Olav Larsen groeide in Noorwegen op met de platen van zijn vader. Die draaide veel blues en later ook Dylan, Springsteen en Young. Larsen verdiepte zich daarna in het werk van Van Zandt, Guy Clark en John Prine. Zoals wij allemaal eigenlijk, niet waar? Verschil is echter dat Larsen een band begon: Olav Larsen & the Alabama Rodeo Stars. Memory Lane (eigen beheer) is inmiddels het derde album van deze groep. Het staat vol met liedjes die die klassieke jaren ’70-countrysfeer uitwasemen. Een rammelende piano, een fiddle, meer…

In de recensie van Indestructible Machine van Lydia Loveless hebben we het al eens gehad over Todd May. Als gitarist op die plaat maakte hij op een van de nummers indruk met een geluid dat veel weg heeft van Richard Lloyd van Television. Dat we hier te maken hebben met een gitaarman die houdt van catchy liedjes blijkt wel uit de titel Rickenbacker Girls (Peloton Records). Het is een perfect etiket voor een plaat waarin de liefde voor pure popmuziek (alles van The Byrds tot new wave zullen we maar zeggen) duidelijk doorkomt. En wat meer…

Zijn er nog liefhebbers van stevige altcountry? Voor hen is Mansion And The Money (eigen beheer) van de Jack River Kings namelijk een verplichte aanschaf. De Jack River Kings is een kwartet uit Alaska. Middelpunt van de groep is zanger/gitarist Matthew Dean Herman, die in 2009 overigens ook een zeer luisterwaardige soloplaat (met daarop het nummer Jack River) uitbracht. Op dit debuut van JRK staan 10 prima nummers met hoog meezinggehalte die in sommige gevallen beter als rock ’n roll met een stevig meer…

De klanken van dobro en mandoline buitelen als golfjes over elkaar, waarna het zeewater nog een eind over het strand spoelt in de vorm van de samenzang van Larkin Poe & Thom Hell. The Sound Of The Ocean Sound (Edvin/Sonic Rendezvous) is het resultaat van een samenwerkingsverband tussen de Amerikaanse zussen Rebecca en Megan Lovell en de Noorse musicus Hell. Opgenomen in de Ocean Sound-studio in Noorwegen. De percussionist Sola Akingbola van Jamiroquai werkte mee aan de plaat. Dit is folkpop voor blote voeten. Kwallen en krabben meer…

Jaimi Faulkner afficheert zichzelf als rhythm&blues/roots/soul/singer-songwriter. Dat laatste is zeker waar: de geboren Australiër zingt zelfgeschreven liedjes. En hij zingt ook goed. Mooie soulvolle stem en ook prima gitaarspel trouwens. En de liedjes op zijn derde studio-album Turn Me Around (V2) zijn zeker aanstekelijk. Maar… er is een maar. Hij wil te graag. Anders kan ik het niet omschrijven. De hele plaat maakt op mij de indruk dat de thans in Berlijn woonachtige Faulkner commerciele uitverkoop houdt. Twee nummers zijn dan ook geproduceerd door meer…

De Deadstring Brothers zijn de Deadstring Brothers niet meer. Op Cannery Row (Bloodshot Records/Bertus) is van de band uit Detroit, Michigan, alleen frontman Kurt Marschke over. Hij reisde af naar Nashville om daar met andere mensen deze plaat op te nemen. Een heel groot verschil in richting betekent het overigens niet. Dit is nog altijd rootsrock voor rokerige bars en zweterige zaaltjes. Hooguit is iets van de energie van de grote stad verdwenen. Niet zo heel erg, want nog meer dan in het verleden richt Marschke zich op zijn meer…

Sara Petite schrijft venijnige liedjes over de liefde. Zo begint Circus Comes To Town (eigen beheer) met Perfume, niet zomaar een luchtig liedje. Ze verkondigt dat ze niet zo’n jaloers type is, maar laat haar man niet thuiskomen met een luchtje van een parfum dat niet van haar is. In haar geval kun je stellen dat het louterend is dat ze zo’n werkje heeft geschreven. Ze heeft namelijk heel andere zaken aan haar hoofd. Haar partner (en drummer) John Kuhlken overleed in 2011 als gevolg van een zeldzame bloedziekte. Het verklaart de diepere emotionele meer…

Eens kijken, wat schreven we de vorige keer over Uncle Lucius. Vier sterren kreeg het in eigen beheer uitgebrachte Pick Your Head Up voor de slepende groove en een stem met soul. Heel veel is er niet veranderd op And You Are Me (Blue Rose/Sonic Rendezvous). Set Ourselves Free doet het met een baritonsax en eindigt met een mooie gitaarsolo die ze bij southern rock brengt. Op Pocket Full Of Mystery vallen vooral de fraai vibrerende stembanden van Kevin Galloway op. Na die eerste twee nummers brengt de band uit Austin, Texas, twee meer…

Paul Knowles en Nicole Storto vormen samen New American Farmers. Eerder noemden ze zich Mars Arizona. Een nieuwe naam, maar verder is dit toch vooral een voortzetting van hetgeen we kennen van Mars Arizona. Zelf houden ze het op de term cosmic americana. Brand New Day (Big Barncat Records) begint met Gene Parsons in een bijrol op Everywhere. Mooi hoe ze hier de begindagen van de countryrock terughalen. Lijkt vooral op The Byrds, waarin genoemde Parsons immers ook speelde. Op het titelnummer moeten we meer…

Eastbound Jesus, de zes mannen van deze groep uit Greenwich New York krijgen hier sowieso al punten voor de geinige bandnaam. Of ze die punten ook scoren in hun godvruchtige thuisland is een andere kwestie. Daar zullen ze het dan vooral van hun muziek moeten hebben. En die is lekker, hoor. Hangt een beetje tussen bluegrass en americana. Vergelijkbare groepen zijn O’Death en de Avett Brothers. Bluegrass met drums en elektrische gitaar dus. Verder hebben de liedjes op dit Northern Rock,  zeker de vier die langer dan meer…