Er is waarschijnlijk geen recensie van Neon Blue (New West Records/PIAS) waarin niet geciteerd wordt uit het nummer Country & Western. Daarin noemt Joshua Hedley zichzelf de zingende professor van countrymuziek. Blijkbaar neemt iedereen dat serieus, want hij krijgt louter positieve recensies. Nou ja, niet helemaal waar. Dit stukje wijkt af. Want Hedley stapelt cliché op cliché. En dan krijg je iets dat je zou kunnen omschrijven als country volgens de methode paint by numbers. Maar laten we hem eerst even zelf het woord geven. ‘They say I’m neofolk, a traditional outlaw americana meer…

Songs My Friends Wrote (New West Records/V2 Benelux) is een tussendoortje van Corb Lund. Tien liedjes geschreven door collega’s en vrienden. Op de hoes zijn dat van links naar rechts Tom Russell, Mike Plume, Hayes Carll, Ian Tyson, John Evans, Fred Eaglesmith, Todd Snider en Geoff Berner. Lund staat zelf in het midden. Op het inlegvel vertelt de Canadees over zijn vriendschappen. Over Carll die hij ontmoette in Canada tijdens een kaartspel. Twee liedjes doet hij van de Texaan. Met Berner speelde hij repertoire van de Stones voor nauwelijks geïnteresseerde Noren in Bergen. Ian Tyson beschouwt hij meer…

Best lastig om iets zinnigs te zeggen over Welcome 2 Club XIII (ATO Records), het nieuwe album van de southern rockers Drive-by Truckers. Niet dat het slecht is, maar bij de vorige drie platen sprong direct het politieke karakter van de songs in het oog. Dat is nu veel minder het geval. Van de negen nummers zijn er twee geschreven door Mike Cooley. De andere, als vanouds, door Patterson Hood. Vooral in de nummers van Hood wordt het verleden onder de loep genomen. In het titelnummer blikt hij terug op het begin van de band, toen ze nog door het leven gingen als meer…

Over Aske Skat is op het wereldwijde web niet zo heel veel te vinden. Hij komt uit Denemarken, heeft het uiterlijk van een hippie, zijn volledige naam is Aske Skat Nielsen en The Highland (eigen beheer) is, na Riding Silver Mind uit 2020, zijn tweede album. Daar moeten we het qua achtergrond bij deze plaat van Aske Skat and his Psychedelic Country Band mee doen. Laten het dan verder over de muziek hebben. Die is eigenlijk precies zoals je die van een psychedelische countryband kunt verwachten. Acht intrigerende nummers die je misschien wel terug katapulteren naar meer…

Lang niet alles wat we bespreken op deze site is altcountry, een term die voor het eerst in de jaren 90 werd gebruikt. Say Zuzu is dat wel. De nummers op Here Again: A Retrospective (Strolling Bones Records/V2) stonden op vijf albums van de band die verschenen tussen 1994 en 2001. Een erg fijne compilatie die zich laat beluisteren als een gewoon album uit de glorietijd van het genre. Met 12 nummers en een speelduur van 51 minuten is nu eens niet gekozen voor een tot de rand gevulde schijf en dat is eerlijk gezegd wel een slimme zet. Want bij cd’s die langer dan een uur duren wil je toch wel weer eens meer…

Er staan prima liedjes op Paper Hearts And Broken Arrows (Welding Rod Records) van Rod Picott. Twaalf stuks zijn het er. Twee geschreven met Slaid Cleaves, met wie hij heel vaak samenwerkt, eentje met Mark Erelli en ook nog een met de onbekende Jennifer Tortorici. Neilson Hubbard verzorgde de productie. Er zitten natuurlijk liedjes tussen die meer aanspreken dan de rest, zoals er ook liedjes op staan die minder opvallen. Maar het verschil daartussen merk je nauwelijks op. Dat betekent niet alleen dat ze allemaal meer…

Ron Grigsby en Jennifer Moraca vormen The Odd Birds en op Tremolo Heart (eigen beheer) krijgt het duo op de meeste nummers gezelschap van een aantal begeleiders waaronder producer Bobbo Byrnes. Op Alright Now benaderen ze de sound van Roger McGuinn solo, terwijl er ook wat akkoorden zijn die herinneren aan The Byrds. Het duo uit Californië is al zo’n tien jaar samen actief. Tussen de tien nummers staan drie covers en dat zijn nogal bekende liedjes. Dat gezegd hebbende; de uitvoering van Wichita Lineman is schitterend. Ze doen zowel schrijver Jimmy Webb als uitvoerder Glen Campbell meer…

De Canadese mondharmonicavirtuoos Mike Stevens stond al 300 keer op het podium van de Grand Ole Opry. Tijdens een van die gelegenheden stond hij naast Roy Acuff, die zich verbaasde over zijn spel. De countryster had nog nooit iemand zo horen spelen op het instrument. Daar kun je je wat bij voorstellen, want Breathe In The World, Breathe Out Music (Stony Plain Records) valt niet onder te brengen binnen een genre. De roots van Stevens lopen van bluegrass naar West-Afrikaanse muziek en van country naar blues en daarbij kan hij zich soms ook nog eens uitleven in meer…

Binnen een jaar na het debuut is hier het tweede album van The Lucky Ones. Met negen nummers in 26 minuten. Bluegrass voor een saloon schreven we over de eerste plaat. Met een titel als Slow Dance, Square Dance, Barn Dance (eigen beheer) mag duidelijk zijn dat dit een logisch vervolg is. De Canadese band nam de liedjes op in vier dagen. Wederom akoestisch en tamelijk onopgesmukt. Met Kate And Dan wordt begonnen met een verhalend liedje over twee levens die eindigen aan de strop. Broken Bow Stomp is een instrumentaal nummer dat het feestje moet verbeelden dat na de meer…

De ondoordringbare noten uit het klavier van Terry Allen brengen je bij een kerkdienst. Maar niet heus, want met religie heeft de Texaan niet zoveel op. Zal wel te maken hebben met de lifter die hij oppikte op het tweede nummer van Bloodlines (Paradise Of Bachelors/Konkurrent). Op Gimme A Ride To Heaven Boy is het Jezus die zijn auto instapt. ‘He said ‘Thanks a lot for the lift / I forgive you of your sins / Yeah I just come from Jerusalem / Where things are going bad / Ahhh gimme a ride to heaven boy / I need to talk to my dad’.’ De twee hebben een goede conversatie, maar de sfeer verandert al snel. ‘Then right in the middle meer…