Waren er eigenlijk al liedjes over elektrische auto’s? Geen idee, maar nu dus wel. Jonah Tolchin rijdt in Hybrid Automobile door Memphis en de bergen van Californië en blaast tijdens die tocht het stof van alle roestige motorkappen waaronder het rootsgenre doorgaans te vinden is. De 22-jarige Amerikaan brengt country, blues en folk naar de 21st Century op het prachtige Clover Lane (Yep Roc Records/Munich). Van vermoeienissen wil Tolchin niet weten en producer Marvin Etzioni weet wel raad met al die positieve energie. Net als meer…

Wie herinnert zich O’Death nog? De band die in 2008 zo’n verpletterende indruk maakte, o.a. in de foyer tijdens het Take Root festival. Hefige countryfolkpunk met een drummer die de vellen van zijn drums met kettingen bewerkte. Prachtig was dat, maar na 2008 verwdween de band toch een beetje van de Nederlandse radar. In 2010 werd nog een album uitgebracht dat weinig aandacht kreeg. Zanger Greg Jamie kocht een club in Biddeford, Maine en verlegde zijn aandacht daarmee enigszins. Nu is het vijftal echter terug met Out Of Hands We Go (Nothern Spy Records). En meer…

Met de onlangs verschenen compilatie Here To Stay – Best Of 2000-2012 maakte John Hiatt duidelijk dat hij nog niet denkt aan stoppen. Met Terms Of My Surrender (New West Records/Warner Music) handhaaft hij moeiteloos het hoge niveau dat we van hem gewend zijn. Met een stem die kraakt als een wandeling over een schelpenpad voert de veteraan ons weer langs kroegen waar hij poker speelt (Nothin’ I Love) en verhaalt hij over een man die dood wordt aangetroffen in zijn Cadillac (Nobody Knew His Name). Dit door zijn gitarist Doug Lancio meer…

Stel je een roestige Cadillac Eldorado voor, met daarin drie mannen die inmiddels hun jeugd voorbij zijn, rijdend door het Groningse platteland. De achterbak staat vol bier en tequila, maar ook met een staande bas, twee gitaren, twee footdrums en een banjo. Aangekomen op een vervallen boerderij, laden ze de spullen uit en installeren zich. In de ondergaande zon hangen ze nog wat lampionnen op. En dan zien ze in de verte het schijnsel van een stel koplampen. En er komen er nog meer, en meer. De drie mannen, Harry Kingma, Michiel Hoving en meer…

Zo kan het ook, direkt vanaf de eerste noot de luisteraar bij de keel grijpen. Met spannend gitaarspel een onheilspellende sfeer creëren en vervolgens openen met de regels: I can’t tell anyone what’s on my mind (zie hieronder). Dan heb je me. Alana Amram & the Rough Gems doen het op Spring River (Kingswoods Records). Het New Yorkse vijftal maakt breed uitwaaierende gitaarrock met sterke country-ondertonen en doet ergens denken aan Jesse Sykes & the Sweet Hereafter (wat is daar mee gebeurd trouwens?). Na het openingsnummer volgt meer…

Geheel tegen de trend van downloaden in komt Lucinda Williams met een dubbel-cd met liefst 20 nummers, wat neerkomt op ruim 100 minuten muziek. De door americanaliefhebbers toch al heilig verklaarde Williams levert met Down Where The Spirit Meets The Bone (Highway 20 Records/Bertus) een meesterwerk af. Niet eerder stroomde de inspiratie zo over als tijdens de totstandkoming van deze dubbelaar vol sublieme countrysoul. Er schijnt zelfs volgend jaar nog een album uit te komen met meer nieuw materiaal. De 61-jarige meer…

Op Heartless Woman (Copperhead Records) gaat Laura Benitez alleen maar rechtdoor. Dat is misschien wel verstandig, want ze is onlangs gescheiden. Maar ondanks dat gegeven wil het nergens interessant worden. Teveel clichés. Worst Vacation gaat over haar scheiding. In het liedje wordt ze wakker in een vreemde omgeving waar ze haar koffer ziet staan. Het duurt even en dan weet ze het weer. Ze is ontwaakt na de eerste nacht in een andere woning na de breuk. Als het een vakantie zou zijn, dan zou het de allerslechtste zijn, zo meer…

Voormalig Jayhawk Mark Olson wilde, na zijn definitieve breuk met zijn voormalige bandgenoten, wel eens wat anders dan die Americanaliedjes. Dat is natuurlijk prima. Met zijn Noorse vrouw Ingunn Ringvold zwierf hij de wereld over en nam her en der nummers op. Je hoort in de pop van Good-bye Lizelle (Glitterhouse) dan ook diverse invloeden uit de wereldmuziek en ook een behoorlijke dosis psychedelica. En dat is ook allemaal prima. Maar de grote makke van deze soloplaat is het gebrek aan Liedjes. Het is, op één of twee uitzonderingen meer…

Ik had ook nog nooit gehoord van Kelley Mickwee. Pas toen ik er achter kwam dat ze deel uit heeft gemaakt van de Trishas ging er een heel klein lichtje branden. Maar de Trishas zijn niet meer en Mickwee is de eerste van deze Texaanse band die daarna een soloplaat uitbrengt: You Used To Live Here. En dat is er een waar ze mee duidelijk maakt dat ze niet van plan is om van de radar te verdwijnen. Sterker nog: ze komt er pregnant mee in beeld. Het is een mini-album met maar zeven nummers. Zeven nummers waarop ze op meer…

Rijkelijk laat zijn we met de bespreking van de al begin dit jaar verschenen debuut tweede plaat van Parker Millsap. Maar nog niet te laat. Millsap treedt op 26 oktober op in Paradiso dus je hebt nog genoeg tijd om deze ongetitelde plaat aan te schaffen en je te laven aan al het goeds dat deze jongeman uit Oklahoma te bieden heeft. De Amerikaanse muziekblogwereld heeft Millsap al veel vroeger ontdekt en steekt over hem de loftrompet. Daarin willen we best meegaan. Millsap was nog maar 20 jaar oud toen hij deze plaat opnam, meer…