Jonathon Linaberry is bezeten van de blues. Maar… op een juiste manier. Onder de naam The Bones Of J.R. Jones brengt hij platen uit waarop die bluesinvloed ontegenzeggelijk te horen is. Op de nieuwste plaat, Spirit’s Furnace, sijpelen er echter ook andere muziekstijlen, folk en een beetje gospel, door in de muziek van deze eenmansband. De vanuit New York opererende Linaberry schreef de meeste nummers tijdens zijn huwelijksreis in Californië. Maar het gevoelige Wedding Song schreef hij een dag voordat hij trouwde. Het staat in schril contrast met het meer…

Dreams Are Strange (eigen beheer) is het vijfde album van het uit Tucson, Arizona, afkomstige Carnivaleros. Bandleider Gary Mackender mengt diverse subgenres tot een tamelijk ondefinieerbaar geheel. Vaststaat dat Oost-Europese klanken de overtocht hebben gemaakt om samen te gaan met zydeco, tex-mex en westernthematiek. Bijzonder is in ieder geval de combinatie van accordeon en banjo. Mackender speelde vroeger drums bij The Mollys, een band uit Tucson die met een combinatie van Keltische muziek en tejano ook al een afwijkend geluid meer…

Een Belg is nu eenmaal geen Amerikaan, schreven we vorig jaar in de recensie van Better Days Ahead van Guy Verlinde. Wie de moeite neemt om die recensie nogmaals te lezen, weet dat dat kon worden opgevat als een compliment. Was Verlinde op Better Days Ahead onderweg naar een volgend kruispunt op zoek naar nieuwe inzichten, op Rooted In The Blues (Dixiefrog/Bertus) kijkt hij toch vooral terug. Zo staan er op dit album wat nummers die in het verleden waren blijven liggen. Geen afdankertjes overigens, dan had de lat wel erg hoog meer…

Libby Koch is geen bekende naam in de americanawereld, maar Just Move On is toch al haar vierde volwaardige soloplaat. Just Move On, het vraagt er bijna om, inderdaad just move on, miss Koch. We kunnen hier zeker waardering opbrengen voor vrij traditionele country. Sterker nog, het is juist heerlijk als dit genre eens nieuw leven wordt ingeblazen. Maar dan moet je wel met sterke nummers op de proppen komen, dan moet je ook iets te zeggen zeggen hebben op een bepaalde, min of meer originele, manier. Of (liefst: en) een goeie stem. Dan moet er, kortom, wel meer…

Vilten hoedje. Een veer die aan het oor hangt. Spijkerjack. Denimshirt met drukknopen. Een rode zakdoek gestoken in de achterzak van de jeans. Ring van turkoois om de wijsvinger. Fotograaf Pete Lacker heeft zijn uiterste best gedaan een stijlvol beeld te creëren van singer-songwriter Levi Parham. Dat is hem gelukt. Zo is bijna alles voorbeeldig aan These American Blues (Music Road Records/Munich). Op het titelnummer zingt de uit Oklahoma afkomstige Parham over de blues in zijn leven. En dat is toch vooral de blues als stijlvorm. Parham heeft meer…

De liefhebbers van folky americana kunnen zich in de handen wrijven: er is een nieuw album van The Danberrys. Drie jaar geleden waren we razendenthousiast over hun titelloze debuut. De opvolger, Give & Receive (eigen beheer), volgt hetzelfde stramien. Akoestische liedjes met volop variatie. Sterkste troef is de zang van Ben Deberry en Dorothy Daniel. Vaak samenzang, unisono of in duet, maar er zijn ook nummers waarin laatstgenoemde solo zingt. Het prachtige Let Me Go is daarvan een voorbeeld. In het daaropvolgende korte Life Worth Living meer…

Met zijn getatoeëerde borst onder een openhangend spijkershirt ziet Kenneth Brian er uit als een rebel met wie niet valt te spotten. Baard, zonnebril, cowboyhoed. De van de katoenvelden in het noorden van Alabama afkomstige musicus opende meerdere Amerikaanse tournees voor Lucinda Williams. Op Blackbird (Southern Shift Records) brengt The Kenneth Brian Band zeven nummers. Het album is opgedragen aan Ikey Owens die overleed na de opnamen. De toetsenist werkte eerder ook samen met Jack White en Mars meer…

Een hond zwerft door de stad. Dirty Water sijpelt in de stegen over zijn rug. Over de avenues glijden lange gitaarlijnen die zich onttrekken aan alle donkerte. De stad als een moeras. Adam Trice van Red Sammy zingt als Kim Salmon op de opener van Creeps & Cheaters (eigen beheer). I Got Creepy When Lou Reed Died klinkt precies zoals je mag verwachten met zo’n titel. King Of The Road, geen cover, maar net als de andere nummers een liedje van Trice, is garagerock in de vorm van langzame blues. Denk aan een band als Hand Of Glory, donkere meer…

Iemand om in de gaten te houden, schreven we zeven jaar geleden in de recensie van het album Goldmine van Phil Smith. Zelf vergaten we de artiest uit Australië eerlijk gezegd uit het oog. Dus zagen we het album Year Of The Dog (eigen beheer) in 2014 over het hoofd. Gelukkig bracht de Zweedse distributeur Hemifran het onlangs in Europa alsnog onder de aandacht. Twee jaar geleden was het her en der wel degelijk opgepikt. Americana UK deelde een 8 uit in juni van dat jaar en twee maanden later was ook Heaven vol lof. In die recensie meer…