In mei dit jaar overleed – veel te vroeg, 61 pas – Michael Dean Damron. Vrienden van de singer-songwriter uit Portland, Oregon hebben nu, op initiatief van Mishka Shubaly, een muzikaal eerbetoon samengesteld. Op Buddies: The Songs of Michael Dean Damron (eigen beheer) hoor je 16 verschillende artiesten die nummers uit het repertoire van Damron ten gehore brengen. De meeste zijn vrienden uit de punkroots-scene. De bekendste daarvan zijn Shane Sweeney (Two Cow Garage) en Ben Nichols (Lucero), maar ook Drag The River en Slim Cessna (met vrouw Maria) zijn op meer…

Al eens van Dillon Warnek gehoord? Deze singer-songwriter en pianist groeide op in Seattle en woont tegenwoordig in Nashville, waar hij in het dagelijks leven de kost verdient in de bouw. Maar ’s avonds is hij een zeer begenadigd man van het woord, zo is te horen op zijn tweede album As The Neighbors Tried To Sleep (Soggy Anvil). De man schrijft prachtige teksten die ook nog eens in een mooi jasje gegoten worden. Neem nou de opener A Pistol And A List of Demands; het gaat over iemand die niks meer te verliezen heeft en dus maar deze alles-of-niets onderhandelingstechniek hanteert. De meer…

Het is opmerkelijk hoe snel sommige artiesten in de vergetelheid kunnen raken. Adam Faucett bijvoorbeeld. De man maakte een paar platen die op deze site enthousiast werden opgevangen (5 en 4 sterren) en die tot gevolg hadden dat Faucett ook hier kwam optreden. Maar zijn vorige plaat, It Took The Shape Of A Bird uit 2018, werd niet besproken in Nederland. En ook het recent verschenen New Variations Of The Reaper (Last Chance Records) kreeg tot nu toe nauwelijks tot geen aandacht hier. Onterecht! Het kan natuurlijk liggen aan het feit dat Faucett in meer…

Vorig jaar bracht Ryan Adams zes albums uit. Dit jaar houdt hij het (waarschijnlijk, je weet het nooit) bij slechts één: Self Portrait (Paxam). Als de 24 nummers van dit album een zelfportret moeten voorstellen van Adams, dan is het niet best met hem gesteld. Er staan vier covers op: twee slechte van REM (Shiny Happy People en The One I Love), een duffe van Loretta Lynn (Honky Tonk Girl) en een abominabele van New Order (Blue Monday). En tussen de 20 zelfgepende songs zitten ook nauwelijks lichtpuntjes. Lovers Under The Moon is een aardig klein gehouden liedje waarop Adams zichzelf meer…

Een bluegrassige plaat maken: Tim Knol deed het met The Blue Grass Boogiemen en Timo de Jong doet het met Leadbeaters. Maar wie is Timo de Jong, en wat is Leadbeaters? Om met dat laatste te beginnen: Leadbeaters is een Amsterdams gezelschap in wisselende samenstelling dat voornamelijk akoestische instrumenten gebruikt om bluegrass en folk te maken. Timo de Jong wordt gepresenteerd als de country crooner uit Groningen. Samen maakten zij The Ballad of Too Much Glitter (Revanche Records/Concerto), een minialbum met acht nummers dat iets minder dan een half meer…

Lucky Came To Town is een Belgisch americana-sextet uit de omgeving van Leuven dat met The River Knows My Name (eigen beheer) debuteert. Dat wil zeggen: een eerste volledig studioalbum heeft gemaakt, want eerder werden al wel een reeks ep’s op de markt gebracht. De tien songs werden geschreven door zanger-gitarist Kim van Weyenbergh, die ook tekende voor het artwork. Wat direct opvalt is de mooie samenzang in de gevarieerde songs, zoals in opener Ain’t No Blues en Coal Blues. Daarvoor verantwoordelijk zijn, naast eerdergenoemde meer…

Op papier past Memories and Empties (La Honda Records/RCA) van Colter Wall in de traditie van klassieke country: de opnames in RCA Studio A, het sobere instrumentarium, de karakteristieke bariton van Wall — dat alles ademt nostalgie. Maar waar die nostalgie in eerdere albums nog verrijkte, voelt dit album nu vooral saai en bedaagd aan. De grootste zwakte is dat veel nummers muzikaal te veel op elkaar lijken: akkoorden en tempo’s zijn zó uniform dat het geheel monotoon wordt. In plaats van een variatie in sfeer of intensiteit, lijkt het alsof Wall en zijn begeleiders telkens hetzelfde vertrouwde recept meer…