Je zou het van alles kunnen noemen, misschien zelfs wel Indonesische altcountry uit Groningen. Dat schreven we in 2010 over het geweldige album Rudymentary (zie recensie) van Rudy & His Fascinators. Dat gaan we niet schrijven over Drummer Girl (eigen beheer/Sonic Rendezvous). De Groninger valt nu eenmaal niet in een hokje te duwen. Bij die vorige cd deden we dat toch, vooral om diens fascinerende trip een plaatsje te gunnen op deze website. Nu gaan we gewoon vertellen dat Rudy Lentze weer een intrigerende, spannende en meer…

Dit is een aangename verrassing, want wie verwacht nou aangenaam rammelende en rockende altcountry uit Zwitserland? Slam and Howie and the Reserve Men komen er vandaan. En Sons Of Ancient Times (Irascible) is behoorlijk raak. Ze beginnen met Wanna Be On The Road Again. Niet een echt bijzondere titel, maar toch een leuk liedje dat doet denken aan The Hackensaw Boys. Daarna volgt We Ain’t Fallin’ Back en dat is folkpunk met een banjo op snelheid en wat gekke geluidjes. Met Inside Out wordt het echt serieus, want dat lijkt verdorie meer…

Een meisje loopt het water in. Het water is diep. Aan het grijze wateroppervlak kun je het niet aflezen, toch weet je direct dat dit een tafereel is uit het zuiden van de Verenigde Staten. Deep Water (Tin Halo Music) van Lonesome Sisters gaat over arme weeskinderen, honger en perenbomen. En de muziek is al net zo kaal als de hoesfoto. Sarah Hawker en Debra Clifford hebben geen opsmuk nodig. Twee stemmen en akoestische snaarinstrumenten, dat moet voldoende zijn. Saai? Verre van! Stille wateren hebben diepe gronden. Luister naar meer…

Lonesome Scenes (Tin Halo Music) is iets minder eenzaam dan Deep Water (zie recensie hierboven) van Lonesome Sisters. Hier hebben Sarah Hawker en Debra Clifford namelijk gezelschap van Riley Baugus (banjo). Hawker beperkt zich tot zang en ook Clifford raakt in veel liedjes de snaren niet aan zodat de sound in feite net zo kaal blijft. Baugus treedt wel iets meer op de voorgrond met zijn vijf snaren, wat eigenlijk een beetje jammer is, omdat steeds maar weer die banjo toch ietwat eentonig is. Maar ja, eentonig hoort misschien wel bij eenzaam, dus wat meer…

Gek zijn ze erop, de Amerikanen. De blogwereld en de verantwoorde muziekstations daar houden van The Stray Birds. Het jonge trio uit Lancaster, Pennsylvania, maakt op het titelloze debuut (eigen beheer) klein gehouden akoestische snarenmuziek zoals men dat in het oosten van de VS wel vaker placht te doen. Smaakvol. Charles Muench begeleidt op bas (en ook zang) Oliver Craven (snaarinstrumenten, zang) en Maya de Vitry (snaarinstrumenten, zang). De stem van laatstgenoemde doet regelmatig denken aan Gillian Welch en meer…

Artiesten uit Scandinavië zijn meesters in het kopiëren. Meer dan eens weten ze ons compleet te verrassen met platen die uit een ander tijdperk lijken te komen. Prachtige westcoastproducties of knappe altcountry, het lijkt wel of die bands uit Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken altijd alles goed doen. Hoe zit dat met The Plastic Pals uit Zweden? Op Turn The Tide (Polythene Records) verblijden ze ons met dertien fijne liedjes die teruggrijpen naar de tijden van Dream Syndicate, True West, Thin White Rope, Sidewinders en nog wat meer…

Dan DeBerry en Dorothy Daniel waren highschool liefjes. Eenmaal op college aanbeland lieten ze elkaar los en gingen ze hun eigen weg. Na vijf jaar herenigden ze zich en trouwden ze. Bovendien gingen ze als The Danberrys nu samen hun muzikale weg. En dat is – voor ons luisteraars – het allerbeste besluit dat ze ooit namen. Want wat een plaat is de eerste volwaardige liedjesverzameling, een titelloos debuut, van dit duo geworden! Het kan niet anders dan dat zij muzikaal bet beste in elkaar naar boven halen. Dorothy Daniel heeft een meer…

By The Time I Get To Wilmot heet het debuut van Jethro Pickett. Wilmot, wat is daar dan? Wilmot is een dorpje in Tasmanië en het is de geboorteplaats van deze Pickett. Inmiddels woont hij in Dublin. Een Australiër in Ierland dus. Dan verwacht je, uitgaande van alle stereotypes, misschien een plaat vol jolige drankliederen. Maar niets is minder waar. Pickett schotelt ons 10 prima americananummers voor. Opvallend is hier het warme geluid uit de Wurlitzer die door Pickett of door vriendin Ursula Woods bespeeld meer…

Het verhaal achter The Strangest Light van de Amerikaanse groep The Ashtray Hearts is te vergelijken met dat van Can I Sit Here And Absorb van de Nederlandse groep William Seen’s Transport Music (hier besproken). Ook bij de Ashtray Hearts verliet de zanger en belangrijkste liedjesschrijver, Dan Richmond, het land. Hij volgde zijn vriendin naar de Balkan en liet zijn bandgenoten achter in Minneapolis.  Die richtten zich op andere dingen, werk en gezin enzo. Na terugkomst van Richmond bleek dat er nog steeds muziek in de meer…