Trampled By Turtles is een van die bluegrassgroepen die het genre tegenwoordig nieuw leven inblaast. Dit kwintet uit Minnesota is steeds op zoek naar andere paden om in te slaan. Niks “met z’n allen om 1 microfoon heen staan en met dan met razende vaart traditionele liedjes spelen”. Nee, Trampled By Turtles zoekt het in een soort cross-over naar akoestische indierock. Voor Wild Animals, het inmiddels zevende studio-album van de groep, werd mede-Minnesotian Alan Sparhawke (van de slowcoreband Low) aangetrokken. En dat heeft meer…

Een nieuwe plaat van Neville Quinlane en zijn mannen, dat was al weer een tijdje geleden. Of ze zich daar druk om hebben gemaakt? Waarschijnlijk niet, The Future Happens Anyway (Six Shooter /Blue Rose/Sonic Rendezvous), dus waar zouden ze zich druk over maken. NQ Arbuckle speelt typische altcountry, wat veel te maken heeft met de grofkorrelige zang van Quinlane. Dit zijn van die mannen die dansen zonder te bewegen, zelfs als een liedje als Red Wine begint met een huppelende melodie. Ze slapen als ze moe zijn. Eten als meer…

Is er een goed Nederlands woord voor ramshackle? Zwak, wankel, krakkemikkig, gammel, wrak, bouwvallig, mwah, het geeft allemaal net niet goed weer wat ermee bedoeld wordt als het om muziek gaat. Een blik op de hoes van The Basement Tapes van Bob Dylan and The Band maakt eigenlijk meer duidelijk dan welke omschrijving ook. Jongemannen met oude instrumenten in een kelder waar overal leidingen lopen, een hond die naast een kartonnen doos zit waar enkele van die banden op liggen en een kleurrijk divers gezelschap dat meer…

Het is niet onze gewoonte om veel aandacht te geven aan EP’s. Maar dit is een bijzondere. Zes nummers telt The New Black And White (Excelsior), van Danny Vera. The New Black And White heet ook het nieuwe programma waarmee Vera deze herfst de theaters ingaat. Een programma met nieuwe en oude liedjes, eigen werk en covers. Die tegenstelling wil Vera in de naam van het programma laten uitkomen. Bovendien is het ‘n eerbetoon aan zijn vader die ooit in een band met die naam zat. Op de EP vind je drie eigen composities: Waiting For Me, You en meer…

Waren er eigenlijk al liedjes over elektrische auto’s? Geen idee, maar nu dus wel. Jonah Tolchin rijdt in Hybrid Automobile door Memphis en de bergen van Californië en blaast tijdens die tocht het stof van alle roestige motorkappen waaronder het rootsgenre doorgaans te vinden is. De 22-jarige Amerikaan brengt country, blues en folk naar de 21st Century op het prachtige Clover Lane (Yep Roc Records/Munich). Van vermoeienissen wil Tolchin niet weten en producer Marvin Etzioni weet wel raad met al die positieve energie. Net als meer…

Wie herinnert zich O’Death nog? De band die in 2008 zo’n verpletterende indruk maakte, o.a. in de foyer tijdens het Take Root festival. Hefige countryfolkpunk met een drummer die de vellen van zijn drums met kettingen bewerkte. Prachtig was dat, maar na 2008 verwdween de band toch een beetje van de Nederlandse radar. In 2010 werd nog een album uitgebracht dat weinig aandacht kreeg. Zanger Greg Jamie kocht een club in Biddeford, Maine en verlegde zijn aandacht daarmee enigszins. Nu is het vijftal echter terug met Out Of Hands We Go (Nothern Spy Records). En meer…

Met de onlangs verschenen compilatie Here To Stay – Best Of 2000-2012 maakte John Hiatt duidelijk dat hij nog niet denkt aan stoppen. Met Terms Of My Surrender (New West Records/Warner Music) handhaaft hij moeiteloos het hoge niveau dat we van hem gewend zijn. Met een stem die kraakt als een wandeling over een schelpenpad voert de veteraan ons weer langs kroegen waar hij poker speelt (Nothin’ I Love) en verhaalt hij over een man die dood wordt aangetroffen in zijn Cadillac (Nobody Knew His Name). Dit door zijn gitarist Doug Lancio meer…

Stel je een roestige Cadillac Eldorado voor, met daarin drie mannen die inmiddels hun jeugd voorbij zijn, rijdend door het Groningse platteland. De achterbak staat vol bier en tequila, maar ook met een staande bas, twee gitaren, twee footdrums en een banjo. Aangekomen op een vervallen boerderij, laden ze de spullen uit en installeren zich. In de ondergaande zon hangen ze nog wat lampionnen op. En dan zien ze in de verte het schijnsel van een stel koplampen. En er komen er nog meer, en meer. De drie mannen, Harry Kingma, Michiel Hoving en meer…

Zo kan het ook, direkt vanaf de eerste noot de luisteraar bij de keel grijpen. Met spannend gitaarspel een onheilspellende sfeer creëren en vervolgens openen met de regels: I can’t tell anyone what’s on my mind (zie hieronder). Dan heb je me. Alana Amram & the Rough Gems doen het op Spring River (Kingswoods Records). Het New Yorkse vijftal maakt breed uitwaaierende gitaarrock met sterke country-ondertonen en doet ergens denken aan Jesse Sykes & the Sweet Hereafter (wat is daar mee gebeurd trouwens?). Na het openingsnummer volgt meer…

Geheel tegen de trend van downloaden in komt Lucinda Williams met een dubbel-cd met liefst 20 nummers, wat neerkomt op ruim 100 minuten muziek. De door americanaliefhebbers toch al heilig verklaarde Williams levert met Down Where The Spirit Meets The Bone (Highway 20 Records/Bertus) een meesterwerk af. Niet eerder stroomde de inspiratie zo over als tijdens de totstandkoming van deze dubbelaar vol sublieme countrysoul. Er schijnt zelfs volgend jaar nog een album uit te komen met meer nieuw materiaal. De 61-jarige meer…