Frida & the Coolants, wat een vreemde naam. Deze Frida Snell laat zich dus begeleiden door de koelvloeistoffen. Toch is het niet compleet vreemd. De band komt namelijk uit Kiruna in het uiterste noorden van Zweden en daar is het op moment van schrijven -11. Nogal koel dus. Frida had in 2002 als solo-artieste een hit in Zweden met het nummer Lucky Day, maar haar carièrre doofde al snel uit als de spreekwoordelijke nachtkaars. Na een studie kon ze aan de slag bij het mijnwerkersbedrijf Northland. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan meer…

Alsof Ghostriders In The Sky het fundament is voor gitaarlicks die afkomstig zijn van platen van Calexico of Chris Isaak, dat is de overheersende gedachte bij Alright Squires. Het is het eerste nummer van Stand Fast (Red Eye Music/Bertus) van Christopher Rees. De Britse singer-songwriter heeft op zijn nieuwste werkstuk weer heel iets anders in petto dan de soul van zijn vorige cd Heart On Fire, waarop hij samenwerkte met The South Austin Horns. Op Stand Fast trekt Rees de wouden in en komt er weer uit als een lightversie van Sixteen Horsepower. Dat meer…

Totaal genegeerd, dit uitstekende Everywhere You Come From (eigen beheer) van Dave Lefever. Vreemd, want wie de moeite neemt even te luisteren, is al bij de eerste tonen verkocht. Want Banks Of The River is zo’n nummer waar alles inzit wat je van rootsmuziek verlangt. Een mooie golvende melodie, fraaie samenzang, toetsen, gitaren, een cajunfiddle en een tekst over waar het gras groener is. Travel Far is al helemaal de grote wensdroom van liefhebbers van dit genre. Het begint met enkele auto’s die langsrijden, waarna een tekst meer…

Het duurde even voordat het kwartje viel. In eerste instantie lijkt Whisky Girl (Woolly Records) van de uit Idaho afkomstige Bart Budwig een beetje gewone plaat. 10 liedjes met klassieke altcountry die verwantschap vertoont met de outlaw country die in de jaren ‘70 opgeld deed. Maar na meerdere draaibeurten blijkt dat er toch wel iets meer aan de hand is. Ten eerste hebben een aantal songs (het zijn er eigenlijk 9 want de eerste track is een intro) een hoge meezingfactor. Dat geldt in het bijzonder voor meer…

Met Midnight On The Interstate zet Trampled By Turtles zo ongeveer een nieuwe standaard in muzikaliteit als het gaat om akoestische bluegrass. Wat een mooie melodie brengen banjo en fiddle! Een prachtig begin van Stars And Satellites (Banjodad Records/Thirty Tigers/Bertus) is het. En wat daarna volgt is al net zo fraai. Luister naar de open structuur van Alone met woohoohoo samenzang, terwijl de bas het diepte geeft. Dit is nog muzikaler dan hetgeen het toch ook zeer gewaardeerde Chatham County Line laat horen. Geperfectioneerd en toch met ziel. De fiddles meer…

De veteraan Zachary Richard maakt zijn naam als (cultureel) activist volledig waar op zijn nieuwe album Le Fou (eigen beheer). De voornamelijk Franstalige liedjes zijn niet alleen sterk geworteld in de cajunmuziek van Louisiana, Richard komt daarbij ook op voor maatschappelijke zaken die de staat aan de Golf van Mexico aangaan. Zo gaat hij in het titelnummer in op de gevolgen van het gezonken olieplatform Deepwater Horizon, eigendom van BP. Hier rollen niet louter bon temps voorbij, ook al komen die wel aan bod in Sweet Sweet. Dit is muziek met meer…

De Wurlitzer van Michael Webb brengt de warme gloed van de straatverlichting op het hoesje van Night Owl (PoMo Records), het nieuwe album van Ted Russell Kamp. Smile Alone heet dat nummer waarmee de plaat opent. Direct helemaal goed, want opnieuw valt vooral op met hoeveel soul de singer-songwriter uit Los Angeles zingt. Op Fireflies stookt Kamp het vuurtje op met zachtjes gloeiend spel op de Hammond. Als de temperatuur niet oploopt door de toetsen, dan toch zeker door de wrijving tussen metaal en de snaren van meer…

Wayne Hancock doet een opmerkelijke bekentenis op Ride (Bloodshot Records/Bertus). Want wat horen we The King Of Juke Joint Swing daar zingen? ‘When I’m home with my baby it’s Saturdaynight every night’. Moeten we hem geloven? Zou de liefde hem aan huis kluisteren? Ach nee, natuurlijk niet. Anders had deze cd niet de titel Ride gekregen. De Texaan reist nog altijd van juke joint naar honky tonk om die gelegenheden te voorzien van de muziek die daar voor gemaakt is. Met steelgitarist Eddie Rivers die zestig jaar te laat lijkt meer…

“Mooi, mooi”, waren mijn eerste gedachten bij het beluisteren van Mercury State (Saint In The City Records) van de jonge Engelsman Daniel Pearson. Het schitterende, heldere gitaarspel waarmee de plaat opent is al gelijk goed. Prachtig nummer ook, dat Factory Floor. Een soort Americana, maar je hoort duidelijk dat het aan de oostkant van de Atlantische Oceaan is gemaakt. Ten eerste natuurlijk door die Engelse tongval maar ook de folkhinten maken het geheel net even anders. In het daaropvolgende Promises wordt uit een meer…

Bleef Annie Keating op haar vorige album Water Tower View nog iets teveel in hetzelfde straatje hangen, op For Keeps (eigen beheer) slaat ze wat vaker andere wegen in. ‘Gotta get out of this town, find my lucky streets somehow’, verkondigt ze op Just For Today. En ze voegt de daad bij het woord en zelfs wat vaker dan alleen maar op die ene dag. Haar stad New York blijft niettemin op de meeste liedjes het decor. Dat is niet zo erg, daar is immers voldoende te beleven. Haar enigszins schorre voordracht geeft haar grotestadsfolk meer…