Neil Young was degene die me als eerste echt raakte en die me in muzikaal opzichte maakte tot degene die ik nu ben. Elk nieuw album heeft altijd mijn warme belangstelling, zo ook A Letter Home (Warner). Het is een coversplaat met liedjes van singer-songwriters die hem beïnvloed hebben, zijn muzikale helden. Het zijn, jammer genoeg, bijna allemaal nogal voor de hand liggende keuzes: Reason To Believe (Tim Hardin), Crazy (Willie Nelson), If You Could Read My Mind (Gordon Lightfoot), Girl From The North Country (Bob Dylan), enz. Alleen Phil Ochs’ Changes  meer…

Kijk, zo’n Perry Brown zou geen enkele voorronde van wat voor soort TV-talentenshow overleven. Hij zou vast “het” gewoon niet hebben, wat ze daar dan ook onder verstaan. Hij heeft wel een prima (licht-grofkorrelige) stem. En hij heeft een goede band om zich heen verzameld: Fire Mountain. Ze komen uit Troy, Alabama, en het eerste volwaardige studioalbum, All Dies Down (This Is American Music) is opgenomen in de Ol Elegante Studio’s in het plaatselijke Birmingham. Noem het maar een kruising tussen southern rock en indiefolk. Met twee meer…

Denney and The Jets brengen hun debuut, Mexican Coke, uit op het überhippe label Burger Records (het label van b.v. Natural Child en, in de VS, van de Nederlandse band Moses & the Firstborn). Wat kun je dan verwachten? Een overduidelijk retrogeluid. Mexican Coke staat vol met rammelende garagerock en Stones-achtige country. Het immer wisselende gezelschap rondom de uit de in Nashville afkomstige zanger Chris Denney grossiert in redelijke puntige liedjes waarin drugs en drank geen onbelangrijke bijrol vervullen. Producer meer…

Matt Woods is een wat robuuste singer-songwriter uit Knoxville, Tennessee. Pardon, dat moet zijn: Matt Woods is een verschrikkelijk goede singer-songwriter uit Knoxville, Tennessee. Luister naar zijn liedjes op With Love From Brushy Mountain. Het lijkt allemaal zo natuurlijk uit zijn pen te vloeien. Alsof die teksten en melodieën er altijd al lagen, klaar om opgeraapt te worden. In het centrum van het album staat het perfecte Deadman’s Blues (zie video hieronder). In de nummers voorafgaande aan deze zesde track meer…

Vorige jaar vroeg Danny Schmidt Carrie Elkin ten huwelijk en gelukkig zei laatstgenoemde “ja” op dit aanzoek. Ik wens ze een lang en gelukkig huwelijksleven toe. Beide singer-songwriters schijnen goed bij elkaar te passen want de nummers op hun gezamelijke For Keeps (Red House Records) doen qua saaiheid niet voor elkaar onder. For Keeps is een plaat met liedjes over De Relatie. Niet zozeer hun relatie maar De Relatie in zijn algemeenheid. Klaarblijkelijk is dat een heel voorspelbare aangelegenheid. Elkin en Schmidt schreven ieder meer…

Ooit gedacht nog eens iets over Shakira op deze site te lezen? Waarschijnlijk niet. Maar nu is het echt zover. Haar producer Albert Menendez en enkele begeleiders van de Colombiaanse superster zijn namelijk nauw betrokken bij het debuut Stampede (Bluebilly Records) van Kandia Crazy Horse. Over dat album valt veel te vertellen. Zo zijn er zijn nog meer namen van collega’s die moeten worden genoemd. Geen wonder misschien, want deze Afro-Amerikaanse was hiervoor popjournalist, dus ze heeft de kennis en de contacten. Wat echter meer…

Na drie nummers bluesy hardrock is daar opeens een ander geluid. Dan volgt Mount Carmel niet Led Zeppelin, maar Big Star. Get Pure (Alive Natural Sound/Sonic Rendezvous) heet de plaat. Puur? Jawel. Een powertrio, dat is bijna altijd puur. Geen overbodige instrumentatie. Gitaar, bas en drums. Hard werken. Spelen op het scherp van de snede. In de boogie van het trio reiken de jaren zeventig naar de jaren negentig. Hebben Matthew Reed, Patrick Reed en James McCain uit Columbus, Ohio, een puur ouderwetse plaat afgeleverd? Een meer…

Dromerig en atmosferisch, zelf zou ik als lezer wellicht afhaken bij die woorden. Toch is dit Together (Bamalama Recordings) van de Zweed Martin Lorentzson een plaatje dat me intrigeert. Is het de warme voordracht van de singer-songwriter? De lichtjes slepende cadans van de nummers? Op de acht nummers die niet meer dan een half uur beslaan, wordt met enigszins teruggehouden spel een uiterst aangename sound gerealiseerd. Beetje westcoast. Beetje softrock. Zoiets. Denk bijvoorbeeld aan iemand als Neal Casal. En op een meer…

Het moest puntiger en uitgesprokener. Dat zeiden we bij de recensie van High Top Mountain van Sturgill Simpson. En op Metamodern Sounds In Country Music (eigen beheer) is Simpson puntiger en meer uitgesproken. Dit is een een zoveel beter album geworden. Geweldig gewoon. De Kentuckian (nu woonachtig in Nashville) brengt zijn hard country sound naar een veel hoger niveau. In zijn liedjes beperkt Simpson zich niet tot huisje, boompje, autootje en “O, ik ben zo down, want m’n lief is er vandoor”, thema’s die je in meer…

Is The Band terug? Met Levon Helm? Of is het flauw om met die opmerking te beginnen? The Wood Brothers geven namelijk zelf wel toe dat de legendarische band de inspiratie was voor het openingsnummer Wastin’ My Mind van The Muse (Southern Ground Artists/Sonic Rendezvous). Het is vooral flauw omdat het misschien wel het mooiste nummer is van deze funky rootsplaat. The Wood Brothers zijn Chris en Oliver Wood. Chris is een van de oprichters (en naamgevers) van de experimentele jazzformatie Medeski Martin & Wood. Oliver deed meer…