Op de titeltrack van Dead Man Walkin’ (Freedom Train Records) vraagt de Amerikaan Duffy Kane zich af of hij nog steeds woont in ‘the land of the free and the home of the brave’. De in Washington DC zetelende artiest voelt zich niet meer zo thuis in de Verenigde Staten, waar elke stap wordt opgeslagen door camera’s en waar getornd wordt aan de vrijheid van meningsuiting. En zeg er vooral niets negatiefs over Jezus. Een paar nummers later zingt hij zo zuiver mogelijk America The Beautiful en dat roept dan toch wel wat bevreemding op. Goed, de meer…

Man met gitaar zoekt publiek. Een dergelijke zinnetje uit een contactadvertentie zou maar maar eens van toepassing kunnen zijn op Cracked Picture Frames van Robert Chaney. En dan doet hij zich niet mooier voor dan dat het is. Want dit album is muziek van man met gitaar. Niks meer en niks minder. Op zijn tijd wel redelijk briljant, hoor. The Cyclist is bij voorbeeld een fantastisch nummer. Man heeft geheime relatie met zijn schoonzus en op de weg terug van hun ontmoeting rijdt zij een fietser aan. En wie gaat er uiteindelijk naar de gevangenis? Zij meer…

Ze zullen ongetwijfeld de beste bedoelingen hebben gehad, maar Seth Avett en Jessica Lea Mayfield roepen met hun interpretaties van de liedjes van Elliott Smith voornamelijk onverschilligheid op. Seth Avett & Jessica Lea Mayfield Sing Elliott Smith (Ramseur Records/Thirty Tigers/Bertus) brengt weinig teweeg en daarmee doet het duo alleen maar afbreuk aan de bijzondere nalatenschap van de singer-songwriter die op 34-jarige leeftijd een einde maakte aan zijn leven. De met ernstige depressies kampende artiest was verslaafd aan alcohol en drugs en hij meer…

Gangbang in Destelberge, daarmee opent Ons Kent Ons, het tweede album dat we her bespreken van Goes & de Gasten. In het luie jazzy nummer hekelt Michel Goessens de ons kent ons-mentaliteit. Ik vertel je iets, maar je weet het niet van mij en we dekken elkaar. In dit geval gaat het om seks, maar het kan natuurlijk om allerlei geheimen gaan waarvan een bepaalde “inner ring” liever niet wil dat ze openbaar worden. Goessens komt uit Sleidinge, een dorp onder de rook van Gent en de nummers zijn gezongen in het plaatselijke dialect. Dat is nog wel eens meer…

In de americana is het prettig ouder worden. Ad Vanderveen (58) kan er over meepraten. In de jaren tachtig maakte hij naam als de Nederlandse Neil Young, tegenwoordig wordt hij geadoreerd om zijn in al die jaren opgebouwde oeuvre. Het publiek is met Vanderveen meegegroeid. Goudeerlijke liedjes over alledaagse zaken vormen de basis van die bewondering. De eerste cd van de dubbelaar Presents Of The Past/Requests Revisited (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) bevat nieuw werk, op de tweede geeft hij een nieuwe draai aan meer…

Israel Nash nodigde de Zweedse Ellen Sundberg uit om haar tweede plaat op te nemen in Texas. Als rook kringelt haar stem door de takken met rijp op White Smoke And Pines (Rootsy/Sonic Rendezvous). De pas 22-jarige Sundberg blijft nogal hangen in een slaapdronken toestand op bijna alle liedjes. ‘Fall asleep in the morning, wake up in the night / Wake up in the morning, fall asleep in the night’, herhaalt ze vele keren op Headlights. De band van Nash voelt die toestand goed aan. Nergens overvleugelt de band de zangeres. De instrumentale meer…

Rob Lytle geeft workshops songschrijven. Op A Hypocrite Of Heart And Hope (eigen beheer) is dat wel te horen. De Amerikaan verstaat zijn vak. Come South is een liefdesliedje met soepele melodie en het maakt duidelijk dat deze Lytle zich kan scharen bij de echte liedjesschrijvers van Nashville. Niet van het soort dat uit is op grote hits, maar van het soort dat met eerlijke countryfolk veel meer indruk maakt. Thomm Jutz produceerde het album en drukte ook met heerlijke gitaarlicks zijn stempel op A Hypocrite Of Heart And Hope. De meer…

‘It could always be better, but it could be worse’ zingt Dean Owens op Into the sea, het zesde soloalbum van deze Schot die zich zo thuis voelt in Amerika. Natuurlijk kan het altijd beter. De productie had hier en daar wat ingetogener gekund. En in sommige nummers komen we motieven tegen die je in hun sleetsheid gerust clichés zou mogen noemen. ‘Into the sea the river flows / On and on it goes / Stars keep falling from the sky / So much beauty before our eyes.’ Maar het had ook veel slechter gekund. meer…

Waarom u in de oceaan van releases zou moeten luisteren naar This Is The Life (Sleep Recordings) van Andrew Bryant? Allereerst omdat Bryant een prachtige stem heeft. Een van de mooiste die ik dit jaar gehoord heb. Een beetje diepe stem waarin, ook als het tempo omhoog gaat, iets melancholisch doorklinkt. In de tweede plaats omdat de 10 indierock/americana-nummers op deze zevende soloplaat van Bryant (daarover later meer) zonder uitzondering bovengemiddeld goed zijn. Van het stevige, met Hüsker Dü-achtige gitaarpartijtjes meer…

Bij Ooo What Happened van Egil Olsen mag de vraag gesteld worden: “Is dit wel americana?” Ik zou die vraag niet met een volmondig ja beantwoorden. Maar het zit er in elk geval wel dicht tegen aan. Zeker als je iemand als Thomas Dybdahl ook als americanist beschouwt. Olsen is trouwens net als Dybdalh afkomstig uit Noorwegen en dit nieuwste werk, met een speelduur van 32 minuten, is zijn 7^de album. De singer-songwriter – hij noemde zijn debuut onder eigen naam niet voor niets I Am A Singer/Songwriter – is een meester in het maken van meer…