Iedereen kent Ryan Adams, maar wie kent Matthew Ryan? De Amerikaan die in 1997 debuteerde met May Day heeft nooit de erkenning van het grote publiek gekregen. Aan zijn productie kan het niet liggen. Platen zat. Folkrock. Altcountry. En alles daar tussenin en buitenom. Boxers (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) is een plaat die aankomt als een rechtse directe. Ryan kiest de aanval met rauwe rock-‘n-roll. Die schorre stem van hem leent zich daar bij uitstek voor. Sommige nummers op Boxers kunnen zich meten met het beste werk van meer…

Wat heerlijk verfrissend klinkt die Amy McCarley op Jet Engines (eigen beheer). De uit Huntsville, Alabama afkomstige zangeres trakteert de luisteraar op haar tweede album met 10 heerlijke, goudeerlijke liedjes. Belangrijk in het geluid van McCarley is Kenny Vaughan, de rootsgitaargod die kilometers maakte in de bands van Marty Stuart en Lucinda Williams. Laatstgenoemde is trouwens wel een mooi referentiepunt om de muziek van McCarley mee te vergelijken. En het is vast vloeken in de americanakerk, maar ik moet eigenlijk zeggen dat ik Jet Engines prefereer meer…

Lost In The Cosmos (Song For Chris Bell) is in korte tijd het tweede eerbetoon aan de in 1978 op 27-jarige leeftijd omgekomen Chris Bell. Diens powerpop op #1 Record van de legendarische band Big Star en het solo-album I Am The Cosmos heeft eeuwigheidswaarde. Vorig jaar was het de Amerikaan M. Lockwood Porter die op zijn album 27 een liedje met de titel Chris Bell deed, nu zijn het de broers Abe, James en Sam Wilson, beter bekend als Sons Of Bill, die hem bewieroken. De band uit de Amerikaanse staat Virginia is meer…

Vijf jonge kerels uit Californië bieden op Glory Bound (eigen beheer) stoere southern rock die wordt gecombineerd met harmonieuze countryrock. Samenzang is een van de sterke punten van Robert Jon & the Wreck. De romantische ballad Mary Anne met piano en een gastrol voor een zangeres is zo’n moment waarop moet blijken dat ze niet alleen maar macho’s zijn. Op Cold Night is het gitaarwerk heel duidelijk geïnspireerd door The Allman Brothers, terwijl het door slidegitaar gedomineerde Steppin’ hardrock is met een funklaag en een vleugje meer…

Op Out Here (eigen beheer) van Cody Beebe & the Crooks komen southern rock en heartland rock samen. Daar blijft het niet bij. De band komt uit Seattle, Washington, en dat blijkt wel op Never Too Young, dat qua tempo helemaal Pearl Jam volgt. Geen wonder, het album werd opgenomen in de London Bridge Studio in Seattle, de plek waar de grungeband werkte aan het klassieke album Ten. Circle klinkt als Pearl Jam met steelgitaar. Dangerous begint door de toevoeging van blazers bijna als ska, maar daarna draait het nummer naar meer…

Een overdosis droefheid is het onderwerp van If I Ever Walked Away. Richard Lindgren haalt Hank Williams er bij om de hopeloosheid te onderstrepen. Het is een werkelijk prachtig nummer waarin een saxofoon de larmoyante sfeer benadrukt. Het titelnummer Sundown On A Lemon Tree (Rootsy/Sonic Rendezvous) waarmee het album begint, is al even sterk. Toetsen, drums en een beetje praatzingende Lindgren. De Zweed heeft zes uitstekende nummers geschreven voor zijn nieuwste cd en hij voegt daar vier covers aan toe. Die liedjes van meer…

Zijn scherpe stem heeft de toon van een politieke folkzanger uit de jaren zestig. De gedrevenheid van Matt Townsend heeft daar zeker mee te maken. De Amerikaan uit de noordoostelijke staat Vermont begon enkele jaren geleden puur voor zichzelf met het schrijven van nummers. Na wat optredens in lokale coffeeshops kwam het tot een ep en zo ligt er nu de cd Matt Townsend & The Wonder Of The World (Eternal Mind Records). De indiefolk van het tegenwoordig vanuit North Carolina opererende gezelschap is krachtig en energiek. Dylan en meer…

Joshua Black Wilkins is een dubbeltalent: fotograaf en muzikant. Van menig album in uw bezit (o.a. van JT Earle, Howlin’ Brothers, Amanda Shires) is het fotowerk van zijn hand. Jaarlijks brengt hij bovendien een fotoboek uit (hier te bestellen), maar daar willen we het hier nu niet over hebben. Wel over Settling The Dust (eigen beheer), zijn nieuwste album. Van de 10 liedjes op deze plaat verschenen er vier eerder op het kaal opgenomen album The Girlfriend Sessions uit 2011. Nu zijn ze, net als de overige zes nieuwe songs, opgenomen met een band, bestaande meer…

Is het jazz? Is het hiphop? Overture is een vreemd werkje waarin de naam van Linda Ronstadt valt, verder is er geen touw aan vast te knopen. De band Sassparilla leeft zich op de door Chet Lyster (Eels) geproduceerde dubbelaar Pasajero/Hullabaloo (Fluff & Gravy Records) uit in eclectisme. De band uit Portland, Oregon, experimenteert er lustig op los. De soulrootsrock van Dark Star doet het met een cowbell en zet lange gitaarlijnen tegenover trillende gitaarnoten. Doet vooral aan Steve Miller denken. What The Devil Don’t Know is trippy moerasblues. Die meer…