Andrew Hawkey woont in Wales en daar nam hij ook Long Story Short (Mole Lodge Records) op. Streekgenoot Clovis Phillips produceerde het album en liet het daar niet bij, hij is namelijk ook actief op akoestische en elektrische gitaren alsmede bas, drums en percussie. De singer-songwriter Hawkey zingt vanzelfsprekend en dat doet hij terwijl hij een twaalfsnarige gitaar speelt of achter orgel, dan wel piano zit. En zo af en toe blaast hij op mondharmonica. Op opener Dear Friend leren we de 77-jarige Hawkey kennen als een folkzanger met een beetje meer…

In de recensie van Existential Frontiers wezen we al op de gelijkenis qua stem van White Owl Red met Robert Forster en Grant McLennan van Go-Betweens, zonder nog te weten op wie van die beiden het meest. Het titelnummer van Afterglow (Hush Mouse Records) heeft dat wederom. En daar blijft het niet bij. Ook qua opbouw en melodie zijn er overeenkomsten met de band uit Australië. Het met mondharmonica opgetuigde Hell And The Blues heeft een snelle melodie en in weerwil van de titel is het een licht werkje, met een soort humoristische meer…

Het is sluitingstijd, je drinkt je laatste slok, trekt je jas aan, zet je Stetson op en verlaat de bar. Niet dus, das war einmal. Nu drink je je laatste slok en beëindig je je telefoongesprek of Zoom-meeting. Hoe dan ook, dan staat Logan Ledger op je te wachten om zijn zielenroerselen met je te delen. Zoals hij doet op zijn titelloze debuutplaat (Rounder Records). Ledger heeft het niet makkelijk met de liefde, lijkt het. Hij zingt over het Invisible Blue (een ‘blue you can’t see’). Niemand weet waar de eenzamen gaan na hun laatste slok wijn (Nobody Knows). Hij heeft geen dromen meer…

Local Honey (Lesser Known Records/Thirty Tigers/Bertus) is de derde soloplaat van Brian Fallon. Volgens de blurb op het promo-exemplaar presenteert de voormalige voorman van The Gaslight Anthem een vorm van uitgeklede americana. De eerste woorden ‘In this life there will be trouble / But you shall overcome’ doen echter onmiddellijk de wenkbrauwen fronsen. De boodschap van When You’re Ready is atypisch voor americana, een muziekvorm waarin doorgaans de nadruk wordt gelegd op het onoverkomelijke van de problemen. Nou is afwijken meer…

Het kan u als lezer nauwelijks ontgaan zijn dat we hier een zwak hebben voor Tami Neilson. Een innemend artiest met een aantal heerlijke platen op haar naam. Maar elk album kende wel 1 of 2 flauwe nummers. Wel, op Chickaboom! (Outside Music/V2) ontbreken dergelijke liedjes. Dit is van de eerste tot de laatste noot genieten. De in Nieuw Zeeland woonachtige Canadese laveert in 10 nieuwe liedjes ergens tussen rockabilly, soul en country door.  Je hoort een eerbetoon aan Mavis Staples (in Sister Mavis), nummers met een sterk feministische boodschap (zoals in meer…

Rock-’n-roll draait om opwinding, niet om perfectie. Dat wordt maar weer eens duidelijk met It’s Later Than You Think (Dial Back Sound/Sonic Rendezvous) van Teardrop City. Dat zijn Tyler Keith, George Sheldon, Wallace Lester en Laurie Stirratt uit Oxford, Mississippi. Bekend van bands als Blue Mountain en Neckbones. Twaalf nummers die klinken als opnamen uit het oefenhok. Gammel en vals is de van Louvin Brothers bekende opener You’re Running Wild. Maar o zo fijn gezongen door Stirratt. Denk aan Hellcats en Freakwater. I’m A Sinner is een heerlijk meer…

Zwervers zijn het, al die artiesten die met gitaar langs de podia trekken. Op Drifters (Rootsy/Sonic Rendezvous) volgt Joe Nolan het treinspoor naar Rose Marie’s House. Hij drinkt er goedkope rode wijn, daar aan de rand van de stad. Hij blijft de hele nacht op. De Canadees zingt het een beetje als Joe Henry op diens debuut. Al die zwervers zitten nu noodgedwongen thuis door de coronacrisis. Ze zetten een camera neer in de huiskamer en nodigen fans online toch nog iets van een concertervaring te delen. Akoestisch veelal. Zo’n album is dit in de zomer van meer…

De vierkoppige formatie US Rails koos voor een overbekend beeld op de hoes; een in 1937 door Dorothea Lange genomen foto van twee mannen die door de berm langs een weg lopen. Rechts van hen staat een billboard met reclame van spoorwegmaatschappij Southern Pacific. Op Mile By Mile (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) is het beeld gespiegeld. Het bord staat nu links (op de achterkant van het klaphoesje) en de tekst is met Photoshop er opnieuw ingeplakt, omdat de tekst NEXT TIME TRY THE TRAIN en onderop RELAX Southern Pacific anders meer…

Voor de opnamen van hun vierde album voelden The Mastersons zich redelijk op hun gemak voordat ze de studio ingingen. No Time For Love Songs (Red House Records) kwam tot stand nadat het echtpaar Tanya Tucker had geholpen met haar comebackplaat While I’m Livin’. Shooter Jennings is deze keer de producer van dienst; hij was ook betrokken bij dat album van Tucker. Nieuwe inzichten levert die samenwerking niet op. Chris Masterson en Eleanor Whitmore doen wat ze nu al sinds 2012 doen. De sound van het stel schurkt aan tegen The meer…

Ik heb echt een bloedhekel aan albums waarop alleen nummers staan die in streektalen gezongen worden. Dat zal ik uitleggen. Ik versta er geen hol van. Hier en daar een woord. Leuk voor degenen die de streektaal of het dialect delen met de artiest, maar de rest van Nederland begrijpt er niets van. Waarom dan landelijk verspreiden? Ik schrijf deze recensie toch ook niet in het Zeeuws? Dat is het eerste probleem dat ik met Blauwe Vear (Snowstar Records) van Jack Poels heb. Poels, voorman van Rowwen Hèze, zingt op zijn eerste soloplaat meer…