Eind vorig jaar was Matt Andersen ook al in het land. Dat bleek een vrij succesvolle rondgang langs mooie, kleine venues. Dat hij toen ook bij het RTL7- programma VI z’n opwachting mocht maken had ook zo zijn redenen. Want -en dat mag ‘gezegd’ worden- de criticaster (van zo’n beetje alles) van dat voetbalpraatprogramma, Johan Derksen, is toch zo’n beetje de ontdekker van meer…

Was het de locatie? Verre van, want Sociëteit Engels leent zich al ‘eeuwen’ uitstekend voor muziekoptredens. Was het de organisatie? Geenszins, want “Musemix Concerts – Great Americana” organiseert immers al ettelijke jaren met succes mooie optredens. De laatste jaren zelfs in de beste locatie, so far. Juist ja: Sociëteit Engels. Was het dan de dag? Nee, want de donderdag blijkt al jaren een ideale dag (avond). Lag het dan aan de meer…

Joan Baez

De organisatie van TakeRoot kreeg vlak voordat de 17de editie van start zou gaan, te maken met een flinke tegenvaller. Een van de topacts, Wanda Jackson, moest vanwege ziekte afzeggen. In allerijl werd Carrie Elkin aan de line-up toegevoegd. Haar zagen we niet optreden. Wel het eveneens om 16 uur optredende Hellshovel. Foute keuze, meer…

“Hartelijk welkom, bienvenue, herzlichen Willkommen, welcome!”, zo verwelkomt de ceremoniemeester op het Fiesta Campestra het publiek dat op het laatste optreden van de zomertoernee van de Broken Circle Bluegrass Band was afgekomen. Inderdaad, een optreden dat fans uit de Lage Landen, maar ook uit Duitsland, Frankrijk en Engeland naar Schellebelle, een dorp onder de rook van Gent, heeft aangetrokken. En zelfs een Noor was afgereisd naar de zuiden om dit fenomeen mee te maken (en die kreeg meer…

Half jaren negentig, of wellicht kort daarna. Het zenderaanbod op ‘het boze oog’ was in ieder geval nog vrij beperkt, beheersbaar. Zo kon je al zappend plots verzeild raken op een der zenders van de BBC waar muziek de boventoon voerde. Songwriters In The Round, of zoiets… Nanci Griffith was een bekende naam, althans voor mij. Die van Mary Chapin Carpenter bracht enige onwetendheid aan het licht: nooit van gehoord. De derde dame, eveneens gezeten ‘on a barstool’, was meer…

Even voor acht uur; een goed gevulde bovenzaal van Paradiso. Een bescheiden ogende jongeman betreedt het podium. Zijn naam: John Fullbright. Even snel Nederland aandoend tussen optredens in Engeland en Noorwegen in. Reden? Ongetwijfeld ook het promoten van zijn nieuwe, tweede, album met de titel Songs, doch ook het wederom bewijzen welke een begenadigd talent hij is. En waar meer…

Tsja, kom je net uit een kolkende kleine zaal na een optreden van JJ Grey & Mofro, sta je bijna beteuterd te kijken bij King Khan & The Shrines. Want dit had je eigenlijk ook van begin tot eind willen meemaken. Gelukkig pak je nog net drie nummers en een verkleedpartij mee, voldoende om te constateren dat er toch nog wat gekte op de planken stond tijdens de Rhythm & Blues Night in Groningen.

Voor gekte moest je niet zijn bij meer…

Marc Ford & band

Op vrijdagavond 2 mei vond de eerste editie van het Heartland Festival plaats. De winnaar van onze prijsvraag, Koos Reitsma, deelt zijn bevindingen met ons.

De locatie was poppodium Metropool in Hengelo, ‘de’ plek voor rootsmuziek in Twente. Bluesman Guy Forsyth heeft er zelfs zijn livealbum High Temperature opgenomen, nadat hij rond een uur of vijf meer…

Als je vindt dat Live van Bruno Deneckere & Nils de Caster een van de mooiste live-albums van de laatste jaren is en je hebt de kans om beide mannen in levende lijve aan het werk te zien, dan ga je gewoon. Ook al moet je er ruim 70 kilometer voor rijden en heb je die dag al een behoorlijk aantal autokilometers in de benen. Naar Maassluis dus, naar Cafe de Waker. Nooit eerder was ik in Maassluis, maar voor alles is een eerste keer. De Waker is een alleraardigst eetcafe, waar in een bovenzaal drie aficionado’s die zich verenigd hebben onder de naam The Lock Keepers, americanaconcerten organiseren. Deneckere en De Caster is de meer…

Als er een album is dat de afgelopen jaren tot discussie heeft geleid, dan is het wel The Graceless Age van John Murry. Let wel, het is zeker niet de bedoeling om de indertijd (zie: recensie) gevoerde polemiek weer op te rakelen of aan te slingeren, maar ik moest er toch even aan denken toen Murry om even na half tien aanstalten maakte om zijn optreden te beginnen. Gedurende de eerste drie nummers, met o.a. een cover –Shade and Honey- van Sparklehorse’s Mark Linkous- leek het inderdaad even te gaan voortkabbelen. Niet zozeer door de uitvoeringen van zijn songs, maar veel meer door de manier waarop Murry zijn aankondigingen presenteerde: murmelend en meer…