Frédérique Spigt

Bluegrass! Voor wie op een festival wel eens wat anders wil dan scheurende gitaren en mompelende singer-songwriters is er het bluegrass-festival. Er zijn er niet zoveel in Nederland. De belangrijkste is wel het European World Of Bluegrass, dat jaarlijks in Voorthuizen wordt georganiseerd. Maar sinds drie jaar is er op het terrein van De Parel van Zuilen, met een groot en een klein buitenpodium, het Gulpener Bluegrassfestival Utrecht, dat nota bene plaatsvindt op dezelfde dag meer…

De maandagavond, het is wellicht niet het meest voor de hand liggende moment van de week om concerten te organiseren. Toch zijn er in het ‘circuit’ organisaties die juist de maandag als dè uitverkoren dag zien. Vreewijk Cultuur in Rotterdam-Zuid, bijvoorbeeld. Of in Utrecht, De Parel van Zuilen. Begin 2013 ging daar een initiatief van start om op de avond van de eerste werkdag van de week ‘iets’ te doen. En vanaf 1 september 2014 zelfs met meer…

De Rhythm & Blues Night in Groningen is al jaren een alleraardigst festival met rootsmuziek in allerlei varianten. Dit jaar lag de focus iets meer op de blues. Daar moet je natuurlijk niet over zeuren, want dat is nou eenmaal de opzet. Het was dit jaar gewoon zaak De Oosterpoort niet te ver in te lopen. Want voor country moest je zijn in de entreehal en de daaraan verbonden binnenzaal. JP Harris was er. En wie was die gitarist daar naast Kevn Kinney van Drivin’ N’ Cryin’? Verrek, Warner E. Hodges! Gitarist van Jason and the Scorchers. De avond kon niet meer stuk.
Helemaal niet zo’n gekke combinatie eigenlijk, Drivin’ N’ Cryin’ met Warner Hodges (foto links). Hardrock is de verbindende factor hier. Want waar Jason and the Scorchers sinds begin jaren tachtig country speelden met hardrocklicks, daar begon later dat decennium Drivin’ n’ Cryin’ folkrock te combineren met hardrock.
Wat een verrassing dat Warner Hodges daar stond. Het wordt een druk jaar voor de gitarist die net een nieuw album heeft gemaakt. Gunslinger heet dat ding. En een gunslinger is Hodges nog altijd. Hij knalde en scheurde er op los, slingerde zijn gitaar over zijn rug en speelde door. Man, man, man, zoals we hier in Groningen zeggen als meer…

Ze doen het al jaren, (kleinschalige) concerten organiseren: Peticantus in Hoorn. En met succes. En sinds 2011 is daar een jaarlijks festivalletje aan toegevoegd: A Small Town Music Walk. Zondag 12 april kende dit initiatief alweer het 1^e lustrum, en dat in het jaar dat Peticantus haar 10-jarige bestaan gaat vieren, op 23 en 24 mei.

Maar eerst terug naar afgelopen zondag; de 5^e editie van Small Town Music Walk. En waar vrijwel alle voorgaande edities zich kenmerkten door overwegend goed (& droog) weer én ook door de verrassende, intieme locaties, daar zijn de initiators er ook voor deze editie wederom prima in geslaagd aan deze criteria te meer…

Je hebt eigenlijk niet de gelegenheid en dan toch zomaar Rotown binnenstappen, en dat op een zondagavond. Natuurlijk was bekend dat Sean Rowe daar zou optreden, maar soms zijn er andere prioriteiten dan muziek of een concert. Gelukkig loopt het dan plots toch ook weer heel anders…..en dan is de keuze snel gemaakt. Rotown was gezellig vol. Rowe trad vorig jaar september ook al op aan de Rotterdamse Nieuwe Binnenweg, toen in de aanpalende Paradijskerk. Geen spijt gekregen van die ingekorte afspraak vooraf, want ook nu bleek Rowe weer een innemende performer. Na z’n aftrap, zo rond de klok van kwart voor tien, met The Game van zijn laatste album Madman (2014), werkte de uit Troy, NY afkomstige Rowe zich op gedegen wijze door zijn inmiddels uit vier albums bestaande oeuvre heen. Zijn stem, zwaar, donker en soms meer…

Al jaren bij ons actief, dit na eerdere Europese én dus ook Nederlandse omzwervingen als straatmuzikant in de jaren negentig: Tim Easton. Begin deze eeuw had hij wellicht zijn beste periode, qua plaatwerk. Break Your Mother’s Heart en Ammunition, albums die lovende kritieken verkregen. In die periode was Easton dan ook al een graag geziene gast op de vaderlandse podia, zo ook bij festivals meer…

Ze zijn samen al even actief, eerst als hardcore-punkers in de formatie Ex-Ignota en vervolgens onder de naam The Court & Spark. En vanaf 2007 vormen zij de kern van Hiss Golden Messenger: MC Taylor en Scott Hirsch. Vanuit North Carolina opereert Hiss Golden Messenger alweer, in verschillende bezettingen, zo’n acht jaar. In totaal vijf albums (én twee EP’s) zijn inmiddels verschenen, waarvan de meer…

Eind mei 2013 stonden zij al eens in Paradiso: Trampled By Turtles. Sinds dat -volgens zeggen uitstekende- optreden bracht dit kwintet uit Duluth, Minnesota een live album uit (november 2013). Dat is, of liever kan, een prima weerslag zijn van wat een band live te berde kan brengen. Mijn visie is daarbij echter vaak: ‘liever echt live, dan een live-album’. Begin dit jaar kwam het gezelschap rond Dave Simonett meer…

Reverse Cowgirls

In april 2011 blies een jarenlange traditie, het Blue Highways Festival (toen al in de Rode Doos) in Utrecht, haar laatste adem uit. Voorlopig, zo was althans de indruk. Nu is er dan het Ramblin’ Roots Festival. Ook in Utrecht én op de plek waar in 2000 Blue Highways haar oorsprong kende: Vredenburg. Of beter inmiddels, dit na een jarenlange verbouwing: Tivoli/Vredenburg. Ramblin’ Roots kan, dit met een beetje goede wil dan ook als een ‘verbreding’ van meer…