Micky & the Motorcars nemen ons mee naar dezelfde Long Road To Nowhere waar we al zo vaak overheen zijn gereden. We houden van die lange eenzame weg naar nergens. We weten dat we nooit zullen aankomen, maar onderweg zijn is genoeg. De reis is inspirerend en geeft energie. Met Micky & the Motorcars raken we die echter een beetje kwijt. De rootsrock op Hearts From Above (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) is platgeslagen en grijs als het asfalt. Doordat steeds aan het verwachtingspatroon wordt voldaan, sukkel je bijna in slaap op meer…

Een studio die in de as werd gelegd. Een bassist die op het podium stierf. Het waren bewogen jaren voor Richard van Bergen. Een plaat waar hij vier jaar geleden aan begonnen was, lag op een plank stof te vergaren. Totdat Van Bergen zich realiseerde hoe dierbaar juist deze opnamen hem waren. Zodat alsnog met een beetje nawerk Rootbag (eigen beheer/Music & Words) werd afgerond. En wat een puike bluesplaat is dat! Met de overleden Dick Wagensveld op bas en Jeroen JJ Goossens op drums kronkelt de gitarist van je wah wah wah langs meer…

Wat klinkt dat ouderwets lekker, die Skebobruk Sessions (eigen beheer) van The Ballroom Band. Echte alt.country, die herinneringen oproept aan de gouden tijd van het genre, midden jaren negentig. De tijd dat we keer op keer gelukkig werden van platen van Uncle Tupelo, The Bottle Rockets, The Hangdogs of Bellwether. Zo gelukkig word ik ook van dit derde volledige album van het Zweedse vijftal. Elf verrekt aanstekelijke nummers opgenomen op de zolder van een watermolen ergens in the middle of nowhere ten noorden van Stockholm. Bedoeling was om meer…

Weinig artiesten switchen zo makkelijk van diepliggende emoties naar cynische humor als Loudon Wainwright III. Het ene moment bijtend in zijn commentaar, het volgende vooral schuldbewust over zijn eigen rol. Dat doet de Amerikaan al zo sinds zijn debuut uit 1970. Still Haven’t Got The Blues (Yet) (Proper/Rough Trade) is zijn twintigzoveelste album en wat is het weer een genot om je door alle drukte op sleeptouw te laten nemen. Vanaf de rockabilly met blazers en wilde gitaren van opener Brand New Dance schiet het alle kanten op. Zo trekt meer…

Ernest Troost verdeelt zijn tijd tussen het schrijven van muziek voor films en tv-programma’s en een loopbaan als singer-songwriter. In beide disciplines is de artiest uit Los Angeles succesvol. Op O Love (Travelin’ Shoes Records) staan liefst vijf liedjes die hij ook al op het drie jaar geleden verschenen Live At McCabe’s (zie recensie) speelde. Met Old Screen Door begint Troost sterk. Dat gitaarmotiefje zou van Chris Smither kunnen zijn en die zang doet nog altijd sterk denken aan Loudon Wainwright III. Op de meeste liedjes wordt meer…

Na The Long Ryders trok Sid Griffin naar Engeland waar hij naam maakte als muziekjournalist. Ondertussen bleef hij met The Coal Porters (en daarvoor het experimentele gezelschap Western Electric) ook nog steeds muziek maken. Zijn Engelse band is er niet bij op The Trick Is To Breathe (Prima Records). Voor het eerst in zo’n twintig jaar nam Griffin namelijk weer eens een album op in Amerika. Griffin trof in Nashville de meeste begeleiders voor het eerst. Niet de eersten de besten, zo kon hij rekenen op de inzet van leden van meer…

Mooie titel is dat, Home Is Where The Hurt Is (Cow Island Music/Sonic Rendezvous). Oneliners en tekstuele spitsvondigheden, laat dat maar over aan de liedjesschrijvers in de countrymuziek. JP Harris schreef er tien voor zijn tweede plaat. Na een half uurtje zijn ze voorbij. In dat korte tijdsbestek zijn er harten gebroken, bloemen verwelkt, foto’s van de wand gehaald en liefdesbrieven verbrand. In het titelnummer zoekt Harris de bars op, omdat zijn vrouw er niet meer is. Op de plaatsen waar zij zo’n hekel aan had, voelt Harris zich het best. Daar kan meer…

Field Report is de band van Chris Porterfield. Kijk even goed naar de vorige zin, dan zie je het. Porterfield zat ooit in een band met Justin Vernon (Bon Iver) en de broertjes Phil en Brad Cook (Megafaun), maar met Field Report komt hij nu ook in de spotlights te staan. Marigolden (Partisan Records) is de opvolger van het titelloze debuut uit 2012. Een prachtige opvolger. Er zijn een paar thema’s die regelmatig in de nummers terugkomen: alcohol (Porterfield laat het tegenwoordig staan) en het verlangen naar huis. Qua sfeer is dit pure meer…

De stemmen van Eleanor Whitmore en Chris Masterson vervlechten zich bijna tot een. Meestal zingt Eleanor eerste stem en voegt hij zich er bijna ongemerkt bij. Chris schuift zonder de lakens te verschuiven onder zijn vrouw. Een perfecte harmonie. Op Good Luck Charm (New West Records/Warner Music) zoekt het echtpaar elkaars steun om samen de wereld aan te kunnen. Als ze zich ergeren aan politici op tv, dan houden ze elkaars hand vast en komt alles goed. Tsja… Aanstekelijk is het wel, maar ook nogal naïef. Geeft niks, dat weten The Mastersons zelf meer…

Met een speelduur van bijna een uur is Dogs In The Daylight (Fluff & Gravy Records) echt te lang. Dat is jammer, want de muziek van Jeffrey Martin klinkt geweldig. De ritmesectie speelt zodanig jazzy, dat ze er de singer-songwriter uit Éugene, Oregon, mee naar een hoog peil trekken. De vijftien liedjes, veertien zelfgeschreven en een cover van Josh Ritter, onderscheiden zich onderling te weinig van elkaar. En dan kun je nog zo goed voor de dag komen, na 40 minuten nekt zich dat toch een beetje. Zodat je die laatste 20 minuten uitzit zonder meer…