Sinds de Zweed Thomas Denver Jonsson albums maakt onder de naam I’m Kingfisher is hij van het countryrockpad afgedwaald en vaart hij een veel folky-er koers. En dan het pad dat niet naar traditionele folk leidt, maar naar wat we gemakshalve maar ‘indiefolk’ noemen. En dat is prima, wat ons betreft. Avian (Kite Recordings) is, na Artic uit 2010, het tweede album dat hij onder deze naam uitbrengt. Een album met 13 warme liedjes, dat vooral in het tweede kwart erg sterk is en ook een prachtig, ruim zesenhalf minuut durend, slotnummer, meer…

Het is oog om oog en tand om tand in de liedjes van Malcolm Holcombe op Pitiful Blues (eigen beheer/Rough Trade). Het gaat om personages die altijd pijn hebben in de botten. Mensen van wie niemand de naam kent. Ze krijgen de deur dichtgegooid in het gezicht. Als ze de mensen recht in de ogen kijken, kijken die bij hen langs. Desperate types, daar ligt het hart van de singer-songwriter uit North Carolina. Zelf heeft hij ze ook gekend, de slechte tijden. Daarom is er ook niemand die zo in de huid weet te kruipen van zwervers. Ze staan meer…

Ik was er wat graag bij geweest op 6 maart van dit jaar in The Jazz Cafe in Camden, Londen. Maar ja, ik zat gewoon op de bank in een Utrechtse huiskamer en dus niet bij het optreden van Danny & the Champions Of The World. Gelukkig is er Live Champs!( Loose Music), een dubbel-cd waarop het betreffende optreden gevangen is. Heerlijk, de plaat is heel erg ‘what you see is what you get’ met alle gevolgen van dien. Als de band tijdens de toegift These Days speelt is zanger Danny George Wilson de tekst even vergeten en wordt het nummer meer…

Het eerste nummer gaat over een Drop Of Whiskey, maar aan die stem van Eric Reid te horen is er wel wat meer door zijn keel gegleden dan een enkele drup. Die rauwe strot is een van de wapens van Cranford Hollow, een band uit de Amerikaanse staat South Carolina. Zelf omschrijven ze hun muziek als ‘a bootstomp on a dusty floor’. Op Martha verenigen ze Sixteen Horsepower en Whipsaws terwijl ze onderweg zijn naar het zuiden, naar het land van de Chickasaw. 5th Ave. is altcountry met blazers. Je Suis Un Refugee begint met zenuwachtige meer…

De wind blaast over de Australische outback in de liedjes van Spike Flynn. De eerste zin op Rough Landing (eigen beheer) luidt: ‘I was traveling and troubled out west all alone’. Na dat liedje getiteld Fate And Freedom volgen 12 verhalende liedjes over lonesome hobo’s en brokenhearted wanderers. Met zijn droge voordracht neemt hij je mee naar tochtige plekken waar hij toch wat beschutting vindt. Op Frozen Words (Neon Lit Cafe No. 2) zoekt hij in een koude winternacht naar wat comfort bij het haardvuur. Koffie en grappen ter bestrijding van meer…

Fayssoux zong in de jaren zeventig op platen van Emmylou Harris en anderen en was in die dagen getrouwd met John Starling, eveneens iemand uit de hoek van bluegrass en countryrock. Ze behield een rol op de achtergrond totdat Peter Cooper op haar pad kwam. De journalist/musicus was halverwege de jaren negentig bezig aan een boek over de muziekscene van Spartanburg, South Carolina, en kwam haar zo op het spoor. Sindsdien produceerde hij twee cd’s van haar. Na Early uit 2008 ligt er nu I Can’t Wait (Red Beet Records). Thomm Jutz assisteerde meer…

Op 21 oktober 2012 zong Cory Branan, tijdens een optreden van The Revival Tour in de Utrechtse Helling, de hit van de avond: The Prettiest Waitress in Memphis, dat te vinden is op zijn album 12 Songs. Wat een fantastisch nummer! Maar geen echte hit natuurlijk. Geen hit in de betekenis van commercieel succes. Dat weet Branan zelf ook wel. Het is niet voor niets dat hij nu op de proppen komt met The No-Hit Wonder, zijn eerste album voor het Bloodshot-label. En Branan slaat hier raak, weer 11 “hits”. Tenminste, als je houdt van meer…

Je hebt van die platen die werkelijk elke draaibeurt indruk weten te maken. Ledges (Dualtone/Bertus) van Noah Gundersen is zo’n plaat. De jonge in de noordwestelijke staat Washington opgegroeide singer-songwriter weet af en toe oude countryrock naadloos te verbinden met modernere altcountry. Zo valt op opener Poor Man’s Son niet te ontkomen aan de echo’s van Laurel Canyon. Het begint a-capella en doet vooral denken aan Jackson Browne. Zijn zus voegt zich bij hem en zo halverwege het nummer horen we toch nog enkele meer…

Mocht ik ooit in een horecagelegeheid komen waar ze Kati Salo draaien, dan zal ik de uitbater daarvan omhelzen en feliciteren met zijn goede smaak. Want smaakvol is toch het minste wat we over het titelloze debuut (Taajuusvarjostin/Beste Unterhaltung) van deze Finse zangeres kunnen zeggen. Salo schotelt ons fijne folkpop voor, waarin het gebruik van cello en banjo regelmatig terugkerende elementen zijn. De makkelijke weg wordt nooit gekozen. Telkens wordt in een liedje een aantrekkelijke omweg gevonden die Salo ons ook wil laten meer…

Terwijl Daniel Romano met zijn authentieke country Nederland verovert, dient zich een volgende jonge Canadees aan die het genre wil redden. Zijn naam: Nudie. Met Remember This (eigen beheer) valt al net zo heerlijk te huilen als met Romano’s doorbraakplaat Come Cry With Me. Ga maar na, Nudie schrijft nummers met titels als My Sweet Ache, The Pain In You, I’m Tired Of Living With No Fun en I Miss The Love (But I Never Miss You). Maar eerst iets over zijn artiestennaam. Nudie was een befaamde westerncouturier die alle meer…