Luisteren naar Those Early Years (eigen beheer) van The Hems is een waar genot. Zeker als je een liefhebber bent van de muziek van Gilian Welch en Dave Rawlings. Je kunt er immers niet omheen dat de invloed van laatstgenoemd duo groot is op The Hems, dat overigens ook een duo is. Dusty McClellan, uit Houston, ontmoette de uit Maryland afkomstige Jamie Zanelotti in Austin. En de rest is geschiedenis, zou ik bijna zeggen. Het zou me namelijk hogelijk verbazen als we in de toekomst niet veel meer van hen gaan horen. De muziek van meer…

Kijk eens in de spiegel en aanschouw het beest binnen in je. Dat is Gargon. Gargon is in zijn jeugd door zijn ouders vergeten bij het tankstation en nu moet je verder leven met hetgeen dat met hem gedaan heeft. Dit is zo’n beetje het gegeven dat Johnny Dowd op zijn nieuwe album Do The Gargon (Mother Jinx Records) uitwerkt. Nu maakt Dowd al een tijdje niet meer de donkere alt.country zoals op Wrong Side Of Memphis (1998), maar nu kunnen we toch we stellen dat hij voorgoed het huis aan Americanastreet verlaten heeft. Do The Gargon is een harde meer…

Loom en funky met een rurale hiphopgroove, bent u daar nog? Kail Baxley levert met Heatstroke – The Wind And The War (Forty Below Records) een uiterst origineel debuut af. Met blazers en scheurende mondharmonica lijkt opener Don’t Matter To Me vooral op de ook al zo bijzondere band Red Rooster uit New York. Baxley groeide op in Williston, South Carolina, waar de beroemdste inwoner van het stadje hem op straat danspasjes leerde. Dat was niemand minder dan James Brown. Zo gek is die funky component in de relaxte rootssound meer…

Met The Fortunate Sons begint de nieuwe cd van Amy Speace sterk. De in Nashville neergestreken Amerikaanse zingt met krachtige countrystem over ‘drunks and dreamers, criers and cheaters’, personages waarin ze zichzelf verplaatst. Niet alle teksten op How To Sleep In A Stormy Boat (Continental Song City/Munich) zijn zo uit het leven gegrepen, Speace vlucht graag in mooie romantische beelden. Dan zingt ze op een sprookjesachtige manier die minder kan bekoren. Op Lullabye Under The Willow zorgen de mooie donkere streken van meer…

Als ik op iemand jaloers ben vanwege diens baan, dan is het op Peter Cooper. Die is “professor of country music at Vanderbilt University’s Blair School of Music”. Beetje de hele dag over countrymuziek lullen. Heerlijk lijkt me dat. En dan voor de rest van de tijd muziek maken met Eric Brace, voorman van het countryrockgezelschap Last Train Home. Omdat hun vorige gezamenlijk project al uit 2010 stamt, kreeg de nieuwe plaat, tongue in cheekend, de titel The Comeback Album (Red Beet Records) mee. Hierop 9 nieuwe nummers en 4 covers. Het heerlijke meer…

Toen ik nog met Matchbox-autootjes speelde, wilde ik vrachtwagenchauffeur worden. Aan het stuur van zo’n machtige truck zou ik vast en zeker de koning van de weg zijn! Waarschijnlijk had Bill Kirchen dezelfde wens. Hij bleef dichter bij die gedachte. Al 45 jaar reist hij rond de wereld op dieselbilly. Seeds And Stems (Proper/Rough Trade) is een soort overzicht van zijn loopbaan. Met Jack O’Dell (drums), Maurice Cridlin (bas) en nog wat andere gasten speelde hij zijn nummers opnieuw in. Publieksfavorieten als Mama Hated Diesels en meer…

Lekker plaatje uit Calgary voor liefhebbers van cool. De twangende gitaarnoten van The Ruminants (eigen beheer) vliegen door de ruimte als een petticoat aan de arm van een gespierde vetkuif. The Ruminants brengen country en rock-‘n-roll alsof ze in de jaren zestig teruggrijpen naar de jaren vijftig. Ultracool zijn de nummers die wel iets weg hebben van Sam the Sham & the Pharaos zoals Lift Up Your Eyes en 16 Dollars. Tamelijk rudimentair is het soms. Bloodstained Man herinnert bijvoorbeeld aan de kale rockabilly van Tav Falco. Zo meer…

Over countrysoul hebben we het de laatste jaren heel vaak gehad op deze site en bijna altijd in positieve zin. Deze keer niet. Kevin Russell probeert op Gulf Coast Museum (Nine Mile Records/Sonic Rendezvous) te zingen als een soulzanger, maar dat lukt van geen kant. Waardoor deze tweede cd van zijn hobbygroep Shinyribs uitdraait op een jammerlijke mislukking. Is het allemaal kommer en kwel? Nee, als Russell gewoon zijn ding doet, dan is zijn rammelende rootsrock nog altijd aangenaam. Helaas heeft de Texaan zich ten doel gesteld meer…

Het lijkt af en toe een beetje op Norwegian Wood, het instrumentale Encre De Plume dat is te vinden op de ep Venez Danser (eigen beheer) van het Canadese Oh My Darling. Aan de akoestische bluegrass en oldtime voegen de vier vrouwen uit Winnipeg deze keer een cajunsausje toe. Als ze zingen, doen ze dat in het Frans. Wie meent dat traditionele muziek niet levendig kan klinken heeft het mis. De fraaie samenzang slingert zich met krullen om het snarenspul van contrabas, banjo, viool en gitaren. Gasten zorgen voor toevoegingen meer…

Wat zegt het dat  er geen Engelstalige Wikipediapagina over Sam Baker is, maar wel een Nederlandstalige? Dat hij hier beter op waarde geschat wordt? Dat zou kunnen, we lusten er hier wel pap van. Alle albums van Baker gaan er in deze streken in als koek, zijn optredens worden uitstekend bezocht. En er is reden voor opwinding want er ligt een nieuw album in de winkels: Say Grace (Lucky Dice). Het is het vierde album van de in 1954 in Texas geboren singer-songwriter met het karakterestieke hese stemgeluid. Nee, heel veel is er niet meer…