Op een reis van Woodstock naar New Orleans zoekt Anders Osborne naar de vrede. Bijna zeven minuten duurt het titelnummer Peace (Alligator/Munich) waarmee hij het album opent. Je kunt je blijven verbazen over de van soul doordrenkte rootsrock van de in Zweden geboren musicus. Die is zo Amerikaans als wat, maar nooit een simpele doordruk van zijn voorbeelden. Osborne blijft zich ontwikkelen als een oorspronkelijk artiest die graag zijwegen inslaat. Funky en modern op Let It Go, flirtend met reggae op Windows en Sarah Anne. Chaotische no meer…

Samen met Doug Sahm schreef Augie Meyers halverwege de jaren zestig muziekgeschiedenis door Engelse beat te roeren door Texaanse country en Mexicaanse conjunto. Nadat het Sir Douglas Quintet de horizon had verlegd van San Antonio naar San Francisco kwam daar nog ook nog psychedelische rock bij. Ondertussen maakte Meyers in de jaren zeventig heerlijke countryplaten zoals You Ain’t Rollin Your Roll Rite en Finally In Lights. Lover Lost And Found (El Sendero Records) brengt dat geluid helemaal terug. Zo heeft But For Now die meer…

Een echte groeidiamant, dit Southeastern (Southeastern Records/Thirty Tigers/Bertus) van Jason Isbell. De eerste draaibeurten deden de overwegend rustige nummers me helemaal niets. Beetje saai, zo was de eerste indruk. Slechts bij Super 8, het enige rockende nummer van de plaat, veerde ik op. Maar na vaker draaien begonnen de nummers door te dringen tot mijn in eerste instantie afwerende brein. En verder. Naar beneden. Naar de ziel. Isbell zweerde de drank af en trouwde met violiste Amanda Shires en doet zonder valse sentimenten meer…

Liefhebbers van de Drive-by Truckers weten vast nog wel wie Shonna Tucker is, de blonde bassiste die in 2011 de band verliet. Op de laatste DBT-albums stonden, naast liedjes van de bekende krachten Patterson Hood en Mike Cooley, ook al enkele songs van haar hand. De meeste fans vonden dat op zijn best aardige rustpunten tussen het geweld van de echte songschrijvers. Van Shonna Tucker zouden na haar vertrek wel niet veel meer horen. Ha, fout, A Tell All (Sweet Nectar Records) is het eerste album van Shonna Tucker & Eye Candy, meer…

Gelukkig zijn er nog vrouwen die het vak van countryzangeres serieus nemen. Die gewoon country zingen omdat ze country voelen en die weinig van de commerciële poespas er omheen moeten hebben. Elisabeth Cook, bij voorbeeld, of de op punt van doorbreken staande Kacey Musgraves. En Lindi Ortega natuurlijk, de in Nashville neergestreken Canadese zangeres die met Tin Star (Last Gang Records) haar vijfde volwaardige album alweer aflevert. Met haar twee vorige platen, Litttle Red Boots en het heerlijke Cigarettes & Truckstops, zorgde ze meer…

De in Californië wonende Brett Detar kiest in zijn muzikale loopbaan duidelijk een andere weg dan de meeste andere artiesten.  Hij kiest in ieder geval een ander businessmodel, want na het uitmuntende Bird In The Tangle, biedt hij ook zijn tweede album, Too Free To Live, als gratis download aan. Natuurlijk met de hoop dat men daarna overgaat tot het kopen van een van de vele pakketten waarin dit album ook in fysieke vorm aangeboden wordt: als cd, als dubbelelpee op wit vinyl, met of zonder t-shirt, enz. En ondertussen meer…

Vier mannen met akoestische instrumenten rond één microfoon, dan weten we het wel: it’s bluegrass time! Ruim 20 jaar geleden besloten Arnold Lasseur (zang, mandoline, dobro)  Robert-Jan Kanis (gitaar, zang), Bart van Strien (zang, banjo) en Aart Schroevers (zang, contrabas) samen rond die microfoon te gaan staan. Toen overigens nog niet als de Blue Grass Boogiemen, maar als de Hillbilly Boogiemen. Bovendien beperkten de Utrechters zich niet tot bluegrass, maar gooiden ze ook een flinke portie rockabilly en oldtime country in hun muziek. Nu bestaan  meer…

De vorige plaat, Divine Providence, van Deer Tick was een woeste rockplaat die me weinig kon bekoren. Maar met Negativity (Partisan Records) keert de groep uit Rhode Island in topvorm terug. Zanger John McCauley legt ziel en zaligheid in de 12 nummers op dit album. Hier speelt een rockgroep country en soul hetgeen een indievorm van gedreven countryrock oplevert die we graag horen: Marah, Deadstring Brothers, Deer Tick. Tekstueel verhaalt McCauley regelmatig van de dingen die hem de afgelopen tijd overkomen meer…

Raadsel: het komt uit Canada en heeft donkere krullen. Oh ja, en een fantastische stem! Het antwoord? Jadea Kelly, ze komt uit Whitby, Ontario om precies te zijn. En op haar tweede album Clover (Divergent/True North Records) laat ze horen wat ze allemaal kan met die stem. Je kan het het beste omschrijven als wat folkpop. De wegen naar de hel zijn geplaveid met folkpop, maar Jadea Kelly doet er toch wat bijzonders mee. Het psychedelische gitaarlijntje bij voorbeeld in Powell River. Of het diep weggestopte, met meer…

Neko Case zal er dit jaar wel vandoor gaan met de prijs voor de langste albumtitel: The Worse Things Get, The Harder I Fight, The Harder I Fight, The More I Love You (Anti). Het heeft vier jaar geduurd voordat deze opvolger van Middle Cyclone er was. Vier jaar waarin Case het behoorlijk voor haar kiezen heeft gehad. Beide ouders, met wie ze een moeilijke relatie had, overleden. Depressieve klachten waren het gevolg. Een moeilijke tijd waarin ze zelfs niet naar muziek, met uitzondering van ragtime, kon luisteren. Dat ze er uiteindelijk weer bovenop zou komen wist ze wel. Het meer…