Alle bombast is overboord gegooid. Op The Narrows (Yep Roc Records) schaalt Grant-Lee Phillips terug. Mogelijk heeft dat te maken met zijn verhuizing van Los Angeles naar Nashville. Phillips keek uit naar een iets rustiger leven. Daar in Nashville pakt Phillips de zaken aan zoals Springsteen dat deed op Nebraska. Luister maar eens naar Smoke And Sparks, behoorlijk kaal. Ook Taking On Weight In Hot Springs klinkt als een akoestische Springsteen. Erg fraai is Moccasin Creek met bassist Lex Price op bouzouki. Jerry Roe zit achter de drumkit en meer…

Laten we nogmaals teruggaan naar die prachtige jaarlijst over 2015 van de Australische site Post To Wire. Op plaats 9 vinden we daar Mark Lucas met Little Town Blues (Laughing Outlaw Records). In tegenstelling tot de meeste namen op die lijst is deze Lucas geen onbekende voor deze site, we hebben het hier al vaker gehad over de Brit die down under actief is. Na Little Town Blues verscheen ook nog The Continental Drift (eigen beheer) als Mark Lucas and the Dead Setters. Op de cd zonder Dead Setters heeft Lucas wel gewoon de beschikking over een stel begeleiders. Op Federal Highway Blues maken we een vlucht aan een hangglider en zien we kangoeroes. De toetsen zorgen voor een veilige landing. Op His Own Titanic probeert meer…

De Blue Grass Boogiemen vieren dit jaar hun 25-jarig jublileum. Dat doen ze met het uitbrengen van een bijzonder album: Grassified (Excelsior). Daarop staan 16 nummers die ze met andere Nederlandse artiesten opnamen. Nummers van die betreffende artiesten, maar dan, de albumtitel zegt al genoeg, in een bluegrassversie. Dat levert in dit geval wisselende resultaten op. De plaats opent met twee goed geslaagde nummers, een oud nummer van GEM met Maurits Westerik en een nummer met Jeroen Mesker, voorman van Maison Du Malheur. Gesteld meer…

Goeiehemel, die Lincoln Durham is geen vrolijke Frans. Op zijn derde plaat, Revelations Of A Mind Unraveling, springt de uit Texas afkomstige Durham in de put van menselijke emoties en het blijkt daar pikzwart te zijn. Rudimentaire blues en southern gothic gaan hand in hand met teksten die vooral over de duistere kant gaan. I’ve been creeping in the shadows with the wretched, and I’ve got to get away (Creeper). Het is hel en verdoemenis en het lijkt er op of Durham wel uit die put kan kruipen, maar telkens als zijn vingers over de rand heeft, terug meer…

Donald Trump is nog niet eens de Republikeinse presidentskandidaat, laat staan president, maar toch heeft hij de eerste tegen hem gerichte protestsong te pakken. Van een Brit nog wel. Peter Bruntnell opent zijn nieuwe album Nos Da Comrade (Domestico Records) namelijk met Mr. Sunshine, een nummer over hoe Trump een Schots vissersdorp liet ontruimen om een golfbaan aan te laten leggen. Dat is een aardige binnenkomer van Bruntnell van wie de laatste tijd weinig vernomen is. We herinnereren ons nog het meesterwerk Ghost in a Spitfire meer…

Zou er anno 2016 nog veel naar Lefty Frizzell geluisterd worden? Het hoogtepunt van zijn carrière lag in de jaren ´50 en hij had in die periode hit na hit. Generaties later lijken Lefty en zijn kijk op de honky tonk wat vergeten te zijn. Jammer. Gelukkig is daar Brennen Leigh. Zij heeft de muziek van Lefty Frizzell altijd een warm hart toegedragen en brengt nu een album vol met zijn songs uit. De titel is, erg voor de hand liggend, Brennen Leigh Sings Lefty Frizzell. Op het album vind je heerlijke versies van Frizzell´s klassiekers als meer…

Er is veel goeds en veel slechts te melden over Spotify, onder andere over de betalingen. Die discussie gaan we hier nu niet voeren. Voor het beluisteren van Orchids And Violins (Nonesuch) van Michael Daves is de streamingdienst echter ontzettend handig. Het is namelijk een dubbelalbum met op elke schijf dezelfde nummers. Op de ene schijf staan bluegrassnummers, op de tweede cd staan diezelfde nummers maar dan in rockversies. De bluegrassplaat werd opgenomen in een kerk in New York met hulp van onder anderen Brittany Haas (fiddle), meer…

Scandicana, we halen die term nog maar eens boven voor het debuut van Kristoffer Bolander. Niet dat zulks nu direct veel duidelijkheid schept, maar dat doet americana ook niet. Ik versta eronder: melancholische rock of pop met onmiskenbare folk- en countryinvloeden. En wel, dat is nu precies van toepassing op I Forgive Nothing (Tapete Records/Sonic Rendezvous). De grondtoon op de elf liedjes is weemoedig, zonder dat het nu direct een verdrietige of navelstaarderige boel is. Het titelnummer, gebaseerd op een citaat uit een novelle van meer…

Met een songtitel als Drinkin’ Wine And Staring At The Phone weet je dat het over zelfbeklag gaat. Kijk hem eens zielig alleen zitten. Nou ja, in die bar is altijd wel enige aanspraak. Die heb je ook nodig om mooie zinnetjes uit te spreken. Dat doet Dave Insley doorlopend op Just The Way That I Am (eigen beheer). Wat te denken van Win-Win Situation For Losers, dat hij schreef met Rick Shea en Paul Lacques? Drie eenzame mannen die zaten eens in het café en schreven er een liedje over. Zo gaat dat in honky tonk. En Insley is zo honky tonk als goedkope meer…

Hij is snel deze keer. Het vorige album van Donnie Fritts is nog maar acht jaar oud. Met Oh My Goodness (Single Lock Records/Bertus) heeft de man zichzelf overtroffen. Zijn debuut Prone To Lean dateert van 1974, daarna duurde het 23 jaar voordat Everybody’s Got A Song (1997) verscheen. En daarna dus elf jaar tot One Foot In The Groove (2008). Acht jaar is een snelheidsrecord voor de toetsenist die in de jaren zestig een van de bepalende krachten was in Muscle Shoals, Alabama. We hebben het dus over countrysoul als het meer…