Via een baantje op de postkamer bij Capitol/EMI verzeilde Peter Blachley in de wereld van de video. Hij maakte filmpjes voor uiteenlopende artiesten als Stray Cats, George Thorogood en Duran Duran. Op zijn vijftigste verliet hij de muziekindustrie en begon een galerie met foto’s van rockartiesten aan de muur. De gerenommeerde fotograaf Henry Diltz werd er een van zijn partners. Ook op Nevada Sky (eigen beheer) maakt de Amerikaan gebruik van zijn contacten. Zo verzamelde hij mensen als Chris Masterson en David Mansfield om meer…

Ryley Walker werd ooit ontslagen bij een broodjeshuis, omdat hij in de koelruimte stiekem gitaar stond te spelen. Dat de 25-jarige Amerikaan vergroeid is met zijn instrument wordt meer dan duidelijk op zijn fenomenale tweede cd Primrose Green (Dead Oceans/Konkurrent). Zijn techniek is geweldig en hij verstaat de kunst van het songschrijven. Met zijn instrumentbeheersing volgt hij grootmeesters als John Fahey, John Renbourn en John Martyn. Als zanger en songschrijver geeft hij blijk van zijn bewondering voor meer…

Op zijn voortreffelijke vorige album American Ride nam Willie Nile ons mee op een avontuurlijke reis door het land van de rock-’n-roll. Op zijn nieuwste cd If I Was A River (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) nodigt hij ons uit bij hem thuis. Daar zit Nile achter de piano en hij komt niet van zijn kruk af. Tien pianoliedjes brengt de New Yorker. ‘Rock and roll is a piece of shit’, verkondigt hij op Lullaby Loon. Gelukkig lacht hij zelf om al die lariekoek aan het eind van het nummer. Want ook folk, country, blues en pop in diverse gedaanten krijgen er van meer…

Laatst zat ik te kijken welke platen we hier 10 jaar geleden bespraken en toen viel mijn oog op Beneath The Ashes van ene Michael McDermott. Bijzonder, want een paar weken geleden ontvingen we West Side Stories (eigen beheer) van The Westies, een band waarvan het echtpaar Heather Horton en Michael McDermott de spil is. Ja, inderdaad diezelfde McDermott van 10 jaar terug die toen werd beschreven als een singer/songwriter met een veelbelovende start die hem zelfs in de Amerikaanse hitparades bracht, en een evenharde val in de diepte met drank, meer…

Dayna Kurtz heeft een stem als een waldhoorn. Diep, donker, doorleefd. Precies het juiste timbre voor de zwaarmoedige soul van Rise And Fall, het nieuwe album waar Kurtz allerwegen applaus mee heeft geoogst. Jan Donkers kon er in Gonzo’s Return geen genoeg van krijgen, bijvoorbeeld. Er is technisch gezien ook weinig op aan te merken. Vlekkeloze productie, subtiel georkestreerd en gloedvol gezongen. Laat dat maar aan Dayna Kurtz over. Alle tien liedjes zijn per stuk zonder meer goed voor vier, misschien wel vijf sterren. Indrukwekkend in meer…

Six String Drag zorgde er met Whiskeytown, Backsliders, Lou Ford, Two Dollar Pistols en Jolene voor dat North Carolina in de jaren negentig het middelpunt vormde van de altcountry. De tweede plaat High Hat werd destijds geproduceerd door Steve Earle en kwam uit op diens label E-Squared. Daarna gaf de band rond Kenny Roby er de brui aan. Na 18 jaar is Six String Drag terug met Roots Rock ’N’ Roll (The Royal Potato Family/Bertus), een album dat precies biedt wat de titel belooft. Wat daarbij opvalt is dat de focus ligt op de jaren vijftig en meer…

Met liedjes over cowboylaarzen ben je bij altcountry.nl aan het goede adres. De hoofdpersoon in Cowboy Boots zeult met ‘a suitcase full of heartache and pain’ en wekt daarmee nog sterker onze interesse. Dat zo’n mooie trage song ook nog eens zang heeft die Graham Parker in herinnering roept, is helemaal meegenomen. Joyful Noise (Old School Records) van King Of The Tramps brengt negen puike plukjes rootsrock. De band uit Auburn, Iowa, verkent met Weather het veld tussen Little Feat en The Band. Ruwe vocalen met een meer…

Het moest er verdorie een keer van komen. Richard Shindell en Lucy Kaplansky maken al jaren de mooiste platen, zingen regelmatig mee op elkaars albums, maar hadden – afgezien van het triootje Cry Cry Cry met Dar Williams – nog nooit samen een plaat opgenomen. Nu is het eindelijk zover. Onder de naam The Pine Hill Project komen ze met Tomorrow You’re Going. Shindell en Kaplansky zijn beiden begiftigd met een goddelijke stem, maar zoals dat soms gaat, als duo lijken ze rechtstreeks uit de hemelen te zijn neergedaald. Een van de mooiste voorbeelden meer…

Achter de weinig opvallende naam My Baby gaat een Amsterdams trio schuil: zangeres/gitariste Cato van Dyck, drummer Joost van Dyck en de Nieuw-Zeelandse gitarist Daniel ‘Da Freez’ Johnston. We hadden het hier eerder over hen bij bespreking van de theatervoorstelling over Judee Sill. Maar het nieuwe album Shamanaid (Embrace Recordings) is weer heel andere koek. Het verschijnen van dit tweede album bracht ze al in De Wereld Draait Door. Die media–aandacht is zeer terecht want met dit album doet My Baby iets speciaals. Basis meer…

Als je niet meer woont in de streek waar je bent opgegroeid ken je het gevoel wel. Die streek doet nog steeds wat met je, zelfs al leven je ouders er al lang niet meer. Het blijft altijd in je zitten. In het geval van de thans in Stockholm wonende Eric Palmqwist is die streek uit zijn jeugd het eiland Gotland. Dat eiland is het onderwerp in Lojsta And Other Stories From An Island (Despotz Records), het nieuwe album van EP’s Trailer Park, de groep waarvan Palmqwist zanger/gitarist en songwriter is. Elk nummer op de plaat (elf stuks) heet naar een plaats op het eiland. In meer…