Tijd is een raar iets. Tien minuten kan een eeuwigheid duren, in de stoel van de tandarts bij voorbeeld. En twintig jaar kan zo voorbijvliegen. Dat laatste ervaarde ik toen ik vandaag door mijn cd–lades aan het struinen was. Mijn vingers bleven haken aan een cd van ene Cisco: 7740 Valmont St. Daar was iets mee, die werd toch ooit zeer lovend besproken op deze pagina’s? Ik ging via the Wayback Machine op zoek en inderdaad; in mei 2004 schreef Bart Ebisch een ronkende recensie over dit album. Het zal zeker wel twintig jaar geleden zijn dat ik ‘m voor meer…
Je kunt rustig stellen dat het leven van 
In 2019 begonnen we onze 
Mooi dat we dit jaar een top 15 hebben gekregen waarin waarschijnlijk geen albums staan die met kunstmatige intelligentie gemaakt zijn. Maar het is misschien wel het laatste jaar. De met AI gemaakte muziek rukt immers in een enorm tempo op. Je had natuurlijk in Nederland al dat belachelijke nummer over azc’s dat een hoge positie bereikte in de hitlijsten, maar ook in de countrymuziek is het al zover. Vorig jaar bereikte Walk My Walk van Breaking Rust de toppositie in de Billboard Country Digital Song Sales chart.
Mooi klaphoesje, tekstboekje erbij, tien degelijke nummers. Vakwerk kortom. En dat kun je natuurlijk ook verwachten van 
Veel Nederlandstalige americana bespreken we hier niet, maar Noem Het Dan Maar Dromen (BUZZ Records) van 
Het blijft toch een vreemde vogel: 