Deze zomer 25 jaar geleden backpackte ik op een rondreis door de VS en Canada een paar dagen op San Juan Island, een van de eilandjes van de gelijknamige archipel in het noordwesten van de staat Washington. Die paar dagen waren door de ongecompliceerde en relaxte sfeer aldaar ontzettend fijn. Beetje fietsen, koffiedrinken, aanpappen met andere reizigers en daarmee een kampeerplekje zoeken. The good life. Bij beluistering van Maritime (eigen beheer) van Dave McGraw & Mandy Fer komt het weer allemaal terug. Natuurlijk omdat dit stel daar woonachtig is en meer…

De verwijzing naar Workingman’s Dead van Grateful Dead kan maar het beste worden genegeerd. Workingman’s Lunch (KF Records) van The Gentle Lurch is een fraaie plaat, maar het lijkt in niets op het countryrockalbum van de legendarische Amerikaanse band. The Gentle Lurch is een Duitse formatie met een geluid dat meer leent van een band als Tindersticks. De sonore bariton van Lars Hiller heeft daar veel mee te maken. Hij kan de strijd aan met Stuart Staples als het gaat om een donkerbruin timbre. Bovendien zijn meer…

Op zijn honderdzoveelste album heeft de 81-jarige Willie Nelson nou eens niet vrienden uit pop, rock, rap, jazz of opera uitgenodigd. Dat is goed nieuws, want op artistiek vlak leiden al die vriendschappen tot niets. Nee, Band Of Brothers (Sony Music) is weer eens gewoon Willie met zijn band die samen een uitstekende countryplaat hebben gemaakt. Het wordt nog beter als blijkt dat de outlaw eindelijk ook weer eens zelf zijn liedjes heeft geschreven. Want de Texaan kan het nog steeds. Ondanks zijn hoge leeftijd wil hij van geen wijken weten. Bring It On is meer…

Doug & Telisha Williams maken als akoestisch duo enkele platen voordat ze zich Wild Ponies gaan noemen. Ze trekken van Virginia naar Tennessee. Daar in Nashville nemen ze Things That Used To Shine (Continental Rose/Munich) op. Ray Kennedy produceerde dit geweldige debuut dat je dus eigenlijk geen debuut mag noemen. Nu het echtpaar verhuisd is naar Nashville, kan in alle opzichten afstand worden genomen van het verleden. Daar is alle reden toe. Telisha zingt over de tijd dat ze werd misbruikt door haar opa. Op Truth Is gaat het meer…

Jeffrey Halford & the Healers herinnerde ik mij als een gedegen maar verder niet opzienbarende rootsrockoutfit. Dat was tenminste wat mij was bijgebleven van de cd Railbirds uit 2006. De verrassing was dus groot toen ik de nieuwe plaat Rainmaker (Shoeless Records) hoorde. Niet dat Halford en de zijnen nu ineens als de vernieuwers van het genre zijn aan te merken. Nee, de 11 nummers zijn gewoon te kwalificeren als traditionele americana met bluesy ondertonen. De verrassing zit hem in het feit dat op deze nieuwe plaat de puzzelstukjes meer…

Adoptie. Alcoholisme. Autodiefstal. Afkicken. Borden wassen. De nor in. Meer drank. Meer drugs. En dan: Dixie Kitchen. Haar eigen restaurant. Haar eerste plaat. Een ommekeer. Alle ellende gooit Mary Gauthier er uit op pijnlijk prachtige liedjes. Dan denk je dat ze sinds dat debuut uit 1997 wel een keer klaar is met al die tegenslag, maar nee, Trouble And Love (Proper Records/PIAS Rough Trade) is weer net zo donker als al die andere platen. Gauthier had het geluk gevonden. Ze had zich na alle teleurstellingen in haar medemens eindelijk eens meer…

Brendan Benson zat tijdens de opnamen voor Trouble (Readymade Records/Continental Rose/Munich) van The Howlin’ Brothers wederom aan de knoppen. De ontspannen rootsmuziek van het trio uit Nashville, Tennessee, krijgt ongetwijfeld extra aandacht door de hulp van de hippe producer, die ook niet te beroerd was om basklanken voort te brengen op een wastobbe. De akoestische country zou je bij gebrek aan een houten veranda achter je eigen huis het liefst horen op een klein podium van het een of andere openluchtfestival. Ze zingen meer…

The Weavers’s Broom is het solo-debuut van Ryan Joseph Anderson. Deze in Nashville wonende Anderson speelde in allerlei heftige bandjes en gaat nu in zijn eentje het americanapad op. Zoals zovelen. Maar The Weaver’s Broom is bijzonder en daarmee onderscheidt Anderson zich. In de 10 liedjes verenigt hij pop, rock, country en folk. Bovendien doet hij dat op zo’n manier dat je het gevoel hebt naar zo’n klassieker uit lang vervlogen tijden te luisteren. En met name de vergelijking met Van Morrison dringt zich op. Niet altijd, maar meer…

Het zou naief zijn om te denken dat Denver uit de gelijknamige stad komt. Nee, de groep Denver komt uit Portland, Oregon. Drie singer-songwriters, Birger Olsen, Mike Elias en Tom Bevitori, hebben hun krachten gebundeld en met hulp van Sean McNeil (drums), Billy Slater (bas) en de semi-legendarische Lewi Longmire (gitaar) deze groep gevormd. Rowdy Love (Mama Bird Recording Co.) is de opvolger van het ongetitelde debuut uit 2012. “Ramshackle Country”, noemen ze het zelf en dat is een goede omschrijving. Gammele, en soms meer…

De conclusie van het titelloze debuut van Luke Bell (zie recensie) was dat we te maken hadden met een origineel songschrijver met een eigen sound. Die woorden gaan we niet herhalen in de bespreking van Don’t Mind If I Do (eigen beheer), daarvoor grijpt de Amerikaan te nadrukkelijk terug naar het verleden. Bell brengt de jaren veertig, vijftig en zestig van de vorige eeuw opnieuw tot leven. Alsof hij Hank Williams is. Of Jimmie Rodgers. Of Johnny Cash. Of Roger Miller. Dat doet hij wel met twaalf eigen liedjes die stuk voor stuk deugen overigens. En soms meer…