Met de degelijkheid van een Duitse middenklasser stuurt Joseph Parsons langs een Long Road. Waarschijnlijk is het een Autobahn, want de Amerikaan vertoeft de laatste twintig jaar veel in Duitsland. Digging For Rays (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) is wederom een album vol volwassen rockmuziek. Met zijn stem die zacht en vol is serveert hij een rijk aroma aan menselijke warmte. Een beetje serieus klinkt het allemaal wel. Ook wat saai soms. Op opener Wide Awake graaft hij naar hoop en een sprankje licht. Onder het heelal vindt meer…

West Towards South (Floating Records) is het nieuwe album van de uit San Francisco afkomstige Jeffrey Halford and the Healers. Daarop is een hoofdrol ingeruimd voor Ambrose en Cyrus, althans deze twee mannen komen veelvuldig voor in de songs van Halford op dit album. In het titel- en tevens openingsnummer trekken ze vanuit het koude noorden dat hen niets te bieden heeft, zigzag naar de Westkust. Ergens onderweg komen ze Willa Jean tegen met wie wilde avonturen beleefd worden in New Orleans. Eind van het liedje is, zo horen we in de meer…

Met zijn paardentrailer staat de voormalige rodeocowboy Ryan Bingham ergens geparkeerd op een zanderige strook in het midden van nergens. West Texas wellicht? Op American Love Song (eigen beheer/Thirty Tigers/Bertus) lijkt hij een beetje stuurloos te zwalken, maar dat is slechts schijn. ‘I don’t know what to feel inside / And I don’t know what to say at all / And I can’t recall in my mind / If I’m a-where I’m a-needin’ to be’, klinkt het op Time For My Mind. Het is een liefdesliedje zoals er wel meer op dit album staan. De liefde verschaft hem wel inzichten in meer…

Van de Turtle Mountains in North Dakota is Leo Rondeau afgezakt naar het zuiden. Onderweg heeft hij ongetwijfeld alle honky tonks aangedaan. In Austin, Texas, bijvoorbeeld, waar hij jaren woonde. Tegenwoordig is Nashville, Tennessee, thuis. Right On Time (eigen beheer) is vol hartzeer van het vlugge soort. Een leuke ontmoeting die steevast wordt gevolgd door desillusie. Lang hoeft dat niet te duren trouwens. Op Get On With It wordt hij om 23.38 gedumpt, maar een uurtje later vindt hij zichzelf alweer in de armen van een ander. Dat soort meer…

Union Duke telt vijf bandleden die allemaal zingen en liedjes schrijven. Geen wonder dus dat met zoveel diversiteit Golden Days (eigen beheer) moeilijk valt onder te brengen onder een noemer. De samenzang van opener Heavy Wind zet de luisteraar direct op het verkeerde been, want het nummer bevat vooral overdonderende bluegrass, terwijl die eerste tonen leken te gaan naar zwevende countryrock. De Canadezen zoeken soms aansluiting bij moderne voorbeelden (Mumford & Sons, Felice Brothers) en kunnen daarbij behoorlijk zoet uitpakken zoals op meer…

Voor drinkers en dansers, dit plaatje van The Del Fi’s. Te bekomen op die plaatsen waar je kunt drinken en dansen en waar Jerry Leger dan ook is. Nog drie Nederlandse plaatsen doet de Canadees aan tijdens zijn Europese tournee. In Groningen is hij vaste gast bij de Ierse pub O’Caellaigh, waar hij vorige week wederom optrad. Veel nummers van dit Residuals (eigen beheer) deed het trio er. Het album bevat tien door Leger geschreven nummers, die in zijn eigen bewoordingen ‘wild and wonderful’ zijn. Ze werden op 7 augustus 2018 live in de studio opgenomen met meer…

Op 26 april 1901 werd de treinrover Tom ‘Black Jack’ Ketchum opgehangen in Clayton, New Mexico. Op 26 april 2019 kwam Best Of The Worst Kind (eigen beheer) uit van Tylor & The Train Robbers. Tylor is ook een Ketchum, ergens raken de lijnen van zijn genealogie die van deze outlaw. Over dat verre familielid gaat het in The Ballad Of Black Jack Ketchum, een westernsong zoals Tom Russell ze ook schrijft. Erg goed. Zoals ook de andere liedjes van de in Boise, Idaho, neergestreken Ketchum knappe verhaallijnen bevatten die vaker teruggaan naar meer…

Spades & Roses was het album dat we niet bespraken en dat zeker een recensie verdiende. Dat zou me bij het volgende album van Caroline Spence niet gebeuren. Welnu: hier is Mint Condition (Rounder). Wederom een album van grote schoonheid, hoewel gezegd moet worden dat er een paar draaibeurten voor nodig waren om tot die conclusie te komen. Dit derde album van Spence ontbeert namelijk zo’n absoluut prijsnummer als Hotel Amarillo dat op Spades & Roses stond. Deze nieuwe plaat gaat wel stevig van start met What You Don’t Know, waarop meer…

Sturgill Simpson produceerde Deluxe Hotel Room (Thirty Tigers) van de Canadese artiest Lucette, nadat hij in 2014 een rolletje had in de video van het nummer Bobby Reid. Dat stond op haar door Dave Cobb geproduceerde debuutplaat Black Is The Color. Lucette heet in werkelijkheid Lauren Gillis en groeide op met Abba en Rihanna. Simpson gaf haar de vrijheid om dicht bij haar invloeden te blijven. Prima. Maar voor liefhebbers van rootsmuziek valt hier niets te halen. De liedjes over oppervlakkige liefdes duiken onder in digitale strapatsen. Dan is het alleen maar meer…

Met Unknown Skyline (Snaxville) leveren de dame en heren van Mighty Magnolias een meer dan prima opvolger af van het ook al niet misselijke Somewhere North Of Nowhere (2016, recensie). Wil je supermelodieuze alternatieve country? Dan moet je dus hier zijn, bij deze Noren. Het geheel hangt nu eens een beetje over naar ouderwetse country en dan weer naar sixtiesrock, maar blijft in principe recht door de Noorse altcountryland lopen. Het gezelschap knalt er met rockende Ain’t On The Run No More gelijk in. De sterke punten van de meer…