De rauwe folk en countryblues van Charlie Parr had niet misstaan op de soundtrack van O Brother, Where Art Thou? De uit Duluth, Minnesota, afkomstige Parr houdt het op Barnswallow (Tin Angel/Sonic Rendezvous) simpel. Hij valt terug op de basis. Dat is genoeg. Maar let op, dit is traditionele muziek zonder strikte regels. Authentiek. Stampvoetend geeft Mikkel Beckmen (wasbord en nog wat spul dat je nauwelijks kunt scharen onder de muziekinstrumenten) het ritme aan. Dave Hundreiser blaast op mondharmonica en jaw-harp. Parr (resonatorgitaar, meer…

Je kunt je afvragen wat Charley Cruz & The Lost Souls nog meer moeten doen om jullie, lezers, te overtuigen van het feit dat er hier in de Lage Landen prachtige americana gemaakt wordt. En dat een uit South Carolina of Missouri voor veel geld geïmporteerde cd (ik doe nu alsof er niet gedownload wordt en het bestaan van Spotify ontken ik ten behoeve van deze recensie ook even) niet per definitie beter is dan een album uit Dordrecht. The Other Side (CRS/Munich), het derde album van dit kwartet uit deze stad staat namelijk als een meer…

De singer-songwriters Steve Mayone en Kristina Stykos ontdekten in 2006 tijdens een concert van eerstgenoemde dat hun grootouders familie van elkaar waren. En zij dus ook. Ze vonden dat zo leuk dat ze samen gingen werken. The Cousins Project – Beautiful Blood (Thunder Ridge Records) is het resultaat daarvan. Mayone komt uit Brooklyn, New York, en heeft vier soloplaten op zijn naam staan. Stykos woont in Vermont en heeft er drie uitgebracht. De muziek die ze gezamenlijk maken doet vertrouwd aan, het is bedachtzame meer…

Olav Larsen groeide in Noorwegen op met de platen van zijn vader. Die draaide veel blues en later ook Dylan, Springsteen en Young. Larsen verdiepte zich daarna in het werk van Van Zandt, Guy Clark en John Prine. Zoals wij allemaal eigenlijk, niet waar? Verschil is echter dat Larsen een band begon: Olav Larsen & the Alabama Rodeo Stars. Memory Lane (eigen beheer) is inmiddels het derde album van deze groep. Het staat vol met liedjes die die klassieke jaren ’70-countrysfeer uitwasemen. Een rammelende piano, een fiddle, meer…

In de recensie van Indestructible Machine van Lydia Loveless hebben we het al eens gehad over Todd May. Als gitarist op die plaat maakte hij op een van de nummers indruk met een geluid dat veel weg heeft van Richard Lloyd van Television. Dat we hier te maken hebben met een gitaarman die houdt van catchy liedjes blijkt wel uit de titel Rickenbacker Girls (Peloton Records). Het is een perfect etiket voor een plaat waarin de liefde voor pure popmuziek (alles van The Byrds tot new wave zullen we maar zeggen) duidelijk doorkomt. En wat meer…

Zijn er nog liefhebbers van stevige altcountry? Voor hen is Mansion And The Money (eigen beheer) van de Jack River Kings namelijk een verplichte aanschaf. De Jack River Kings is een kwartet uit Alaska. Middelpunt van de groep is zanger/gitarist Matthew Dean Herman, die in 2009 overigens ook een zeer luisterwaardige soloplaat (met daarop het nummer Jack River) uitbracht. Op dit debuut van JRK staan 10 prima nummers met hoog meezinggehalte die in sommige gevallen beter als rock ’n roll met een stevig meer…

De klanken van dobro en mandoline buitelen als golfjes over elkaar, waarna het zeewater nog een eind over het strand spoelt in de vorm van de samenzang van Larkin Poe & Thom Hell. The Sound Of The Ocean Sound (Edvin/Sonic Rendezvous) is het resultaat van een samenwerkingsverband tussen de Amerikaanse zussen Rebecca en Megan Lovell en de Noorse musicus Hell. Opgenomen in de Ocean Sound-studio in Noorwegen. De percussionist Sola Akingbola van Jamiroquai werkte mee aan de plaat. Dit is folkpop voor blote voeten. Kwallen en krabben meer…

Jaimi Faulkner afficheert zichzelf als rhythm&blues/roots/soul/singer-songwriter. Dat laatste is zeker waar: de geboren Australiër zingt zelfgeschreven liedjes. En hij zingt ook goed. Mooie soulvolle stem en ook prima gitaarspel trouwens. En de liedjes op zijn derde studio-album Turn Me Around (V2) zijn zeker aanstekelijk. Maar… er is een maar. Hij wil te graag. Anders kan ik het niet omschrijven. De hele plaat maakt op mij de indruk dat de thans in Berlijn woonachtige Faulkner commerciele uitverkoop houdt. Twee nummers zijn dan ook geproduceerd door meer…

De Deadstring Brothers zijn de Deadstring Brothers niet meer. Op Cannery Row (Bloodshot Records/Bertus) is van de band uit Detroit, Michigan, alleen frontman Kurt Marschke over. Hij reisde af naar Nashville om daar met andere mensen deze plaat op te nemen. Een heel groot verschil in richting betekent het overigens niet. Dit is nog altijd rootsrock voor rokerige bars en zweterige zaaltjes. Hooguit is iets van de energie van de grote stad verdwenen. Niet zo heel erg, want nog meer dan in het verleden richt Marschke zich op zijn meer…

Sara Petite schrijft venijnige liedjes over de liefde. Zo begint Circus Comes To Town (eigen beheer) met Perfume, niet zomaar een luchtig liedje. Ze verkondigt dat ze niet zo’n jaloers type is, maar laat haar man niet thuiskomen met een luchtje van een parfum dat niet van haar is. In haar geval kun je stellen dat het louterend is dat ze zo’n werkje heeft geschreven. Ze heeft namelijk heel andere zaken aan haar hoofd. Haar partner (en drummer) John Kuhlken overleed in 2011 als gevolg van een zeldzame bloedziekte. Het verklaart de diepere emotionele meer…