Tim Gearan zingt over een vriendin die helemaal wild is van Waterloo Sunset van The Kinks, terwijl ze nog niet eens geboren was toen dat nummer uitkwam. Get A Gun heet het liedje en met dat begin van Riverboat (eigen beheer) ben je direct goed bij de les. Die stem van Gearan combineert Bobby Charles en Paul Westerberg. Gerafeld en scherp. Voeg daar nog wat blazers aan toe en het mag duidelijk zijn dat Gearan een interessante koers vaart. Op dit nieuwe album vertoeft de inwoner van Boston vooral in New Orleans. Niet alleen op meer…

Sympathieke kerel, deze Jarrod Dickenson. Dat is althans de overheersende indruk die het album The Lonesome Traveler (eigen beheer) achterlaat. Het is een en al goedmoedige warmte. ‘Take me back, Rosalie, take me back / I’ve been running away for too long / All the while I roamed / I thought of none but one / So leave the porch light on / I’m coming home / I’m coming home’, zingt hij op Rosalie. Die bedachtzame, enigszins hese zang zorgt er ongetwijfeld voor dat hij met liefde wordt ontvangen. Gevaar schuilt er niet in de muziek van deze meer…

Een paar dagen geleden bespraken we hier het heerlijke debuut van The Self Help Group. Het label dat deze plaat uitbrengt, Union Music Store, stuurde ook Way Up On The Hill van Hatful Of Rain mee. En die is niet onwelkom. Hatful of Rain is een kwartet uit Brighton dat zich specialiseert in Appalachian folk en bluegrass. Hier en daar hoor je echter ook wat Keltische accenten, waarmee deze band zich enigszins onderscheidt van de duizenden andere gezelschappen binnen het genre. De leadvocals komen meer…

Met de woorden ‘You can’t leave your story / But your story can leave you’ vat Kevin Abernathy een interessante kwestie bij de horens. Hij zingt het aan het slot van het titelnummer van Some Stories (eigen beheer). Het gaat over de zeggingskracht van een liedje. Maar ook over het ontbreken daarvan. En hoe het kan dat een verhaal dat eerst heel interessant lijkt, opeens alle aantrekkingskracht verliest. En wat een schrijver met dat alles aanmoet. Soms komt een tekst zo aanwaaien en een andere keer blijf je maar over de woorden meer…

Een heel bijzondere nieuwkomer in het wereldje van Amerikaanse rootsmuziek is Bhi Bhiman. Zijn ouders emigreerden van Sri Lanka naar de Verenigde Staten en die exotische achtergrond verschaft de singer-songwriter een geheel eigen geluid. De liedjes op Bhiman (Tummy Touch/Bertus) zijn te situeren tussen folk en soul en vallen op door een combinatie van humor en maatschappijkritiek. Bhiman zingt over te grote ego’s in te snelle auto’s (Take What I’m Given) en topondernemers die over de rug van de gewone man een crisis meer…

Not Waving But Drowning (Union Music Store), het debuut van The Self Help Group,  begint met sonisch gekraak alsof er iemand aan de zenderknop van een radio draait. Een ouderwets geluid, dat past bij een ouderwets klinkende plaat. The Self Help Group komt uit het Engelse Brighton en combineert op aparte wijze klassieke folkrock met americana. De banjo speelt een belangrijke bijrol in het geluid van de band. Belangrijkste troefkaart is echter het vocale vuurwerk dat ten toon gespreid wordt. De zang wordt verzorgd door meer…

Artiesten uit Scandinavië zijn meesters in het kopiëren. Meer dan eens weten ze ons compleet te verrassen met platen die uit een ander tijdperk lijken te komen. Prachtige westcoastproducties of knappe altcountry, het lijkt wel of die bands uit Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken altijd alles goed doen. Hoe zit dat met Mikael Persson? De singer-songwriter uit Zweden brengt op Marks & Bleeds (Paraply Records/Hemifran) popliedjes die de positieve sound van de jaren zestig combineren met het rockgeluid van de jaren tachtig. Dan meer…

Wie hem wel eens live aan het werk heeft gezien, hoopte vast en zeker dat Richard Thompson zich op Electric (Proper/Rough Trade) eens volledig op zijn elektrische gitaar zou richten. Natuurlijk doet de legendarische folkrocker dat niet. Hij is veel te goed om zichzelf op wat voor manier dan ook te beperken. Niettemin trekt hij direct fel van leer op het instrument op Stony Ground. Toch al de eerste beloning op deze sterke plaat. Zoals te verwachten viel van een ongekende vakman als Thompson weet hij precies waar hij met puntig spel accenten meer…

The Freedom To Fail (Small And Nimble Records/Blue Corn/Rough Trade) begint met wat omzwervingen tussen Texas en de Missisippi-delta. Stevige gospel met spannende trompetflitsen (Red Dirt) in een funky stijl, een oud slavenlied (Sink’ Em Low) in gospelstijl, een verkenning met slidegitaar (The Things That Matter) en daar tussendoor de gitaren in seventiesrockstand op The Hard Way. Het is voor Guy Forsyth niet genoeg. Hij wil andere terreinen verkennen. Zo doet Can’t Stop Dancing aan als Frans cabaret. Komt niet alleen door meer…

Vorig jaar toerde Alex McMurray nog door Nederland. We ontvingen toen zijn cd The Human Cannonball maar besloten deze leuke plaat, vanwege het feit dat het hij al wat ouder was, niet te bespreken. Nu ligt daar ineens zijn nieuwe plaat en die bespreken we graag. Alex McMurray is een muzikant uit New Orleans en dat hoor je.  I Will Never Be Alone In This Land (Threadhead Records) bevat 12 nummers die meanderen tussen blues, jazz, soul en rock en die hier en daar een snufje country hebben meegekregen. Met een beetje fantasie zou je kunnen meer…