Wolf in Loveland is een nieuwe Nederlandse band. Een band die nodig onder uw aandacht gebracht dient te worden. Het titelloze debuut (we tellen het in eigen beheer uitgebrachte Homegrown met thuisopnames even niet mee) kent namelijk een aantal nummers die zo in aanmerking zouden kunnen komen voor de canon der Nederlandse americana (als die er zou zijn).  On The Road, Tattoos en Every Corner, Every Bend bij voorbeeld. Het is wel een soort americana die veel dichter bij folkpop en -rock dan bij meer…

Te langdradig, fantastisch, hippiemuziek: je kunt van alles vinden van Eden, het derde album van Bow Thayer and Perfect Trainwreck. Een ding staat vast: het is een bijzondere plaat. Thayers hoofdinstrument op deze plaat is een elektrische banjo, maar hij kiest er niet voor traditionele muziek te maken. Eden is een plaat die soms alle kanten uitschiet. Het is rock met sterke rootsinvloeden, maar wel rock. Soms zou je bijna zeggen dat het Americana progrock is. Te meer omdat Eden een concept-plaat is over hoe de mens met de planeet meer…

Wie herinnert zich Polgate nog? De Utrechtse altcountry-band die in het begin van dit millenium drie lekkere platen uitbracht? Wel, Polgate is al lang niet meer, maar spil Erny Green is still going strong. Na wat zijpaden komt de man -die ooit als straatzanger begon- nu terug met een nieuwe soloplaat: Sound Of Neonlight (eigen beheer). Vaste begeleiders van Green zijn Thijs Heij (toetsen, bas, gitaar en zang) en Gerard Roerdinkveldboom (drums). Gastoptredens zijn er o.a. van Cor van Ingen (bas) en Eric de Vries (mandolin en lapsteel). De 10 nummers op meer…

Harde akoestische muziek maken waarop mensen kunnen dansen, dat was de doelstelling van J Shogren voor God Bless These Crooked Little Songs (Jaha!). Dansen? Hossen en springen zal hij bedoelen. Dit is geen muziek voor mooie pasjes, daarvoor is de aanpak van J Shogren + Shanghai’d veel te wild. Uit een one string miner’s banjo vallt nou eenmaal niet zoveel verfijnds te halen. Bij dat ene instrument laat Shogren het niet, hij is ook actief op gitaar, mandoline en lap steel. De rauwe aanpak blijkt verrassend muzikaal. En als meer…

Met de in 2006 overleden Arthur Lee van Love heeft Arthur Lee Land niets te maken. Het draait hier om een artiest uit Colorado. Deze Arthur Lee is een singer-songwriter en multi-instrumentalist die gretig gebruik maakt van loops. Hij geeft ook cursussen om de mogelijkheden van de digitale apparatuur waarmee dit gebeurt ten volle te benutten. Maar goed, hij heeft dus ook een album gemaakt. Cracked Open (Perfect Groove Records) zou je een ambitieus werkstuk kunnen noemen. Niet alleen door het gebruik van elektronica, maar ook door meer…

En alweer een plaat uit het Hoge Noorden. Het lijkt potverdrie wel of de Scandicana aan een comeback bezig is. Deze keer How To Fake It In America (Snaxville Recordings) van de jonge Noorse singer-songwriter Bendik Brænne. Voor de opnames van deze plaat trok Brænne naar Nashville om daar met een aantal zwaargewichten aan de slag te gaan. Van de partij waren o.a. Fats Kaplin (mandoline, fiddle, steel) en Bryan Owens (drums). Voor Brænne zelf was het werken met saxofonist Bobby Keys (o.a. te horen bij de meer…

De beeldend kunstenaar Terry Allen was zo druk met zijn multimedia-installaties, sculpturen, schilderijen, videokunst en wat al niet, dat het opnemen van liedjes helemaal niet meer aan de orde was. Tot voor kort althans, want met Bottom Of The World (eigen beheer/Munich) is de Texaan terug. Veertien jaar na het album Salivation is er namelijk nog altijd volop reden voor bijtend sarcasme en existentiële vraagstukken. Do They Dream Of Hell In Heaven is er zo een. Emergency Human Blood Courier speelt zich af op de rand van de beschaving in meer…

The Lonely Souls omschrijven zichzelf als bluesrock, maar daarmee doen ze zichzelf enorm tekort. Vital Signs (eigen beheer) heeft weinig met dat genre van doen. De band speelt namelijk veel te lekker en losjes voor die typering. Deze Schotten passen veel beter te situeren naast een band als Deer Tick. Ze beginnen hun tweede plaat met Old Scratched 45 en als we dat singletje zouden omschrijven, dan zouden we zeker The Rolling Stones noemen. Zo ongeveer circa Sticky Fingers of Exile On Main Street. De Stones op hun best dus. Halverwege plaatsen meer…

De titel These Poems With Kerosene (eigen beheer) geeft al aan dat er wat aan de hand is op de nummers van Red Sammy. Wat dat betreft is er niets veranderd ten opzichte van A Cheaper Kind Of Love Song uit 2011. Nieuw is echter dat tussen de met schorre stem gezongen liedjes ook enkele gedichten worden voorgedragen. Daarmee wordt de sfeer van het album nog eens uitgediept. De vertelsels dragen bij aan het overbrengen van de rillingen, de teleurstellingen en de zorgen die het leven in petto heeft. Want daarover gaat het vooral meer…

De Amerikaanse Appalachen en de Schotse Hooglanden raken elkaar in de sound van Susie Glaze & The Hilonesome Band. White Swan (eigen beheer) biedt bluegrass en folk met kristalheldere zang van Glaze. Het gezelschap komt uit Burbank, Californië, en de combinatie van stijlen gaat ze goed af. De eerste helft van het album ligt de nadruk op covers. Ze doen Mill Worker van James Taylor en Me And The Eagle van Steve Earle, naast de traditional Fair Ellender en twee liedjes van Ernest Troost. Op diens Harlan County Boys wordt in de laatste meer…