De waarheid verkopen. Dat is wel zo ongeveer het ergste wat een mens kan doen. Truth Be Sold (Blue Rose/Sonic Rendezvous) heet de nieuwste cd van Leeroy Stagger. De Canadees streed op zijn vorige album Radiant Land tegen kernenergie en kapitalisme en ook deze keer laat hij het niet om zijn onbehagen te ventileren. Zoals in het hoekige punkliedje Cities On Fire. De tekst op het inlegvel is afgedrukt op de achtergrond van een vuist. Problemen met de hypotheek en ander menselijk leed worden opgelost met luisteren naar Willie Nelson op de jukebox. De beschrijvingen meer…

The Frog Pond is een niet al te groot openluchtpodium achter de Blue Moon Farm ergens in het zuiden van de Amerikaanse staat Alabama. Singer-songwriter Grayson Capps runt er de boel samen met zijn vriendin. Tijdens de concerten die er elk weekend worden gehouden ontstond het samenwerkingsproject Willie Sugarcapps. Naast Capps bestaat dat uit Will Kimbrough, Anthony Crawford en Savana Lee (samen Sugarcane Jane) en Corky Hughes. Het titelloze debuut Willie Sugarcapps (The Royal Potato Family/Bertus) bevat een meer…

Er is best wat aan te merken op The Arcade van het Noorse Seven Doors Hotel. De dunne stem van Alexander Lindbäck is niet gelijk een trekker, soms zijn de teksten wat knullig (Dead Man’s Car b.v.) en als je niet tegen dialecten kan is dit album ook niks. Aan de andere kant, bij tijd en wijlen schiet het vijftal uit Oslo wel enorm raak. Opener Go With You is een heerlijke kruising tussen een jaren 80 pophit en rootsy powerpop. En in That Day huilt de gitaar van Bjørn Harald Tveråli Winge wel erg mooi tegen het toetsenspel van Kenneth Bjørdal aan. Het prachtige en meer…

Met die Ray Ban op zijn neus heeft Colin Gilmore wel wat van een jonge Joe Ely. Op The Wild And Hollow (Woobietown Records) kan die vergelijking worden doorgetrokken. Niet zo vreemd natuurlijk, want Colin is de zoon van Jimmie Dale Gilmore. Hij is dus een nazaat van een van de prominente leden van de Lubbock-maffia. Op een nummer als Wait gaat Gilmore junior nog verder terug in de rijke muziekgeschiedenis van de Texaanse stad. Want hier is duidelijk de invloed van Buddy Holly te ontwaren. In de zang vooral. Alsof een nerd de meer…

Excuses. Druk. Druk. Plaatjes blijven wel eens liggen. Recensies verschijnen veel te laat. Van dit What Else Is Left? (Mystery Egg Records) stond heel lang geleden al een nummer op onze Spotify-playlist. Nu dan eindelijk een stukje over het debuut van The Will Callers. Dat zijn de jongemannen Jake Murphy (zang, gitaar) en Daniel Slatton (drums, zang) met als ritmesectie de veteranen Scrappy Jud Newcomb (bas) en Brad Rice (drums). Een andere veteraan produceerde het album en wel Ray Wylie Hubbard. De sound van meer…

In de Bros. Landreth zitten voor de verandering eens echt twee broers. Die bovendien ook echt Landreth heten: Joey (gitaar, zang) en David (van alles en zang). Beiden verdienden de afgelopen 10 jaar afzonderlijk de kost als sidemannen in de Canadese muziekscene (David o.a. als bassist bij Romi Mayes). Op dit debuut, Let It Lie (eigen beheer), zijn ze voor het eerst samen te horen. De vanuit Winnipeg opererende Bros. Landreth worden gecompleteerd door drummer Ryan Voth en toetsenist Alex Campbell. Hoewel opgenomen tijdens een van de meer…

John Paul Keith, dat is nog eens een artiestennaam! Het gaat hier niet om twee Beatles en een Stone, maar om een vent uit de hoofdstad van de rock-‘n-roll. Memphis dus. Met Memphis Circa 3AM (Big Legal Mess/Fat Possum/Pias) levert hij een heerlijke plaat af vol pure pop waarbij je niet stil kunt blijven zitten. Van mooie samenzang in Everything’s Different Now gaat het naar een snerpende countrygitaar in Ninety Proof Kiss en een roetsjende piano in het Jerry Lee Lewis-achtige True Hard Money. Die verwijzing is niet toevallig. Roland meer…

Een nieuw album, in dit geval Big Big World (eigen beheer), van Scott Miller is altijd een bijzondere gebeurtenis. Miller is namelijk een bijzonder artiest. Hij werd ooit door Steve Earle een “world class writer” genoemd en was, begeleid door de V-Roys, de eerste artiest op diens E-Squared label. Goede albums leverden echter geen grote doorbraak op. Nadat de V-Roys uit elkaar gingen (voormalig V-Roy gitarist John Paul Keith is inmiddels mogelijk bekender dan zijn voormalige werkgever), richtte Miller The Commonwealth op. Ook met die meer…

‘If rock-‘n-roll can save your soul / It’s also gonna take its toll’, stelt Stephen Kellogg vast. De passie die in die woorden besloten ligt, krijgt een ontnuchterend vervolg. En eigenlijk viel dat al op te maken uit de songtitel I Don’t Want To Die On The Road. Geen passie, maar voorzichtigheid. De teksten op Blunderstone Rookery (Bread And Butter Music/Bertus) lijken heel wat op te werpen, maar na enkele draaibeurten blijft daar niet zoveel van over. Te vrijblijvend. Te algemeen. Te nietszeggend, zoals het best aardig klinkende The Brain Is A Beautiful Thing. Best meer…

Van het ene op het andere moment raakte de linkerhelft van het gezicht van Flip Noorman verlamd. Bellse Parese heet de aandoening die wordt veroorzaakt door een ontstoken zenuw en zo heet ook het debuutalbum van de liedjesschrijver. Op Bellse Parese (Bastaard Platen/Sonic Rendezvous) benadrukt Noorman de twee kanten die hem kenmerken. Enerzijds zijn er angstaanjagende nummers waarop hij ranzige potten-en-pannen-muziek in de stijl van Tom Waits maakt, net zoals labelgenoot Jeroen Kant dat doet. ‘Voer je idealen aan de slager / En je vuist meer…