John Mobley richtte zijn Cousin John Band in 1999 op met zijn neef Chris Mobley, maar die is er al lang niet meer bij. Op Broken Heart Tattoo (eigen beheer) brengt de band uit Washington D.C. rootsy witte soul. Daarmee passen ze in het straatje van Cate Bros. en Loose Diamonds. Mobley heeft een prachtige stem, op de opener 110 Years zou je hem zomaar kunnen verwarren met Joe Henry. Het titelnummer is softrock met puntgave harmonieën. Op Sarajane valt een koor in, maar pompeus wordt het daardoor niet. Met een lichte bibber in zijn stem doet meer…

Drummer zijn in een altcountry-band is ook niet alles. We hebben het dan over de Engelse band The Whybirds en hun man achter de kit Luke Tuchscherer. Hij nam daarom een soloplaat op. Een plaat met de intrigerende titel: You Get So Lonely At Times That It Just Makes Sense (The Little Red Recording Co.). Een plaat bovendien waarop de 32-jarige Tuchscherer opvallend genoeg zelf geen drums speelt. Dat laat hij over aan producer Tom Peters. Het album, waarvan we de titel niet steeds gaan herhalen, kenmerkt zich als meer…

Voor wie meer van Hank Williams dan van Woody Guthrie houdt, met andere woorden voor wie meer “into country” dan “into folk” is, is The Goldmine van Kelsey Waldon een welkome verrassing. U hoeft nu niet meer eindeloos Sturgill Simpson te draaien om moderne verantwoorde country te horen. Waldon mag best geplaatst worden in het rijtje van andere jonge zangeressen als Nikki Lane, Lydia Loveless en Caitlin Rose, maar zij komt van deze dames het dichtst in de buurt van de klassieke country. Bedrog, armoede en meer…

Het echtpaar Jewels & Johnny Nation maakte enkele platen als City Fritter, maar op Outdoor Boogie (Sepia Tones Records) is afscheid genomen van die bandnaam. De altcountry en folkrock is uitgebreid, waarbij een duik in de geschiedenis van de rockmuziek is genomen. De heer en mevrouw Nation zingen over de summer of love op When Harrison Hit The Haight, een ultracool liedje over George Harrison in San Francisco. Groovy, behoorlijk groovy zelfs is het materiaal op deze plaat. Wat te denken van een liedje als Two Lane To Paradise? Ultracool met meer…

Gitaar, banjo, mandoline, drums, pedal steel en staande bas, Jody Weger deed het allemaal zelf. On Land & Living (Dahl Street Records) is een erg fijne altcountryplaat van een onbekende Canadees. Weger werkte veel samen met Ryan Boldt van Deep Dark Woods die overigens op hetzelfde label binnenkort ook een soloplaat zal uitbrengen. ‘I’ve seen ocean to ocean, now I just want to make it back to the trees and the lakes’, zingt Weger op High And Lonesome, echt een titel voor een liedje in dit genre. Op Six Feet Underground vernemen we dat meer…

Met de recente recensies van Lucinda Williams en Kelley Mickwee en nu van Robyn Ludwick mogen we oktober rustig tot countrysoulmaand uitroepen. Niet dat Little Rain (eigen beheer) deze maand werd uitgebracht, nee dit vierde album van Ludwick dateert al van halverwege dit jaar. Bovendien kunnen we ook niet zeggen dat Little Rain een puur countrysoulalbum is. Maar de accenten op deze plaat liggen toch wel zo dat we kunnen zeggen dat deze Texaanse zangeres hier veel soul in haar countryrock legt. Het duidelijkst misschien wel in meer…

Misschien zijn de broers Henry, JoJo en Ringo Garza wel te goed om een echt heel goede plaat te maken. Huh? Nou ja, ze kunnen alles. En dus trakteren Los Lonely Boys ons op Revelation (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) ook maar op van alles en nog wat. Knap en heel goed gedaan, maar daarmee is zo’n album nog niet een knaller. Afijn, genoeg gezeurd, terwijl er eigenlijk nauwelijks iets te zeuren is. Want wat te denken van de liedjes waarin ze hun Mexicaanse roots laten horen. Zoals opener Blame It On Love. Begint met accordeon en meer…

Met zijn vorige album kroonde Paul Collins zichzelf tot King Of Power Pop. Met Feel The Noise (Alive Natural Sounds/Sonic Rendezvous) handhaaft hij moeiteloos zijn positie op de troon. Want allemachtig zeg, wat is dit een lekker plaatje. Alsof de tijd in 1979 stil is blijven staan. Om die indruk te versterken staat er een foto uit die tijd op de cover. Slimme zet, want met de brede scheiding die Collins tegenwoordig heeft, zou je zulke lekkere liedjes over verliefd zijn op meisjes in rode jurkjes niet verwachten. In 1979 meer…

Met volle overgave storten de leden van Dirt River Radio zich op hun stiel. Rock & Roll Is My Girlfriend (Bad Reputation) stellen ze en je gelooft ze tien nummers lang op hun woord. Vanaf de Stonesy opener Blackhearted (Gin Drinking And Blue) trekken deze Australiërs door langs de speelvelden van Faces, AC/DC, Status Quo en American Aquarium. Langzame blues met veel soul en fikse strepen southern rock serveren ze. Niets nieuws, maar wel erg lekker. Afsluiter Broken English Baby had zo op Give Out But Don’t Give Up van meer…

Hal Ketchum behoorde in de tweede helft van de jaren tachtig met mensen als Steve Earle, Dwight Yoakam, Lyle Lovett en Randy Travis tot de nieuwe traditionalisten. Dat waren jonge artiesten die genoeg hadden van de gladde pop uit Nashville. Ketchum werd echter al snel ingelijfd door Curb Records, dat hij bediende met enkele grote countryhits. Het zou onzinnig zijn om te stellen dat hij een knieval maakte naar de commercie. Zijn soepele stem is namelijk gemaakt voor de naar easy listening neigende deunen waar hij zo succesvol mee was. Na zes jaar stilte meer…