Eerst moest ik even denken aan Terry Anderson toen ik het hoesje van Sonic Soul Sessions (eigen beheer) bekeek. Maar nee, het gaat hier om Terry Davidson & the Gears. Maar ver verwijderd van de asskickin music van Anderson, vooral succesvol door enkele nummers die hij schreef voor Dan Baird en diens band The Georgia Satellites, is Davidson niet. Het best omschrijft hij zijn idee over muziek op Without The Blues, het slotnummer van dit album. De musicus uit Columbus, Ohio, somt een lange rij artiesten op bij wie blues de basis vormt van meer…

De Canadees Cris Cuddy heeft ervaring zat. The Best Kept Secret (eigen beheer) is zijn tiende soloplaat, terwijl hij ook al actief was in diverse bands. Met The Honey Tree begint het album aan de zoete kant. Maar al tijdens het nummer moet je die eerste indruk bijstellen. Al was het maar om de steelgitaar van Bob Taillefer. Cuddy schrijft vooral verhalende songs en die verpakt hij in jasjes van steeds een iets andere snit. Amy heeft met die shufflende drummer een jazzy aanpak. Met heel fijne bijdragen van een koortje. Ze vallen maar heel meer…

The Tarantula Waltz is het verhikel waaronder Markus Svensson muziek maakt. Of beter gezegd: prachtige muziek maakt. Tinder Stick Neck (Brus & Knaster) is het derde album van de Zweed, opgenomen in een oude school op een eiland in de Stockholmse archipel. De 29-jarige Svensson is beïnvloed door Dylan, Jason Molina en 16 Horsepower, maar heeft die invloeden op dit album samengesmeed tot een geheel eigen, zeer melodieus geluid. Duidelijk ontsproten aan folk, maar inmiddels geëvolueerd naar een soort indierock. Niets voor niets opende meer…

Zo ongeveer tegelijkertijd met de release van Bring It All In (New Wheel) is Elijah Ocean verhuisd van New York naar Los Angeles. Daar zullen ze hem met open armen ontvangen. De derde plaat van de Amerikaan biedt namelijk ouderwets goede countryrock. Tegelijkertijd kun je ook stellen dat de singer-songwriter de oversteek helemaal niet had hoeven maken, want met deze release doet hij al voor niemand uit Laurel Canyon onder. De slepende drums brengen hem in het titelnummer naar Californië, waar viool en steelgitaar hem gezelschap houden. De desperate meer…

Vrouwen houden niet van de steelgitaar. Dat vinden ze een zeikinstrument. Ze hebben geen behoefte aan gejank. Dat kunnen ze zelf wel. Is dit een vrouwonvriendelijk stukje? Geenszins! Al die mannen die van de pedal steel houden, moeten namelijk maar eens nadenken hoe dat komt. Durven ze hun emoties niet te tonen? Huilen ze innerlijk stiekem een beetje mee met het instrument? Nou ja, ach ja. Genoeg onzin, over naar Shaken (Bloodshot Records/Bertus) van Maggie Björklund. Dat is een vrouw en de pedal steel is haar instrument. Alle vooroordelen meer…

Kijk ze daar staan. Komen deze vier mannen in een bootje uit The City Of Lost Men (eigen beheer)? Daar zien ze niet naar uit. Dit zijn geen mannen die met wapens in plaats van speeltjes spelen, geen mannen die terreur verspreiden maar bang zijn voor de liefde, zoals bezongen in het titelbummer. Nee, dit zijn vier Noren van Humming People die onder productionele leiding van Phil Madeira 13 nummers opnamen in het ski-oord Trysil. Verschrikkelijk toegankelijke americanaliedjes, die soms aan te duiden zijn als Mumford-materiaal meer…

Het bloemrijke taalgebruik van Joe Henry mag soms moeilijk te doorgronden zijn, de man slaagt er altijd in om zijn woorden betekenis te geven door een sfeertekening van ongekende pracht. Op Invisible Hour (Ear Music/V2) buigt de artiest zich over het instituut dat huwelijk heet. Moeilijk onderwerp. Zou sentimenteel kunnen worden. Of juist onheus afstandelijk. Zo niet bij Henry, die de taal gebruikt als een instrument om de zachte melodielijnen de juiste rondingen te geven. Hij zingt over de liefde met alle ongemakken. Maar als een ding meer…

Het is dat The South Austin Moonlighters verklappen waar ze vandaan komen, want dat had je echt niet geraden. Erg Texaans klinken ze namelijk niet. Amerikaans daarentegen weer wel. Op Burn & Shine (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) maken we vooral kennis met een funky viertal. Op Found My Way Back valt te denken aan Wild Cherry en Wet Willie, maar ook aan Johnny Guitar Watson en Lenny Kravitz. Moonlight Ride is ook zo funky als wat. Verder switchen ze van classic rock naar bluesrock en van pop naar soul. Enne, toch meer…

Als ik geen regelmatig bezoeker was van de facebook-pagina van Jay William Henderson, de voormalige zanger van The Band Of Annuals, had ik waarschijnlijk nooit van The Souvernirs geweten. Maar omdat Henderson berichtte dat hij de productieklus van het debuut van The Souvenirs, I Ain’t Happy Yet (eigen beheer), af had, raakte ik nieuwsgierig. Gelukkig maar, want het is een fijn plaatje geworden. The Souvenirs, dat zijn de drie zingende dames Corinne Gentry, Kiki Sieger and Marie Bradshaw. Zij reisden terug in de tijd en namen maar liefst 15 nummers meer…

The Bloodhounds is just another band from east L.A. en dat feit alleen is al reden genoeg om met buitengewone belangstelling het debuut Let Loose! (Alive Natural Sound/Sonic Rendezvous) in de speler te stoppen. Wat kunnen deze vier jongemannen uit Los Angeles betekenen voor de toekomst van chicanorock? Wel, ze zijn in ieder geval geen Los Lobos. Geen van de leden speelt accordeon om maar wat te noemen. De voorkeur van The Bloodhounds gaat meer uit naar garagerock en rhythm & blues. Ze beginnen met Indian Highway, een heerlijk meer…