Bij de naam Honey Harper denk je toch eerst aan een vrouw. En niet aan een in Londen wonende Amerikaanse jongeman. Ook de hoes van Starmaker laat een beetje in het midden of we hier nu met een man of vrouw te maken hebben. Die twijfel is weg zodra je Honey Harper (echte naam: Will Fussell) hoort zingen. Misschien nog niet in de openingssong Green Shadows waarin de zangstem in het begin sterk vervormd is. Daardoor niet het sterkste nummer van het album, zacht uitgedrukt. Maar daarna is het wel feest, hoor. In een interview gaf Fussell meer…

Best wel een beetje vergelijkbaar met de onderstaand besproken band Rookie, klinkt het eveneens ongetitelde album (Baby Robot Records) van de band Mail The Horse. Grote stads-countryrock die ouderwets en tegelijkertijd hedendaags klinkt. In de 10 songs sijpelt hier en daar ook een tikkeltje soul door (luister maar eens naar Kid Gloves), waardoor ook een band als Hollis Brown als referentie genoemd zou kunnen worden. Met die band heeft Mail The Horse ook de herkomstplaats gemeen: New York. Ze komen namelijk uit Brooklyn en zijn al 10 jaar bezig. Dat heeft meer…

Een rookie is in Amerikaanse sporttermen een nieuwkomer. Dat gaat ook prima op voor de ongetitelde plaat (Bloodshot Records) van de uit Chicago opererende band Rookie. Het is namelijk hun debuut. Maar het geluid dat je hierop hoort is zeker niet van een stel beginnelingen. De zes mannen presenteren twaalf songs die het midden houden tussen classic rock en alternatieve country. Zelf situeren ze hun muziek ergens tussen Big Star, Neil Young, Cheap Trick, the Allman Brothers en Thin Lizzy. Die laatste hoor ik niet gelijk terug, maar meer…

Family Business (eigen beheer) van de in Nashville gevestigde EG Vines is een genot om te beluisteren. In elk geval voor degenen die van singer-songwriters houden die telkens switchen tussen americana en rock, of de twee genres laten samensmelten in pakkende songs. Family Business is ook het volwaardige solodebuut van Vines die eerder een aantal jaar bezig was in een (southern) rockband (Bandoliers). Het album opent erg sterk met een nummer over slachtofferdenken, The Victim. Ook  de daaropvolgende songs, Love Is A Gift en meer…

Het is funky. Het is groovy. Het is bluesy. Maar het is geen country. Kingdom In My Mind (Honey Jar Records/Thrity Tigers/Bertus) kwam tot stand tijdens een serie sessies waarbij The Wood Brothers flink aan het improviseren sloegen. Zo is Don’t Think About My Death een en al vrijheid. Rauw als de hel. Alsof Mississippi blues is verplaatst naar de jungle van Afrika. Little Bit Broken komt met staande bas, gitaarnoten die met effect van de snaren spatten, een mondharmonica en vooral ook een soulkoortje. The One I Love is een kaal nummer, een beetje zoals Ry Cooder in zijn meer…

De pauze die The Deslondes namen stelde Sam Doores in de gelegenheid om aan de nummers te werken die toch al niet geschikt waren voor zijn band. Aldus vonden die hun weg naar het titelloze solodebuut Sam Doores (New West/PIAS). De Amerikaan nam het album grotendeels op in Berlijn in de pas geopende studio van Anders ‘Ormen’ Christopherson, die als producer fungeerde. Nadat er ook in Nashville nog wat op de band was gezet, werd in New Orleans de boel afgerond. Het leverde een rijk klankenpalet op. Dat heeft alles te maken met de meer…

Op de website van Wade Parks staat helemaal onderin naast zijn mailadres de tekst: ‘There will be no bad talk or loud talk in this place’. Kenners weten dan direct dat we deze Parks in Lubbock, Texas, kunnen situeren. Het is een verwijzing naar een bordje dat hing in het restaurant Stubbs BBQ. Het is te zien op een foto op de achterkant van het titelloze debuut van Joe Ely, die bevriend was met eigenaar C.B. Stubblefield. Met het vorig jaar verschenen Guarding The Old Ways (eigen beheer) introduceren we Wade Parks op deze site en nemen tegelijk diens album Tillers (eigen meer…

De wijze woorden van Nanci Griffith uit het titelnummer It’s A Hard Life (Puff Bunny Records) zette Ruby Lovett achterop de hoes. ‘If we poison our children with hatred / Then a hard life is all that they’ll know…’ Op haar dertiende formeerde de countryzangeres uit Mississippi haar eerste band, die optrad op een podium dat haar ouders hadden gebouwd in een hoek van de winkel die ze runden. Dorpse zaken komen langs op deze pure countryplaat, die werd opgenomen in Wimberley, Texas, en Nashville, Tennessee. Lovett zingt liedjes over de meer…

The Nashville Calling (eigen beheer/Sonic Rendezvous) noemde de Ier Ben Reel zijn negende album. Opgenomen in Nashville, vandaar. Maar opener All In Good Time zou je toch eerder situeren in New Jersey. Het arrangement. Het koortje. Daar hoor je toch vooral de invloed van Bruce Springsteen. In dat verband direct maar even noemen dat Garry Tallent bas speelt op deze plaat. Is een van de oprichters van de E Street Band, maar tegenwoordig vooral actief in Nashville. Tommy Womack en Will Kimbrough produceerden The Nashville Calling samen meer…

Jaron Reid Raven^sky is een ouderwetse bard. Hij is thuis waar hij zijn hoed aan de haak hangt. Hij voelt zich overal thuis, maar op het world wide web is hij op dit moment onvindbaar. Dat past wel bij I Can’t Take The Darkness Anymore (Standing Tall), een dubbel-cd met 25 nummers. Raven^sky maakte hiervoor muziek als Jaron Reid Rovensky. Hij laat zich door iedereen inspireren. Hij strooit in het cd-boekje met quotes en tekstflarden van mensen als Ralph Waldo Emerson, Leonard Cohen, Geronimo, Townes Van Zandt, meer…