Bij Eriksson Delcroix zou je wellicht aan een Zweeds-Franse combinatie denken, maar dan heb je het mis. Het gaat hier om een Belgische duo. Bjorn Eriksson heeft onder anderen een verleden bij Zita Swoon en Admiral Freebee, maar is vooral ook de grote man achter het muzikale succes van de film The Broken Circle Breakdown. Nathalie Delcroix was een van de leden van het Vlaamse folkrocktrio Lais. Het stel trad eerder op onder de naam The Partchesz en maakte toen meer experimentele electronische country, maar bij For Ever (V2) meer…

Na drie albums vol Californische honky tonk gooide David Serby het roer om op het drie jaar geleden verschenen Poor Man’s Poem, een plaat met voornamelijk akoestische folkliedjes. Live bleken de nummers van die laatste plaat niet erg inspirerend. Serby miste de energie van een band om zich heen. Met David Serby and the Latest Scam (eigen beheer) vindt hij zichzelf opnieuw uit. Op twintig nummers verdeeld over twee cd’s (samen overigens nog geen uur speeltijd) duikt Serby in ongecompliceerde rock-‘n-roll, catchy genoeg om van hem aan meer…

Ik zit nu op een dieet van twee draaibeurten per dag. Wat een verslavend plaatje is dat Them Feet (Cut The Mustard) van Tom Levin toch. Levin is een Zweed uit Stockholm die veel heeft rondgezworven over de wereld (is ook te horen in het nummer Once I Almost Killed A Horse), en die is geïnspireerd door rootsmuziek: folk, country en blues. Dat heeft hij allemaal in zijn rugzak gestopt en nu doet hij op dit vijfde album daarmee een stap naar voren, naar links, naar rechts of achteruit. Met andere woorden: dit is geen koud opgelepelde americana. Levin pakt meer…

Sturgill Simpson wilde met High  Top Mountain (Loose Music) het beste hard country album in tijden maken. Hard country, dat is pure country zoals dat een aantal decennia geleden gemeengoed was, voordat de muziekindustrie bedacht dat je door de scherpe randjes eraf te halen een nog groter publiek kon bereiken. “Is het Simpson gelukt?”, dat is dan de volgende vraag. Het is in elk geval heerlijk om weer eens dergelijke country te horen. Simpson heeft er ook de perfecte stem voor.  Verder is het klassieke meer…

Als je even naar de achtergrond van de leden van Cave States (uit St Louis) kijkt zie je daar een indrukwekkende dwarsdoorsnede van de alternatieve country van het midden-westen van de VS opdoemen. Zanger-drummer Danny Kathriner zat in Wagon en later in Nadine en is nu de spil van Half Knots. Medevoorman Chris Grabeau is de belangrijkste man in Magnolia Summer (en drumt in Half Knots). En dan worden deze mannen op het prachtige The Great Divide (Undertow Music) nog eens ondersteund door Todd Schnitzer (ook Half Knots en meer…

De nieuwe nummers hebben meer te maken met Elliott Smith dan Townes Van Zandt, zo laat Jack Wilson weten in het begeleidend schrijven bij Spare Key (Fluff & Gravy). Daar noemt hij dus twee getormenteerde geesten, beiden overleden. Zegt dat wat over dit album? Hmm. Spare Key is niet echt een makkelijk album. Geen dertien in een dozijn. Dat is goed. Op zijn titelloze vorige album (zie recensie) stond organische countryrock van een pracht zoals we het van The Band kennen. Dit album is anders. Deze keer koos Wilson voor weelderige meer…

Brian Wright had voldoende materiaal voor een cd opgenomen in Los Angeles en iedereen sprak lovende woorden over de nummers, toch was de musicus zelf niet zo positief. Er ontbrak iets volgens Wright. Het belangrijkste nog wel; de ziel. Leeg klonken de nummers, oordeelde hij. Hij hoorde iemand die in de huid kroop van The Rolling Stones en besefte dat het niet over hem ging. Hij begon opnieuw met het schrijven van nummers. Met het meesterlijke Rattle Their Chains (Sugar Hill) als gevolg. Wat een plaat! Geen Stonesneigingen ditmaal. Wat meer…

Op een dag zullen we beseffen dat leraren net zoveel respect verdienen als filmsterren. Op een dag zullen we net zoveel besteden aan daklozenopvang als aan gevangenissen. Op een dag zullen we begrijpen dat we zelf aan een betere wereld moeten werken. Wat C. Daniel Boling betreft kunnen we daar beter nu alvast aan beginnen. Gelijk heeft hij. Maar de humanitaire boodschap die de Amerikaan op Sleeping Dogs (Berkalin Records) brengt, komt nauwelijks aan. Zijn intenties zijn goed, maar met zijn hoge tenor wiegt hij de luisteraar een beetje in slaap. De huiselijke meer…

Tien nummers in dertig minuten. Zo doe je dat. Geen onnodige moeilijkdoenerij. Gewoon lekker raggen met zijn vieren. Als een nummer klaar is, dan is het ook over. 76 (Cool Buzz) is het debuut van Giant Tiger Hooch. De band komt uit Amsterdam – de bandleden hebben het liever over Mokum – en dat blijkt zomaar de hoofdstad van de garageblues te zijn. Alsof The Jon Spencer Blues Explosion de grachtengordel even wakker komt schudden. Vuig, vies en met tomeloze energie. En wees niet verbaasd als de mannen in My Momma Told Me met een meer…

Op het eerste nummer van Tonk (Reckless Records/Sonic Rendezvous) verwijst de Australische Audrey Auld subtiel naar twee groten uit de Amerikaanse populaire muziek. Bound For Glory heet het nummer en dat is een verwijzing naar Woody Guthrie. In de melodie herkennen we echter vooral I Saw The Light van Hank Williams. Die woorden spreekt Auld trouwens ook uit in het nummer. Tonk is countrymuziek van het ouderwetse soort. ‘You can’t build your dreams around rhinestones and neon’, verkondigt ze op Nashville #2, maar dat is meer…