De film Inside Llewyn Davis van de broers Joel en Ethan Coen is losjes gebaseerd op het leven van folkzanger Dave Van Ronk. Het is het verhaal van een loser. Iemand die nooit een doorbraak naar het grote publiek wist te forceren. Was Van Ronk werkelijk een loser? Of was hij helemaal niet bezig met commercieel succes? Zelfs de mensen die hem van nabij hebben meegemaakt, weten het niet zeker. Een helder antwoord verschaft ook de compilatie Down In Washington Square – The Smithsonian Folkways Collection (Smithsonian Folkways meer…

Het is lijstjestijd. Avery County, I’m Bound For You (Skybucket Records) van Barton Carroll is er een die zeker op die van mij zal voorkomen. Ik vind het een ronduit schitterende plaat, de verrassing van het jaar. Carroll is een singer-songwriter die na zijn jeugd in North Carolina op diverse plekken in de VS woonde, onder anderen in Seattle waar hij meewerkte aan albums van Crooked Fingers. Op Avery County, I’m Bound For You keert hij echter terug naar de plaatsen van zijn jeugd. En dus hoor je in de akoestische folkpop-nummers veel meer…

De folkpop op Lennon Re-Imagined (Red Engine Records) van The Nutopians is zo door en door verantwoord, onberispelijk en correct dat je je kunt afvragen of de dwarse John Lennon er blij mee zou zijn geweest. Zijn weduwe Yoko Ono is dat wel. Zij gaf haar zegen aan dit project. Ze kwam zelfs met de bandnaam op de proppen, want Nutopia, dat was het beloofde land zoals zij en Lennon het ooit bedachten. Rex Fowler (Aztec Two-Step) en Tom Dean (Devonsquare) zijn de drijvende krachten van de band. Eerder meer…

De Zweedse band Golden Kanine is ontstaan uit een samenwerking tussen twee filmstudenten. Dat valt wel te horen. Sferisch en gelaagd is de muziek op We Were Wrong, Right? (Glitterhouse/Munich) namelijk. Artsy ook wel, maar niet te. De klanken zwalken van indierock naar folk. Breed uitwaaierend, maar toch steeds behoorlijk lofi. Het experimentele karakter van Golden Kanine is verwant aan bands als Okkervil River en Pinetop Seven. Linus Lindvall en Andreas Olrog verdelen de taken als songschrijver, zingen doen ze meestal meer…

Bij de Brothers Lazaroff hebben we zowaar weer met twee echte broers te maken.  Jeff (akoestische gitaar en zang) en David (alle andere gitaren en diverse toetseninstrumenten) Lazaroff hebben een tijdje in Austin gewoond maar zijn een aantal jaren geleden neergestreken in St Louis. De broers hebben een band om zich heen verzameld waarmee ze al meerdere albums gemaakt hebben. Hope, Fear, Youth (eigen beheer) is hun vierde alweer. Een beetje gek album is het geworden. In principe maken deze  meer…

Een zucht. Een bries. Het werk van Tony Dekker wordt grotendeels bepaald door zijn stem. Hij blaast je lichtjes in het gelaat. Alsof je even uit een sluimertoestand ontwaakt. In die hoedanigheid heeft hij je gebracht met de warmte die zijn muziek genereert. Als een deken ontvouwt Prayer Of The Woods (Nettwerk/Munich) zich. Behaaglijk, zeker, maar met voldoende wol om een beetje te kriebelen. De voorman van Great Lake Swimmers debuteert als solist met deze plaat. In zijn eentje houdt hij het net zo intiem als met band, dat zal niemand meer…

De muziek van The Coloradas is al net zo kaal en sober als het vertrek op de hoestekening van Big Empty (Hometown Caravan/Sonic Rendezvous). Met banjo, mondharmonica en gitaren zingen Roy Davis en Bernie Nye liedjes die van alle franje zijn ontdaan. Ze verkondigen dat ze de Days Of Luxury missen en doen verslag van The Bank Account Blues. Akoestische muziek? Ja! Lievige liedjes? Nee! Net als op het debuut (zie recensie) dus, maar de liedjes zijn nog net iets beter deze keer. Last Year’s Rain klinkt als Townes Van Zandt en stelliger kun je meer…

Het nadeel van een heel mooi nummer op een plaat kan zijn, dat de rest daar een beetje bleekjes bij afsteekt. Half Baked News op If You Lose Your Light (Continental Song City/Munich) van Kreg Viesselman is zo’n nummer. De vocale hulp die de Amerikaan er krijgt, roept herinneringen op aan Crosby, Stills & Nash. Gelukkig is het volgende nummer al net zo sterk. Die stem die over de lichtjes krakende voordracht van Viesselman buigt is van Anne Lise Frøkedal. Mooi contrast. Denk bij Viesselman aan Loudon Wainwright III en Ray Lamontagne en meer…

Big Wheel And Others (Domino/V2) van Cass McCombs komt in een ouderwetse klaphoes met daarin twee cd’s. Dat is een gedurfde keuze in een tijdperk dat steeds meer consumenten zich beperken tot het downloaden van enkele tracks die ze op het eerste gehoor het best bevallen. McCombs onderkent het belang van het geheel. Goed dat er nog zulke artiesten zijn. De totale speelduur had trouwens ook op een cd gepast, maar dit heeft de bekoring van een elpee met twee kanten. De diversiteit getuigt van een grote ideeënrijkdom en dan meer…

“Straight up hardcore country through and through.” Zo omschrijft Fiftymen de muziek die ze spelen. Het zeskoppige gezelschap komt uit Wakefield (in de buurt van Ottawa) en bestaat al veertien jaar. Hun nieuwe, inmiddels derde in eigen beheer uitgebrachte studio-album is ongetiteld, maar zou als de Nude Album omschreven kunnen worden, gelet op de prachtige foto van de naakte jonge vrouw op de cover. Dat is echter niet de enige blikvanger want de muziek mag er ook zijn. Fiftymen speelt greasy country zoals je dat van een meer…