Allereerst: zet de volumeknop iets hoger, anders blijft Trails (Cherry Red Records/Bertus) teveel hangen op de achtergrond. Dat is jammer, want Roseanne Reid is een onderscheidend artieste. De Schotse singer-songwriter schrijft liedjes die het in zich hebben om onder de huid te kruipen. Maar gebeurt dat ook? De vraag stellen is hem beantwoorden. Producer Teddy Thompson benadrukt de bedaarde kant van deze 26-jarige dochter van Greg Reid (The Proclaimers). Met haar rustige manier van zingen heeft Reid dat ongetwijfeld meer…

Het was een lezer die me op Songs Of The Highway (eigen beheer) van Josh Gray wees. Gelukkig maar want anders was dit kleinood misschien aan mij en u voorbij gegaan. Gray is al langere tijd in de muziek werkzaam maar dit is pas zijn eerste volledige album. Misschien ligt de hoge kwaliteit van de plaat daaraan en heeft hij zijn allerbeste nummers van de afgelopen jaren kunnen bundelen. Bij het eerste twee liedjes dacht ik nog: “Hé leuk, maar is dit echt onderscheidend?” Bij het derde nummer, het rockende Midnight Rendezvous, was ik om. De meer…

Reeds in januari hadden we het over dit album. Dat was in een recensie van Tip Jar, het Nederlandse duo Bart de Win en Arianne Knegt had in Austin behalve de opnamen voor Onward namelijk nog een klusje te doen. Daarover later meer, schreven we en daar lieten we het toen bij. Dat later is dus echt flink later geworden. Vreemd zoals dat soms gaat, want we waren op dat moment al diep onder de indruk van Tex (eigen beheer) van Terry Klein. Het album werd al in januari lof toegezwaaid door de website Johnny’s Garden, dat twee jaar eerder ook al schreef over het debuut Great Northern. Toch is de naam van Klein daarmee nog niet echt gevestigd. Dat is zonde, want er is hoe dan ook een publiek voor de prachtige, verhalende liedjes van deze man. Iedereen die Sam Baker hoog heeft, en dat zijn er immers nogal wat, kan maar beter ook de twee albums van meer…

Hij heeft het postuur van Texas, waar alles groter is. Hij is nog een twintiger en heeft met Wish You Were Here (State Fair Records) een debuut afgeleverd waarmee de countrymuziek weer even vooruit kan. Joshua Ray Walker komt uit Dallas en is van plan daar ook te blijven. Hij is behoorlijk zelfverzekerd dat hij zijn handeltje heel goed van daaruit kan bestieren. Zolang hij zich niet laat opslokken door de muziekindustrie, heeft hij alle tijd en gelegenheid om te doen wat hij wil. Hij weet hoe het er in de wereld aan toe gaat. Hij weet van meer…

Dromen terwijl je slaapt. Dromen terwijl je wakker bent. Goodbye El Dorado (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) van Russ Tolman is een conceptplaat over Californië en er is nauwelijks verschil tussen dag en nacht. Op North Hollywood Dream gaat het over een nieuwkomer in de stad. Die droom valt nog niet mee. Het is net als elders gewoon een kwestie van het hoofd boven water houden. Voor Tolman is het een kwestie van afscheid nemen. Zijn vrouw verliet hem, dus moet hij ook maar eens verder kijken. Op het titelnummer vertelt hij dat hij in de stad een van meer…

Bruce Springsteen heeft het. American Aquarium heeft het. M. Lockwood Porter heeft het. Ze kunnen allemaal negatieve omstandigheden omzetten in positieve energie. Communion In The Ashes (Black Mesa Records) staat vol strijdliederen. Het is waar het in americana om draait; de omstandigheden beschrijven, er iets van vinden, er iets mee doen. Liedjes afleveren die iets in gang kunnen zetten. Een gemeenschap bouwen op de asresten. Op het titelnummer neemt M. afscheid van San Francisco, al besefte hij op het moment dat  meer…

De titel NOWThen (Rockink Music) slaat op twee perioden in het leven van Rich Krueger. Then behelst de periode van 1985-1998 en now begint in 2008. In de tussenliggende periode was Krueger voornamelijk bezig met zijn academische loopbaan in de neonatologie, dat is de geneeskunde die zich richt op pasgeborenen die intensieve zorg behoeven. In die tijd speelde hij slechts muziek in de lutherse kerk om de kerkband iets meer in de richting van Holy Modal Rounders te duwen. Het is dus niet zo gek dat de legendarische Peter Stampfel een van de gasten is op NOWThen. En hij is niet de enige. Ook Robbie Fulks, John Fullbright en Gary Lucas leveren bijdragen aan deze met 15 nummers tot de rand gevulde (74 minuten) cd. Die gasten zijn een indicatie voor de avontuurlijke keuzes van deze singer-songwriter. The Great War is het oudste liedje op dit album. Krueger schreef meer…

De tenor banjo van Kelly Hunt is al ruim honderd jaar oud. Tijdens de Grote Depressie zorgde het instrument al voor wat afleiding als het bespeeld werd door ene Ira Tamm. In de koffer waar Hunt de banjo aantrof zat een briefje waarin iets over dat verleden stond. Het past mooi bij de sound van Even The Sparrow (Rare Bird Records), want Hunt sluit net als Gillian Welch aan op oude tradities. Die banjo waarmee Tamm van 1920-1935 rondreisde in zijn ‘dog and pony show’ heeft een bijzonder geluid. Helder en hoog, maar toch met een warme klank; anders dan meer…

Weyes Blood heeft haar muziek wel eens omschreven als nostalgisch futurisme. Dat effectueert ze door een op het eerste gehoor nogal vervreemdende combinatie van warm sentiment en koude soundscapes. Die kou is er snel af. De elektronica op Titanic Rising (Sub Pop/Konkurrent) vloeit als een gloeiende substantie om de melodieën die rechtstreeks naar de onderbuik gaan. Het is de onschuld van een slaapkamer met een eenpersoonsbed, zoals de hoesfoto laat zien. Maar juist daar borrelt het. Een wereld van verlangen die vervat is in wonderschone meer…

Voor Solstice (New West Records/PIAS) wilde Luther Dickinson artiesten bij elkaar brengen met als doel een kruisbestuiving. Dat is meer dan gelukt. Luther Dickenson and Sisters of the Strawberry Moon bestaat uit Birds Of Chicago, Como Mamas, Amy LaVere, Amy Helm en Sharde Thomas en wat ze in naam van de zonnewende op organische wijze tot stand brachten is fenomenaal. Het is van een lichtvoetigheid die als vanzelf een positieve boodschap overbrengt. The Como Mamas zingen als de Staple Singers en de Birds Of Chicago brengen soul met een banjo op het door meer…