Op Heartless Woman (Copperhead Records) gaat Laura Benitez alleen maar rechtdoor. Dat is misschien wel verstandig, want ze is onlangs gescheiden. Maar ondanks dat gegeven wil het nergens interessant worden. Teveel clichés. Worst Vacation gaat over haar scheiding. In het liedje wordt ze wakker in een vreemde omgeving waar ze haar koffer ziet staan. Het duurt even en dan weet ze het weer. Ze is ontwaakt na de eerste nacht in een andere woning na de breuk. Als het een vakantie zou zijn, dan zou het de allerslechtste zijn, zo meer…

Voormalig Jayhawk Mark Olson wilde, na zijn definitieve breuk met zijn voormalige bandgenoten, wel eens wat anders dan die Americanaliedjes. Dat is natuurlijk prima. Met zijn Noorse vrouw Ingunn Ringvold zwierf hij de wereld over en nam her en der nummers op. Je hoort in de pop van Good-bye Lizelle (Glitterhouse) dan ook diverse invloeden uit de wereldmuziek en ook een behoorlijke dosis psychedelica. En dat is ook allemaal prima. Maar de grote makke van deze soloplaat is het gebrek aan Liedjes. Het is, op één of twee uitzonderingen meer…

Ik had ook nog nooit gehoord van Kelley Mickwee. Pas toen ik er achter kwam dat ze deel uit heeft gemaakt van de Trishas ging er een heel klein lichtje branden. Maar de Trishas zijn niet meer en Mickwee is de eerste van deze Texaanse band die daarna een soloplaat uitbrengt: You Used To Live Here. En dat is er een waar ze mee duidelijk maakt dat ze niet van plan is om van de radar te verdwijnen. Sterker nog: ze komt er pregnant mee in beeld. Het is een mini-album met maar zeven nummers. Zeven nummers waarop ze op meer…

Rijkelijk laat zijn we met de bespreking van de al begin dit jaar verschenen debuut tweede plaat van Parker Millsap. Maar nog niet te laat. Millsap treedt op 26 oktober op in Paradiso dus je hebt nog genoeg tijd om deze ongetitelde plaat aan te schaffen en je te laven aan al het goeds dat deze jongeman uit Oklahoma te bieden heeft. De Amerikaanse muziekblogwereld heeft Millsap al veel vroeger ontdekt en steekt over hem de loftrompet. Daarin willen we best meegaan. Millsap was nog maar 20 jaar oud toen hij deze plaat opnam, meer…

Sinds de Zweed Thomas Denver Jonsson albums maakt onder de naam I’m Kingfisher is hij van het countryrockpad afgedwaald en vaart hij een veel folky-er koers. En dan het pad dat niet naar traditionele folk leidt, maar naar wat we gemakshalve maar ‘indiefolk’ noemen. En dat is prima, wat ons betreft. Avian (Kite Recordings) is, na Artic uit 2010, het tweede album dat hij onder deze naam uitbrengt. Een album met 13 warme liedjes, dat vooral in het tweede kwart erg sterk is en ook een prachtig, ruim zesenhalf minuut durend, slotnummer, meer…

Het is oog om oog en tand om tand in de liedjes van Malcolm Holcombe op Pitiful Blues (eigen beheer/Rough Trade). Het gaat om personages die altijd pijn hebben in de botten. Mensen van wie niemand de naam kent. Ze krijgen de deur dichtgegooid in het gezicht. Als ze de mensen recht in de ogen kijken, kijken die bij hen langs. Desperate types, daar ligt het hart van de singer-songwriter uit North Carolina. Zelf heeft hij ze ook gekend, de slechte tijden. Daarom is er ook niemand die zo in de huid weet te kruipen van zwervers. Ze staan meer…

Ik was er wat graag bij geweest op 6 maart van dit jaar in The Jazz Cafe in Camden, Londen. Maar ja, ik zat gewoon op de bank in een Utrechtse huiskamer en dus niet bij het optreden van Danny & the Champions Of The World. Gelukkig is er Live Champs!( Loose Music), een dubbel-cd waarop het betreffende optreden gevangen is. Heerlijk, de plaat is heel erg ‘what you see is what you get’ met alle gevolgen van dien. Als de band tijdens de toegift These Days speelt is zanger Danny George Wilson de tekst even vergeten en wordt het nummer meer…

Het eerste nummer gaat over een Drop Of Whiskey, maar aan die stem van Eric Reid te horen is er wel wat meer door zijn keel gegleden dan een enkele drup. Die rauwe strot is een van de wapens van Cranford Hollow, een band uit de Amerikaanse staat South Carolina. Zelf omschrijven ze hun muziek als ‘a bootstomp on a dusty floor’. Op Martha verenigen ze Sixteen Horsepower en Whipsaws terwijl ze onderweg zijn naar het zuiden, naar het land van de Chickasaw. 5th Ave. is altcountry met blazers. Je Suis Un Refugee begint met zenuwachtige meer…

De wind blaast over de Australische outback in de liedjes van Spike Flynn. De eerste zin op Rough Landing (eigen beheer) luidt: ‘I was traveling and troubled out west all alone’. Na dat liedje getiteld Fate And Freedom volgen 12 verhalende liedjes over lonesome hobo’s en brokenhearted wanderers. Met zijn droge voordracht neemt hij je mee naar tochtige plekken waar hij toch wat beschutting vindt. Op Frozen Words (Neon Lit Cafe No. 2) zoekt hij in een koude winternacht naar wat comfort bij het haardvuur. Koffie en grappen ter bestrijding van meer…

Fayssoux zong in de jaren zeventig op platen van Emmylou Harris en anderen en was in die dagen getrouwd met John Starling, eveneens iemand uit de hoek van bluegrass en countryrock. Ze behield een rol op de achtergrond totdat Peter Cooper op haar pad kwam. De journalist/musicus was halverwege de jaren negentig bezig aan een boek over de muziekscene van Spartanburg, South Carolina, en kwam haar zo op het spoor. Sindsdien produceerde hij twee cd’s van haar. Na Early uit 2008 ligt er nu I Can’t Wait (Red Beet Records). Thomm Jutz assisteerde meer…