Wie herinnert zich Stillhouse nog? De band met leden van Chatham County Line en Tift Merritt’s band die in 2005 zo indrukwekkend debuteerde met Through The Winter? Wel, van die band is eindelijk een tweede album verschenen, The Great Reprise (eigen beheer). Een mooi, ingetogen, album. Eentje die pas na een paar draaibeurten haar schoonheid ten volle prijsgeeft. Geen liedjes namelijk die vanaf het eerste ogenblik overtuigen. Het gaat langzamer, maar dat zijn vaak de beste, degenen die het langst meegaan. Natuurlijk is er die meer…

Veel te lang blijven liggen, dit uitstekende Miles Of Nowhere (Ride Records) van Dave Hardin. Het heeft namelijk alles wat je mag verwachten van een rootsalbum. Hardin schrijft verhalende nummers over de onderlaag van de Amerikaanse maatschappij en hij doet dat met inlevingsvermogen en empathie. Take Her ‘Way gaat over een prostituee die dood werd aangetroffen in een motel. Hardin las een bericht in de krant en besloot de menselijke kant van zo’n verhaal te belichten. Die vrouw was namelijk niet alleen maar prostituee. Ze was ook meer…

Dave Armo verdient zijn geld als advocaat, in zijn vrije tijd maakt hij liedjes. Poets On The Wall (eigen beheer) is zijn derde album. De musicus uit Californië heeft een stem die me zeer bevalt. Elke draaibeurt denk ik aan twee andere artiesten en wel onze eigen Lucky Fonz III en Dan Stuart. Derhalve mag duidelijk zijn dat de zang van Armo in technisch opzicht verre van perfect is, maar zoals zo vaak verschaft het hem juist eigenheid. Bijna alle instrumenten werden bespeeld door Armo en zijn producer Jeff Rolka. Vooral de fraaie toetsenpartijen vallen op. Ook de  meer…

Al bijna vijftig jaar maakt Graham Gouldman popmuziek. Voordat hij succesvol was als bandlid van 10cc, schreef hij al hits voor Yardbirds (For Your Love), Hollies (Bus Stop) en Herman’s Hermits (No Milk Today). Op Love And Work (Rosala Records/Bertus) blikt hij terug op zijn loopbaan. Het album vangt aan met The Halls Of Rock ‘N’ Roll waarin hij een wandeling maakt over Abbey Road. Daylight gaat over de in 2011 overleden Andrew Gold, met wie Gouldman in de jaren tachtig Wax vormde. In die band deelden de Brit Gouldman en de Amerikaan Gold een meer…

Zijn we hier eigenlijk nog wel altcountry.nl, of ook altsoul.nl, altblues.nl of zelfs altfunk.nl als we het nieuwe album van JJ Grey & Mofro willen bespreken? Die vraag kun je je stellen bij This River (Alligator/V2), want het sextet uit Florida dat hier doorbrak met Lochloosa (uit 2004) mengt tegenwoordig zo veel blazersmuziek in haar krachtige mix van zuidelijke rock dat van alternatieve country of zelfs van americana eigenlijk geen sprake meer is. Met een beetje goede wil zou je de twee wat langzamere nummers, meer…

Met een aantal ep’s had de Texaan Ronnie Fauss al naam gemaakt, I Am The Man You Know I’m Not (Normaltown) is zijn eerste volwaardige album. De altcountry van deze man zwabbert een beetje en dat vinden we altijd buitengewoon plezierig. Een autorit waarbij af en toe het stof van de berm opwaait is nu eenmaal spannender dan een tocht die alleen maar over glad asfalt gaat. Op I Don’t See You benadert Fauss met zijn band de sfeer en energie van Slobberbone. Verder zijn Steve Earle en Gram Parsons voorbeelden voor de met meer…

Shovels & Rope was de titel van een cd uit 2008 van Cary Ann Hearst en haar man Michael Trent die ik pas eind 2011 besprak. Diezelfde dag besteedde ik namelijk aandacht aan Lions And Lambs, een nieuwe plaat van Hearst waarop Trent ook weer aanwezig was. Ik schreef toen dat 2012 best eens het jaar van Shovels & Rope zou kunnen worden. De twee zouden die cd-titel als artiestennaam gaan voeren en er zou dat jaar een nieuw album van ze verschijnen. Dat album kwam er. Die nieuwe plaat van Shovels & Rope heet O’ Be Joyful (Dualtone) en werd meer…

Strikt genomen is de muziek van at the close of every day natuurlijk geen alternatieve country of americana. Maar het leunt er wel tegenaan. Sterker nog, voor het werk van dit Nederlandse duo, bestaande uit Axel Kabboord (gitaar) en Minco Eggersman (zang en drums, we bespraken zijn soloplaat Hamden By Me trouwens hier) werd de benaming hollandia bedacht, oftewel de Nederlandse versie van americana. Je moet dan wel aan de americana van de Red House Painters en aanverwante bands denken. Trage gitaarfolkrock met enigszins meer…

Het in het begeleidende schrijven bij deze cd als indierock omschreven Varnaline heb ik altijd gezien als een slowcorevariant van altcountry. Anders Parker was de voorman van die band. Het in 2001 verschenen Songs In A Northern Key van Varnaline werd twee jaar later zelfs opnieuw uitgebracht in dezelfde hoes als een album van Anders Parker. Op zijn latere soloplaten zong Kendall Meade mee en van de twee samen verschijnt nu Wild Chorus (Nine Mile Records/Sonic Rendezvous). Als Anders & Kendall de sfeer brengen van Mazzy Star is dat meer…

Je hebt soulmuziek van de complete overgave en liters zweet. En je hebt soul die lekker loom is. Sudderend op een laag vuurtje. Zulke muziek maakt Garrett Lebeau. Rise To The Grind (Music Road Records/Munich) is zijn prachtige debuut. Als zanger doet hij wisselend denken aan Van Morrison, Aaron Neville en Al Green. De Amerikaan heeft niet alleen een geweldige stem, ook als gitarist overtuigt hij. Zijn trefzekere noten schiet hij als pijltjes van een boog. Altijd uiterst beheerst. De ritmesectie is al net zo doeltreffend. Over dat alles druipen meer…