Mist, wind, regen, het wordt kortom tijd voor een herfstplaat. En met een herfstplaat uit Schotland kun je gewoon niet mis zitten, ook al is-‘tie al een half jaar uit. We hebben het over Fixing The Shadows (Crooked Mouth Records) van Grant Campbell. Wat een prettige plaat voor een glas whisky bij de open haard. Nu houd ik niet van whisky en heb ik ook geen open haard, maar u begrijpt wat ik bedoel. De 12 merendeel rustige liedjes (geen herfststormen!) zijn met hulp van Iain Hutchinson (diverse instrumenten en meer…

Man man, wat waren we opgetogen over het titelloze debuut van Tim Knol uit 2010. Eindelijk een jonge gast die, opgegroeid met een dieet van countryrock en oude soul, Nederland een poepje zou laten ruiken. Een heerlijke plaat met frisse Nederlandse americana. Ook de in 2011 uitgekomen opvolger Days was een interessant album. En toen wilde Knol wel eens kijken wat er nog meer was behalve muziek. Hij bouwde een sabbatical in waarin hij zich toelegde op fotograferen. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Voor Soldier On (Excelsior) moest meer…

Na Darker Angels – The Country & Western Music Of Maurice Mattei and the Tempers – The Sam Quentin Series Vol. 1 (zie recensie) is er nu Ragged Dolls – The Rock & Roll Music Of Maurice Mattei and the Tempers – The Sam Quentin Series Vol. 2 (Mar Key Records). De veelzijdige artiest uit de staat Ohio pakt hier uit met twaalf puntige liedjes. Maurice Mattei neemt de gedaante aan van een pubrocker die zich uitleeft met harde rhythm & blues. Riffs als Chuck Berry en huilen als Howlin’ Wolf met een mondharmonica. Crabtree & Evelyn doet meer…

Nooit kijk ik naar het televisieprogramma Voetbal International. De sport vind ik weliswaar mooi, maar het gelul erover kan me gestolen worden. Nu blijkt echter dat ik toch wel wat gemist heb de laatste tijd. Tenminste, als de huisband, Danny Vera en co, tijdens dat programma zo goed is als op het nieuwe album, Distant Rumble (Excelsior). Want die plaat, ik zeg het maar gelijk, is fantastisch. Met name het tweede gedeelte van het album is sensationeel goed. De Zeeuw Vera (ware naam Polfliet) heeft een geluid dat geënt is op oude meer…

Dit Close To The Floor (Nine Mile Records/Sonic Rendezvous) is hier al bijna grijsgedraaid. Hoog tijd voor een stukje. Want oh oh oh wat horen we Patrick Sweany graag vertellen dat hij op weg is naar Georgia, Texas en New York City (Working For You). Want die stem neemt je altijd mee. Een ruige strot als John Fogerty of Eddie Hinton. Ja, misschien zelfs als Otis Redding. En dat klotsende soulgitaartje van hem, zoals op Bus Station, geweldig! Dat is ’the loneliest place in the world’ als we hem mogen geloven. Op dit nummer meer…

Drag The River, maakt die naam nog wat bij u los? Het kwartet met Chad Price en Jon Snodgrass als voormannen bouwde in het vorige decennium een naam op als solide vertegenwoordiger in het grofkorrelige segment van de alternatieve country. Dan bedoelen we de hoek waarin we ook Lucero, Two Cow Garage en bands als Glossary en Lauderdale kunnen vinden. Na een pauze van een jaar of vijf ligt er ineens weer een nieuw, titelloos, album (Xtra Mile Recordings) van het gezelschap uit Colorado. Een prima album, laat dat gezegd zijn. Wel meer…

Miraculous Mule is een trio uit Londen waarin we Michael J. Sheehy tegenkomen. We recenseerden al eens albums (zie hier en hier) van hem. Op Deep Fried (Bronzerat/Munich) brengt hij samen met zijn broer Pat en Saint Silas nog steeds blues met een donkere sfeer. Op opener Run On nog als oude bluesmannen, maar op het daarop volgende Satisfied meer als Black Keys. Eendimensionaal, wat het juist kracht geeft. Op Dangerous Blues roept de band een sixtiesbeatsfeertje op, met dank aan enkele enthousiast roepende dames. Funky meer…

Vandaag begint Brother Dege aan een korte tournee door Nederland. Gaat dat zien, want zijn nieuwe album How To Kill A Horse (eigen beheer) is zeer de moeite waard. Interessante kerel ook. Hij laat op zijn website optekenen dat hij een van de best bewaarde geheimen is van het diepe zuiden van de Verenigde Staten. Daar zit wat in. Negen albums en twee boeken staan op zijn naam. Lovende kritieken, maar wellicht te compromisloos voor het grote publiek. Want niet iedereen is gecharmeerd van een nummer als Crazy Motherfucker. Hij komt uit Louisiana en meer…

De leukste cajunplaat van 2013 komt niet uit Louisiana, maar gewoon uit Groningen. , not blue. (eigen beheer) heet het ding en daarop trekt Cochon Bleu knap om het moeras van clichés heen waarin al zoveel na-apers zijn verdwenen. De band is het stadium van zo puur mogelijk als een echte cajunband willen spelen allang voorbij. Niks geen krampachtigheid hier, alles mag. Vijftien jaar ervaring hebben ze al, de broers Henk (gitaar, viool), Hette (gitaar, banjo) en André (drums) Gubbels en accordeonist Jeroen de Jong. Zingen doen ze in meer…

In dertien uur stonden de dertien nummers van XIII Hours (eigen beheer) van Achilles Wheel op de band. Live opgenomen in het historische Nevada Theatre in Nevada City, Californië. Nee, geen doorsnee liveplaat, het theater werd in feite gebruikt als een studio. Dat leverde een ouderwetse jam op waarin een New Orleans backbeat gecombineerd wordt met gitaarlijnen die door Carlos Santana zouden kunnen zijn neergelegd. Rollend als stoere outlaws sturen ze naar een snelle countrybeat en laten de drummer gaan in een solo. Of ze meer…