Wat is er nodig voor het maken van een prachtige EP? Jim Dead laat horen dat dat niet veel hoeft te zijn. Een akoestische en een elektrische gitaar en twee stemmen. De uit Glasgow afkomstige Dead begeleidt zichzelf op de akoestische gitaar en zijn maat Craig Hughes doet het elektrische werk. Met een dergelijk beperkt instrumentarium moet je natuurlijk wel sterke liedjes hebben om overeind te blijven. En gelukkig is dat op dit I’m Not Lost (Deadville Recording Company) het geval. Zes betrekkelijk sombere liedjes, dat meer…

Die stem als een zomerbries past goed bij de muziek van Rich McCulley, een rootsrocker uit Los Angeles. Al ruim een decennium levert hij zo af en toe een plaat af vol lekkere liedjes met hooks en alles wat je maar kunt wensen in een stukje muziek van ruim drie minuten. Samenzang bijvoorbeeld. En een elektrische gitaar die de boel weet aan te wakkeren. The Grand Design (eigen beheer) is een album waar niets op valt af te dingen. Gewoon ambachtelijke rootsrock zoals we het graag horen. Niets meer en niets minder. De positieve noot die te danken is aan meer…

De Amerikaan Ian Fitzgerald noemt zichzelf liever een folkzanger dan een singer-songwriter. Dat is best opmerkelijk, want zelden is de behoefte om songteksten te lezen zo groot als bij zijn album No Time To Be Tender (eigen beheer) het geval is. Zijn liedjes zijn beeldend en vol betekenis. Zijn woordenpracht niets minder dan literatuur van het hoogste niveau. Fitzgerald beschrijft de valse hoop en gemiste kansen van het moderne leven. Het zijn geen meezingers, deze liedjes zonder refreinen. Maar wat zijn zijn zinnen fraai. ‘There’s a man here who’s meer…

Nederlandstalige americana, is dat wat?  Die vraag zou ik in z’n algemeenheid niet bevestigend willen beantwoorden. Je hebt goede en slechte Nederlandstalige americana. Veur ’t Zelfste Geld (eigen beheer) van Goes & de Gasten valt in de eerste categorie. Goes is Michel Goessens die met de Vlaamse groep Aardvark al meerdere platen uitbracht. Hij zingt hier, net als op die eerdere platen,  in het Sleidings (Sleidinge is een dorp nabij Gent). In de Gasten herkennen we onder meer de naam van H.T. Roberts (mandoline, banjo, bas, gitaar), waarvan we op meer…

Alles draait om een oude Volvo op de cd Buck (Cool Buzz) van de Zweed Daniel Norgren. Het verhaal rond het album begint met de aanschaf van een tweedehands Fostex recorder op een veilingsite. Norgren experimenteert wat met het apparaat en neemt geluiden op die zijn auto maakt. Daarna trekt hij er in het holst van de nacht op uit in Buck, zoals hij zijn benzineslurpende Volvo noemt. Die bijnaam heeft alles te maken met zijn bewondering voor de Amerikaanse schrijver Charles Bukowski, ook een grote drinker. Buck bevat vier experimentele meer…

Alsof ze op zullen stijgen, zoveel lucht blaast The Kingsbury Manx in de liedjes die ze brengen op hun zesde plaat. Bronze Age (Odessa Records/Munich) bevat het soort popliedjes dat met name door bandjes uit Nieuw-Zeeland in de tweede helft van de jaren tachtig nieuw leven werd in geblazen. De basis voor dit soort pop ligt natuurlijk in Engeland, want dit uit North Carolina afkomstige kwartet is duidelijk schatplichtig aan The Beatles. En omdat ze het zelf hebben over de good vibrations die ze hebben toegevoegd aan het nummer Concubine dienen meer…

En ook deze Howlin’ Brothers zijn weer geen broers of zelfs maar familieleden. De drie jongemannen wonen nu wel samen in een huis in Nashville waar ze na hun muziekstudies in Ithaca, New York heen trokken om hun geluk te beproeven. Na drie in eigen beheer uitgebrachte album lijkt dat geluk zich nu inderdaad te gaan openbaren. Dit Howl wordt uitgebracht op het Readymade Records-label van Brendon Benson (The Raconteurs), die het album ook produceerde. En u weet, alles wat Benson tegenwoordig aanraakt, verandert in meer…

De mannen van Slim Cessna’s Auto Club beginnen 27 april een nieuwe Europese tournee in Groningen met een optreden tijdens de Rhythm & Blues Night. Iets bijzonders, zo’n concert van deze Amerikanen. De band uit Denver, Colorado, geeft wilde voorstellingen waarin religie, waanzin en schuldbesef de boventoon voeren. Het verzamelalbum SCAC 102: An Introduction For Young And Old Europe (Glitterhouse Records/Munich) is een aardig voorproefje. Met 77 minuten is de cd tot de rand gevuld en daarnaast bevat meer…

Verbaast het u dat er in The Parlour Brothers geen enkele broer zit? En niemand die Parlour heet? Nee, niet echt waarschijnlijk. Het is een vaak gebruikte truc die bands uithalen om een zekere verbondenheid uit te stralen. Ook hier dus. Op het debuut Hard Sell (eigen beheer) staan negen liedjes van Steve Puchalski en een cover, Josie, van Kris Kristofferson. Net als Kristofferson is Puchalski iemand die een filmcarrière combineert met het leven als singer-songwriter. Maar hij was zijn leven als acteur een beetje zat en trok naar meer…

Het Canadese Current Swell is een band met twee gezichten op Long Time Ago (Nettwerk/Munich). Op een aantal nummers brengen ze heel aardige westcoastrock. Op I Want A Bird doorklieft een elektrische gitaar al snel het nummer dat verder wordt gekenmerkt door samenzang zoals Dawes het ook kan. Het rustige Brad’s Song past ook in die categorie. Veel vaker echter is sprake van die vervelende zand-tussen-de-tenen-sound waarmee hele volksstammen blijkbaar weglopen. Kenmerken: geforceerde nasale zang in een poging om toch enigszins meer…