouds, door Patterson Hood. Vooral in de nummers van Hood wordt het verleden onder de loep genomen. In het titelnummer blikt hij terug op het begin van de band, toen ze nog door het leven gingen als meer…

Over Aske Skat is op het wereldwijde web niet zo heel veel te vinden. Hij komt uit Denemarken, heeft het uiterlijk van een hippie, zijn volledige naam is Aske Skat Nielsen en The Highland (eigen beheer) is, na Riding Silver Mind uit 2020, zijn tweede album. Daar moeten we het qua achtergrond bij deze plaat van Aske Skat and his Psychedelic Country Band mee doen. Laten het dan verder over de muziek hebben. Die is eigenlijk precies zoals je die van een psychedelische countryband kunt verwachten. Acht intrigerende nummers die je misschien wel terug katapulteren naar meer…

Wat je van ver haalt is lekker, zegt men. Maar soms is iets dat van dichtbij komt even lekker, of zelfs lekkerder. We hebben het over het debuutalbum van Elephant, toepasselijk getiteld Big Thing (Excelsior/V2). De Rotterdamse band bestaat uit zanger-gitarist Frank Schalkwijk, drummer Kaj van Driel, gitarist Michael Broekhuizen en bassist Bas Vosselman. Allemaal hebben ze al een verleden in andere bandjes, maar op Big Thing lijkt alles samen te komen. Het kwartet grossiert in aantrekkelijke songs, tien stuks in een klein halfuurtje; laten we het Westcoast-indierock met meer…

Het nieuwe album van Wilco heet Cruel Country en dat is een beetje dubbelzinnige titel. Gaat het over de VS of over countrymuziek? Want Cruel Country zou het album zijn waarop Wilco het (art)rock-pad verlaat om terug te keren naar de (alt)country. Wel, wie een album als het debuut A.M. verwacht, komt bedrogen uit. Zo’n album is Cruel Country niet geworden. Dit twaalfde studioalbum is een plaat met grotendeels akoestische nummers, waarop Jeff Tweedy en de zijnen de country- en folkinvloeden wel sterker laten doorschemeren in de 21 nummers (ja, dit is ook al een dubbelalbum). Het titelnummer en meer…

Still Life (Merge) is het nieuwe album van de Texaanse zangeres Carson McHone. En het is een heel anders klinkend album geworden dan de voorganger, die we hier ook bespraken. De elf nummers rocken en poppen veel meer dan op Carousel. Niet gek als je bedenkt dat de nieuwe plaat werd geproduceerd door Daniel Romano. En niet alleen geproduceerd. McHone (gitaar en zang) en Romano (bas, drums, gitaar, zang en percussie) zijn eigenlijk de enige twee musici die de plaat hebben volgespeeld. Alleen Mark Lalama (toetsen en accordeon) en David Nardi (saxofoon) leveren nog meer…