Voor 1977 had je nog van die platen die zorgden voor een onvoorwaardelijk geloof in de grootsheid van rockmuziek. Zo’n plaat is Hologram (eigen beheer) van Stonerider. Wat deze band uit Atlanta, Georgia, hier voor elkaar heeft gekregen, is meesterlijk. Dit is classic rock met alle elementen waar ooit alle langharigen helemaal van uit hun bol gingen. Gitaarsolo’s, tempowisselingen, toetsentapijten, het kan werkelijk niet op. Nummers die makkelijk de grens van tien minuten doorbreken, waarbij je je voorwaar geen moment verveelt. Opener meer…

Er zijn nogal wat invloeden te ontwaren in de muziek van The Chapin Sisters. Wat Today’s Not Yesterday (eigen beheer) tot zo’n knappe plaat maakt, is dat de zussen steeds zichzelf blijven. Wat ze ook doen. Direct op opener Autumn val je voor de fijne samenzang. Op dit eerste nummer spelen ze met folk, daarna volgen ze op Angeleno het spoor dat door zangeressen uit Laurel Canyon is uitgezet in de jaren zeventig. Net zo makkelijk switchen ze vervolgens op Chasing The Rain naar de sound van girlgroups in de sixties. Op Getaway combineren meer…

‘I remember the days when bands could make you cry’, zingt Will Courtney op zijn nieuwe album Planning Escapes (Wren & Shark). “Ik ook, ik ook” denk ik dan. ‘Where was the phrase that gives you a lift, or the chilling ways guitarists play a riff?’ gaat hij dan verder. Raak. Courtney heeft het zelf in elk geval wel begrepen. Geen shitsongs op dit album. Nee, Planning Escapes is een voldragen opvolger van het ook al niet misselijke A Century Behind (zie recensie). Courtney combineert stemmige moderne countryrock met opzwepende gitaarpop. En vindt ook nog meer…

Vorig jaar kwamen we er, door het verschijnen van Big Romance (recensie), achter dat de Canadese Jill Barber een broer heeft, Matthew Barber, die ook albums maakt. En zeker niet onverdienstelijk ook. Deze zomer is het tijd voor een gezamenlijk album van broer en zus Barber, het toepasselijk getitelde The Family Album (Outside Music/V2). Daarop tref je een combinatie van vijf nieuwe eigen composities en zes covers, waarvan het fraaie Comes a Time en If I Needed You de bekendste zijn. Het mooist is echter The Partisan dat enige bekendheid kreeg in meer…

Voordat John Everett Hardin The Piasa Bird (eigen beheer) uitbracht als J. Hardin had hij al enkele platen gemaakt onder de naam Everett Thomas. Zijn muziek werd opgepikt door reclamemakers en was te beluisteren in diverse tv-spots. Blijkbaar gaf het niet veel voldoening, want Hardin lastte een pauze in om zich te bezinnen op de toekomst. Tijd om te trouwen. Ondertussen schreef hij toch weer nieuwe liedjes. Hij hervond zich en wist welke richting hij wilde inslaan. Toen hij Hayward Williams wist aan te trekken als producer gingen ze aan de slag in meer…

Met Lonestar State Of Mind (Rootsy/Sonic Rendezvous) eisen Bo Outlaw & Løiten Twang Depot moeiteloos hun plaats op in de honky tonks van Texas. Ze moeten er alleen even voor vliegen, want ze komen namelijk uit Noorwegen. Net zoals ze voor de opnamen van dit fijne plaatje deden trouwens. In dat geval ging de vliegreis overigens niet naar Texas, maar naar Tennessee. In Nashville wilden ze maar al te graag samenwerken met deze Outlaw. Dat is niet zo gek, of misschien toch een beetje. Deze muziek zou je namelijk toch echt situeren in meer…

Romantische easy listening met een jazzy westerntintje. Deel 2: Rupert Wates. Op Colorado Mornings (eigen beheer) kijk je om je heen en zie je de witte bergtoppen die het gouden zonlicht reflecteren. Alsof dat al niet mooi genoeg is, wordt Wates ook nog eens vergezeld door een vrouw. Want met haar wordt de dag nog warmer. Ze brengt iets in hem teweeg en dat zorgt voor een oogst aan woorden. De avonden in Colorado zijn rustig. Hij gooit nog een blok hout op het vuur. De vlammen groeien, de wind wakkert ze aan. En Wates pakt zijn gitaar en meer…

Romantische easy listening met een jazzy westerntintje. Deel 1: Richard Paul Thomas. Salado (eigen beheer) is een plaatsje in Texas waar Thomas woont. Op de titelsong gaat hij terug naar de tijden van de postkoets. De koude wind blaast stof in het gezicht van de koetsier die op weg is naar Salado. De zon komt alweer op als hij bijna thuis is bij zijn lief. Op Retirement Blues is Thomas ook onderweg. De tijd vliegt voorbij als een rollercoaster. Producer Chris Gage levert fraai pianospel op het nummer. Trager gaat het op Denial, waarop Thomas zich meer…

Na de prima dubbelaar Presents Of The Past/Requests Revisited van vorig jaar komt er alweer een flinke hoeveelheid muziek van Ad Vanderveen op ons af. Negen nieuwe liedjes horen we in twee verschillende uitvoeringen. Een keer nam hij ze op met band in een kelder en een keer met Kersten de Ligny in een boerenschuur. The Stellar Cellar Band (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) is een elektrische plaat, The Barn Basics (eigen beheer/Sonic Rendezvous) is de akoestische variant. Met wederom twee cd’s bewijst Vanderveen wederom dat hij een harde werker is. Daar zingt hij over op Working. ‘I’m just a working man, a guitar is my tool / Always learned by doing, i dropped out of every school / Work to make a living and work to pay the rent / A thing that starts out as fun is working in the end.’ Een harde werker, gedreven door een droom. In de recensie van het in 2013 verschenen Driven By A Dream merkten meer…

De titel Demolition Day (Ruf/Munich) slaat op de dag dat orkaan Katrina New Orleans onder water zette. Vier inwoners van die stad trokken naar San Francisco en kwamen elkaar daar tegen. Ze kenden elkaar al uit het livecircuit van New Orleans en begonnen daar aan de westkust een band. Als Honey Island Swamp Band zijn ze terug in de stad waaruit ze eerder moesten vluchten. De duidelijkste verwijzing naar die rampzalige periode elf jaar geleden is het nummer Head High Water Blues. Dat is zwaar funky. Demolition Day is een stoofpotje. Zelf omschrijft meer…