Dansen met Dale: Quick Quick Slow Slow; Slow Quick Quick. Drinken met Dale: I Lie When I Drink; I Drink To Remember; Drink Drink Drink; I Hate To Drink Alone; Smokey Old Bar; Thanks To Tequila. Uhm, eigenlijk gaat Cowboy Boots van Dale Watson ook over dansen. En, uuhm, eigenlijk gaan al die andere liedjes op El Rancho Azul (Continental Song City/Munich) ook over drinken. Want ook Where Do You Want It, Give Me More Kisses en I Can’t Be Satisfied gaan over het bezoeken van honky tonks en waar dat zoal toe kan leiden. Tot serieuze meer…

Een musical over Kinky Friedman, is dat leuk? De vraag stellen is hem beantwoorden. Nee, niet leuk. Musicals zijn slappe toneelstukjes en per definitie niet leuk. Ook een musical over deze maffe Texaanse musicus/auteur/politicus niet. Jesse Dayton speelde de rol van de musicus Kinky en vatte vervolgens het plan op voor dit Jesse Sings Kinky (Stag Records/Sonic Rendezvous). Tien nummertjes die eigenlijk nogal gewoontjes klinken. Kan me werkelijk niet voorstellen dat Dayton met deze plaat jongeren warm kan maken voor het oeuvre van Friedman. Een meer…

In zes jaar tijd is Tokyo Rosenthal al toe aan zijn vijfde cd. Op Tokyo’s Fifth (Rock & Sock) verkent hij wederom diverse stijlen. Als hij zingt met zijn kenmerkende lichte bibber, heeft hij nog het meest van een folkzanger van de oude stempel. Daarbij wil hij als het nodig is ook wel wat maatschappijkritiek laten doorschemeren in zijn composities. Een fraai voorbeeld daarvan is The Immigrant dat handelt over de Mexicaanse illegalen in Amerika. Op dit met accordeon en mandoline aangezette werkje komt Rosenthal aardig in de buurt van Tom Russell. Net zo meer…

Playing My Dues (Dixiefrog/Bertus) is een exceptioneel album dat veel te lang op de stapel nog te recenseren cd’s heeft gelegen. Het werkstuk is van Mathis Haug, die gitaar leerde spelen van zijn oma, die het weer had geleerd van Amerikaanse soldaten aan het eind van de Tweede Wereldoorlog. Haug verhuisde in 1982 met zijn familie van Duitsland naar Frankrijk en vertoeft tegenwoordig ook veel in Spanje. Dat alles zal zeker hebben bijgedragen aan zijn kleurrijke kijk op folk en blues die hij hier tentoon spreidt. Zijn muzikale zoektocht ging van de Duitse meer…

De Britse bluesrocker Ian Siegal levert met Candy Store Kid (Nugene Records/Bertus) een plaat af als een overheerlijk snoepje. Direct al met de countrysoul van Bayou Country overtuigt Siegal volledig en dat houdt hij de hele plaat vol. Ian Siegal & The Mississippi Mudbloods is dan ook niet zomaar een stelletje sukkels. Naast Siegal hebben we hier te maken met de broers Luther en Cody Dickinson (North Mississippi Allstars), Alvin Youngblood Hart, Garry Burnside en Lightnin’ Malcolm. Dat we hier van een echte groep kunnen spreken blijkt wel uit meer…

Niet alles uit Muscle Shoals, Alabama, heeft soul. Neem The Long Goodbye (Arkam Records/Bertus) van John Paul White, een plaat vol mooizingerij waar ik niets mee kan. Met de opener Losing Me is White me al bijna kwijt. Het lijkt verdorie Coldplay wel. Op Black Cloud, met nogal lelijke drums en dito gitaarpartij, is geen donderwolk te bekennen. Op Alien doet White heel erg zijn best. Is het bloed daarbij zo naar zijn hoofd gestegen dat bewustzijnsvernauwing is opgetreden? Of zou de man die samen met Joy Williams als The Civil Wars diepe meer…

Het kan ons vaak niet obscuur genoeg zijn. Langs de digitale snelweg reizen we door het zuiden van Alabama om daar in een oude katoenschuur een bandje te vinden dat een interessante americana-cd heeft uitgebracht. Maar soms hoeven we niet zo ver te reizen. Gebeurt het gewoon onder onze neus. De Nederlandse Vera van Heeringen heeft namelijk met Standing Tall een plaat uitgebracht die er wezen mag. Nu behoeft die eigen neus enige nuancering. Vera van Heeringen woont immers al langere tijd met haar gezin in meer…

Op Down In The Barnyard gaf Rachel Brooke een draai aan oude Appalachenmuziek. Op A Killer’s Dream (eigen beheer) richt ze zich meer op countryblues en oude jazz. Een cover van Every Night About This Time betreft dan ook niet het nummer van Dave Alvin, maar de compositie van Fats Domino en Dave Bartholomew. Op Late Night Lover gaat ze zelfs helemaal terug naar de tijden van Bessie Smith en Ida Cox. Met het zelfverkozen isolement van Life Sentence Blues komt ze akelig dicht bij de kern van de blues, namelijk twijfel en angst voor meer…

Het was nogal ongelukkig dat ik in de recensie van When The Dust Settles The Parlor Soldiers naar de frontlinie schoof om daar de plaats in te nemen van The Civil Wars. Want kort nadat The Civil Wars de strijd staakten, capituleerden ook The Parlor Soldiers. Het duo Alex Culbreth en Karen Jonas ging net als John Paul White en Joy Williams uit elkaar. Met Alex Culbreth & The Dead Country Stars (eigen beheer) ligt er inmiddels nieuw werk van de mannelijke helft van het duo. Het is maar de vraag hoe de artiest uit de Amerikaanse staat meer…

Tsjonge, wat schrijft die Mic Harrison toch lekkere liedjes. Zijn nummers kunnen krachtig uit elkaar spatten en zitten vol catchy hooks, koortjes en solo’s. Kortom, alles wat popmuziek verslavend maakt. Mic Harrison and the High Score leveren het allemaal op Still Wanna Fight (Real Much Records). Rock And Roll Clothes klinkt net zo verbeten als Joe Jackson op zijn debuut. Het is puntig als de witte schoenen op de hoes van Look Sharp. Harrison heeft een verleden in The V-Roys, die geweldige band die country met de vaart van garagerock en de melodieën meer…